ΠΕΡΙΣΤΥΛΙΑ

Με το νερό ως το γόνατο
στη λίμνη περπατάω
μα κοίτα, όταν σε σκέφτομαι
βαθαίνει ό,τι αγαπάω
και ξάφνου δεν πατάω
πνίγομαι, κολυμπάω
βοήθεια δεν ζητάω

εμπιστεύσουμε ξανά
όποιος αγαπά πληγώνει
μα η πληγή του μοναχά
τον καθένα απογειώνει
κάθε στόχος που κοιτώ
έχει τη δική σου θέα
γράφω για να σου μιλώ
ζω να σου κρατώ παρέα

με το νερό ως το γόνατο
ρηχότητας κοχύλια
μα ξάφνου όταν σε σκέφτομαι
βαθαίνει η λίμνη μίλια
Σοφίας περιστύλια
κοιτάσματα, μαντήλια
μου κρύβεις μύτη, χείλια

εμπιστεύσουμε ξανά
όποιος αγαπά πληγώνει
μα η πληγή του μοναχά
τον καθένα απογειώνει
κάθε στόχος που κοιτώ
έχει τη δική σου θέα
γράφω για να σου μιλώ
ζω να σου κρατώ παρέα

Η ΠΕΠΑΤΗΜΕΝΗ

Τα δυσώνυμα μαντήλια
είναι τα πιο απαλά
για του νου τα περιστύλια
που χουν μέτωπα σαθρά

να ρουφήξεις το φανάρι
με τα μάτια σου αν μπορείς
και ν αφήσεις να σε πάρει
το φεγγάρι της «γραμμής»

η πεπατημένη είναι του πετυχημένου η γη
πιο πετυχημένος μείνε σε μια δόξα που αργεί

τα κιτάπια του Δεκέμβρη
κρύβουν στίχους της σποράς
κι μολόχα του Νοέμβρη
τα φτερά μιας συμφοράς

σκάψε στη θυμοσοφία
του ανεξάντλητου λαού
και θα βρεις την ιστορία
του ηττοπαθή λαγού

η πεπατημένη είναι του πετυχημένου η γη
πιο πετυχημένος μείνε σε μια δόξα που αργεί