ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ: Ποιος είναι ο βαθμός εξάρτησης της ζωής μας, από τις ζωές και τις αποφάσεις των άλλων ανθρώπων; Πόσο μπορεί να επηρεάσει ακόμα και μια ασήμαντη, βιαστική ή ανέξοδη απόφασή μας το ρου της ιστορίας κάποιου συνανθρώπου μας, σε μια απομακρυσμένη γωνιά του πλανήτη; Πόσες λίγες από τις συνέπειες που προκαλούν οι καθημερινές πράξεις μας, γίνονται αντιληπτές, κατά τη διάρκεια του βίου μας, από εμάς τους ίδιους;
Αυτά είναι μερικά από τα ζητήματα, πάνω στα οποία καλούμαστε να συλλογιστούμε, βλέποντας την βαθιά ανθρώπινη ταινία «Βαβέλ» του ταλαντούχου Μεξικανού Σκηνοθέτη, Alejandro Gonzalez Inarritu.
Ο ικανός δημιουργός, με το μαγικό τρεμουλιαστό άγγιγμα της κάμερας, στήνει επιδέξια μια διαπλανητική συνομιλία, ανάμεσα σε ανθρώπους που έρχονται αντιμέτωποι με το πεπρωμένο τους. Ένα ζευγάρι που βρίσκεται, ανήμπορο, στις ερήμους του Μαρόκο, αντιμέτωπο με την πιο άδικη εκδοχή του θανάτου, μια νεαρή κωφάλαλη στην Ιαπωνία που αναζητάει απεγνωσμένα την αγάπη και την αποδοχή, μέσα στον κυνικό ιστό που την περιβάλλει, και μια Μεξικανή νταντά που, στην προσπάθειά της να προλάβει να παρασταθεί στον γάμο του γιου της, θέτει σε κίνδυνο τον εαυτό της και τα παιδιά που φροντίζει.
Πρωταγωνιστές σε περιστατικά σκληρά, αληθινά, βγαλμένα από τα σωθικά της καθημερινότητας, οι ήρωες του «Βαβέλ» υπομένουν μικρές τραγωδίες, που δεν προκάλεσαν οι ίδιοι, αλλά η επιπολαιότητα, η αδυναμία και η άσχημη προαίρεση, κάποιων συνανθρώπων τους.
Η κοινωνική ταινία «Βαβέλ», με το βαθύ φιλοσοφικό υπόβαθρο, την σπαρακτική ένταση των πλάνων της, και την ανακουφιστικά λυτρωτική λύση παρουσιάζει το ανθρώπινο πεπρωμένο, ως έναν πύργο υπό κατασκευή, από ανθρώπους που μιλούν διαφορετικές γλώσσες, και αντιλαμβάνονται τον κόσμο με διαφορετικό αίσθημα, ικανούς να εμπλουτίσουν ή να καταστρέψουν, εξαιτίας της αδυναμίας τους να επικοινωνήσουν, το οικοδόμημα που χωρίς την θέλησή τους ανέλαβαν.
O Inarritu, εστιάζει με γενναιότηα, άποψη και θάρρος ψυχής, στο πανάρχαιο, αιρετικό κατά καιρούς, και συνήθως παρεξηγημένο ρητό: «Όλα των ανθρώπων είναι».
Αυτά είναι μερικά από τα ζητήματα, πάνω στα οποία καλούμαστε να συλλογιστούμε, βλέποντας την βαθιά ανθρώπινη ταινία «Βαβέλ» του ταλαντούχου Μεξικανού Σκηνοθέτη, Alejandro Gonzalez Inarritu.
Ο ικανός δημιουργός, με το μαγικό τρεμουλιαστό άγγιγμα της κάμερας, στήνει επιδέξια μια διαπλανητική συνομιλία, ανάμεσα σε ανθρώπους που έρχονται αντιμέτωποι με το πεπρωμένο τους. Ένα ζευγάρι που βρίσκεται, ανήμπορο, στις ερήμους του Μαρόκο, αντιμέτωπο με την πιο άδικη εκδοχή του θανάτου, μια νεαρή κωφάλαλη στην Ιαπωνία που αναζητάει απεγνωσμένα την αγάπη και την αποδοχή, μέσα στον κυνικό ιστό που την περιβάλλει, και μια Μεξικανή νταντά που, στην προσπάθειά της να προλάβει να παρασταθεί στον γάμο του γιου της, θέτει σε κίνδυνο τον εαυτό της και τα παιδιά που φροντίζει.
Πρωταγωνιστές σε περιστατικά σκληρά, αληθινά, βγαλμένα από τα σωθικά της καθημερινότητας, οι ήρωες του «Βαβέλ» υπομένουν μικρές τραγωδίες, που δεν προκάλεσαν οι ίδιοι, αλλά η επιπολαιότητα, η αδυναμία και η άσχημη προαίρεση, κάποιων συνανθρώπων τους.
Η κοινωνική ταινία «Βαβέλ», με το βαθύ φιλοσοφικό υπόβαθρο, την σπαρακτική ένταση των πλάνων της, και την ανακουφιστικά λυτρωτική λύση παρουσιάζει το ανθρώπινο πεπρωμένο, ως έναν πύργο υπό κατασκευή, από ανθρώπους που μιλούν διαφορετικές γλώσσες, και αντιλαμβάνονται τον κόσμο με διαφορετικό αίσθημα, ικανούς να εμπλουτίσουν ή να καταστρέψουν, εξαιτίας της αδυναμίας τους να επικοινωