Κληρονομιά που πιάνει τόπο

Άπαντες στον στίβο της πολιτικής κι ανάλογα με το μομέντουμ αναζητούν μια συνθήκη πάνω στην οποία θα μπορέσουν να οικοδομήσουν την πολιτική τους στρατηγική. Αυτήν, ο πρωθυπουργός την βρήκε στην έξοδο της χώρας από την κρίση μέσα από την μείωση των ελλειμμάτων και του δημοσίου χρέους, που η προηγούμενη “κακή” κυβέρνηση διόγκωσε. Από τη μεριά του ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης την αναζήτησε στην έξοδο της χώρας από την τριπλή επιτήρηση ( ΔΝΤ, Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας και Κομισιόν), που η τωρινή “άτολμη κυβέρνηση” προκάλεσε, ενώ τα κόμματα της Αριστεράς στην παραδοσιακή συνθήκη παντός καιρού και εποχής που διαθέτουν: “Είναι εφικτός ένας καλύτερος κόσμος”.
Σε αδρές γραμμές, τα κόμματα που προσανατολίζονται προς την εξουσία, διαρκώς προσαρμόζονται σε ένα πραγματιστικό πλαίσιο δράσης, σε αντίθεση με τα κόμματα καταγγελίας και κοινωνικής κριτικής που απολαμβάνουν ακόμα το προνόμιο του να «ονειρεύονται» που τους εξασφαλίζει η απόσταση που διατηρούν από ζητήματα διακυβέρνησης που πρακτικά φθείρουν κάθε υπόνοια επιθυμίας για ιδεολογική ονειροπόληση και αναζήτηση του ιδεατού. Επί της ουσίας, πρόκειται για μια σύγκρουση μεταξύ πραγματιστών εκ φύσεως ή εξ ανάγκης, που θα έπρεπε να ονειρεύονται περισσότερο και ονειροπόλων, που θα έπρεπε να κοιτάζουν με πιο ολιστικό τρόπο τα διάφορα ζητήματα.

Γι αυτό, ωστόσο, που καμιά πολιτική δύναμη δεν με πείθει έως τώρα είναι για την πρόθεσή της να κάνει τις απαραίτητες αλλαγές με τρόπο ουσιαστικό κι όχι απλώς προσχηματικό για τα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης . Αυτές που έχει ανάγκη ο τόπος σε επίπεδο προσωπικής νοοτροπίας, λειτουργίας και ανανέωσης του οικονομικού μοντέλου.

Μια αναγκαιότητα, που ακόμα και οι πολίτες φαίνεται να αντιμετωπίζουν με απροθυμία, γιατί κακά τα ψέματα, όσοι έχουν γαλουχηθεί όλα αυτά τα χρόνια μέσα σ ένα περιβάλλον ανομίας, αναξιοκρατίας και διαφθοράς, θα συναντήσουν πραγματικά μεγάλα προβλήματα όταν θα προσπαθήσουν να προσαρμοστούν σε μια νέα πραγματικότητα, που θα απαιτεί οργάνωση, παραγωγικότητα, αξιοκρατία και αυστηρή τήρηση του νομικού πλαισίου που επιτάσσει το σύνταγμα.

Μια πραγματικότητα που σε ένα πρώτο στάδιο φοβίζει είναι αλήθεια την πλειοψηφία των Ελλήνων, η οποία έχει καλομάθει σ ένα μοντέλο που βασίζεται στην ακατάστατη και άναρχη τακτοποίηση των πραγμάτων και εξασθενίζει την έννοια της ατομικής ευθύνης. Για να το κάνουμε αυτό σε απλά πενηνταράκια, ο καθένας μέχρι σήμερα που φρόντιζε για την πάρτι του, καταλαμβάνοντας ένα κομμάτι ευημερίας που θεωρούσε ότι του αναλογεί, το βάφτιζε δικαίωμα, το προσδιόριζε ως εργασιακό, ανθρώπινο, επιχειρηματικό κ.τ.λ, , και το αιτιολογούσε με όρους συνδικαλιστικούς, κληρονομικούς, κλαδικούς, θα πρέπει αναγκαστικά να διευρύνει το πλαίσιο των ατομικών του ευθυνών. Ως προϋπόθεση διασφάλισης μιας ευοίωνης προοπτικής συνολικά για τη χώρα.

Τελικά, όλο αυτό το εγχείρημα, που έχει ως στόχο την σαρωτική αλλαγή και την ουσιαστική ανανέωση των δομών της Ελλάδας, θεωρώ ότι έστω και απρόθυμα, θα μετουσιωθεί σε κάποιο αποτέλεσμα
Και το διακύβευμά του, πιθανώς θα αξιοποιηθεί πλήρως από τις επόμενες γενιές, αν φυσικά τους κληροδοτήσουμε το προνόμιο τού να μην συναντήσουν στο δρόμο τους τα χρωστούμενα μας . Ένα κληροδότημα που αποτελεί την πιο ουσιαστική και γενναία πράξη προσφοράς που μπορούμε να κάνουμε για τους νέους Έλληνες.

Έμελλε τελικά να πιει το πικρό ποτήρι της βίαιης προσαρμογής στους διεθνείς κανόνες του παιχνιδιού και της δραστικής αντιμετώπισης των συσσωρευμένων στρεβλώσεων δεκαετιών, μια γενιά ανθρώπων που χαρακτηρίστηκε, ίσως βιαστικά, αλλά σίγουρα όχι άδικα, ως καλομαθημένη, βολεμένη, άβουλη και νωχελική. Είναι η γενιά που τώρα υποχρεούται να απαιτήσει από τους πολιτικούς να επανακαταλάβουν την δύναμη που παρέδωσαν σχεδόν αμαχητί στις δυνάμεις της αγοράς , προκειμένου να τιθασεύσουν τη διεθνή κερδοσκοπία, να επανεργοποιήσουν την δημοκρατία και να στηρίξουν την πολιτική τους δράση σε συνθήκες μακράς πνοής, ώστε να φροντίζουν για την ευημερία των πολιτών τους σε συνάρτηση πάντα με την μακροπρόθεσμη προοπτική της χώρας. Διότι τελικά, πατριωτική πολιτική είναι μόνο αυτή που φροντίζει για την ευημερία των επόμενων γενεών.

"ΕΛΛΗΝΑΡΑ" ΣΕ ΚΑΝΟΥΝ, ΕΛΛΗΝΑΣ ΓΙΝΕΣΑΙ

“Ελληνάρα” σε κάνουν: πρωτανοίγοντας τα μάτια σου σ ένα περιβάλλον όπου τα σύμβολα της εθνικής πατριδοφροσύνης υπερισχύουν των υποχρεώσεων της ουσιαστικής φιλοπατρίας.
Βλέποντας τους γονείς σου να εγείρουν την ελληνική σημαία σε κάθε εθνική εορτή να τραγουδούν τον εθνικό ύμνο με συγκίνηση και παράλληλα να φοροκλέπτουν και να ξεγελούν το κράτος, γαλουχώντας σε με παρόμοιες αξίες.
Μαθαίνοντας να αντιλαμβάνεσαι τη ζωή με επίκεντρο εσένα και όλους τους υπόλοιπους, σε ρόλους περιφερειακών συμπληρωμάτων, σ ένα παιχνίδι που στήθηκε αποκλειστικά για την αφεντιά σου. Μαθαίνοντας πως ακόμα κι αν δεν προσπαθήσεις αρκετά προκειμένου να επιβιώσεις, κάποιος άλλος θα καταβάλλει διπλή προσπάθεια για να καλύψει το δικό σου παραγωγικό κενό, αυτό που δημιουργεί η νωθρότητά και η τεμπελιά σου. Ζώντας ως πολιτιστικός εισοδηματίας, που έχει μάθει να μαζεύει σε καιρούς κρίσεων τα ενοίκια μιας πολιτιστικής κληρονομιάς, που δικαιωματικά του ανήκει, άσχετα αν κάποιοι ξένοι την πήραν, την μελέτησαν, την προέκτειναν και την μετουσίωσαν σε σύγχρονο τρόπο σκέψης. Ενθυμούμενος την ελληνική πολιτιστική παράδοση, κάθε φορά που αμφισβητείται το κληρονομικό σου δικαίωμα σ αυτήν, κι απωθώντας παράλληλα στο συλλογικό ασυνείδητο οποιαδήποτε ικανότητα λογικής σκέψης μετουσιώνει την ανθρώπινη μοίρα σε ενιαία και αδιάσπαστη οντότητα. Επενδύοντας συναισθηματικά σε άλλους, εξουσιοδοτώντας τους εν ολίγοις για να δημιουργήσουν τις χαρές και τις λύπες της δικής σου ζωής. Εξεγειρόμενος κάθε φορά που κάποιος ανόητος ξένος ή συνέλληνάς σου προσβάλει κάποιο εθνικό σύμβολο, δίνοντάς σου έτσι το εφαλτήριο να ασκήσεις με μηδενιστικό τρόπο την αγαπημένη σου γενικευτική σαθρολογία. Αναγάγοντας τα δευτερεύοντα σε πρωτεύοντα και τα στερεότυπα σε ιδεολογική παντιέρα. Εξοστρακίζοντας τα συναισθήματα που εκπηγάζουν από το προσωπικό σου αδιέξοδο προς οτιδήποτε ξένο, διαφορετικό, ασυνήθιστο.
Κι άλλα πολλά που δεν μας παίρνει η ώρα να αναφέρουμε.

Έλληνας γίνεσαι: Διαχωρίζοντας το ουσιώδες από το επουσιώδες και τους αρχαίους ‘Έλληνες σε δύο κατηγορίες ανθρώπων. Τους φωτισμένους και τους στενόμυαλους. Εκείνους που παρήγαγαν πρωτότυπη σκέψη και γέννησαν φιλοσοφία, τέχνη και επιστήμη και τους άλλους που τους δυνάστευσαν, τους δίκασαν, τους εξοστράκισαν, τους θανάτωσαν. Αποδεχόμενος επί της ουσίας ως πολιτιστική κληρονομιά και τις δύο αυτές πραγματικότητες. Και διατηρώντας πάντα μια επιφύλαξη σχετικά με το πια από τις δύο σε αντιπροσωπεύει πραγματικά περισσότερο.
Αποδεχόμενος την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά ως παγκόσμιο πολιτιστικό θησαυρό που δε χωράει σε ιδιοκτησίες και δεν επιδέχεται μικρόψυχων και στενόθωρων πλαισίων. Μελετώντας διαρκώς, φιλοσοφώντας, πολεμώντας με επιχειρήματα τις δυνάμεις που διαχωρίζουν τους ανθρώπους σε διαφορετικά φυλετικά επίπεδα. Κατανοώντας την αρχαία ελληνική γραμματεία, ώστε να γίνεις πιο δημιουργικός, παραγωγικός, δίκαιος και χρήσιμος για το σήμερα. Έλληνας γίνεσαι επειδή το επιλέγεις και αποδέχεσαι το ιδεολογικό περίγραμμα αυτού του χαρακτηρισμού προσπαθώντας να υπερνικήσεις όλα τα ελαττώματα που διαχρονικά παρουσιάζει η φυλή σου. Έλληνας, όπως και Αλβανός, Ρουμάνος, Γερμάνος, Βρετανός ή Γάλλος γίνεσαι από ευθύνη κι όχι από ευθυνοφοβία. Από την επιλογή σου να εργαστείς σκληρά για το παρόν και το μέλλον του ιστορικού χώρου που σου έτυχε να ζήσεις, κι όχι να πορεύεσαι παρασιτικά και αναπαραγωγικά σε οικονομικό και πολιτιστικό επίπεδο. Έλληνας γίνεσαι όταν, εκτός άλλων, αποδέχεσαι πως μεταξύ της κλασικής αρχαιότητας των ελληνιστικών χρόνων και της σύγχρονης εποχής απλώθηκε ένα σμάρι αιώνων που κατάφερε να εξασθενίσει τη λογική σκέψη και να αναγάγει τη συναισθηματική προσέγγιση των πραγμάτων σε πρακτική που μας ακολουθεί μέχρι σήμερα.
Έλληνας γίνεσαι, τελικά, όταν επιτρέπεις στους ξένους να αισθάνονται περηφάνια για την δική τους πολιτιστική κληρονομιά. Αλλά κυρίως, Έλληνας γίνεσαι τη στιγμή που τους αναγνωρίζεις το δικαίωμα να μοιράζονται επί ίσοις όροις τη δική σου.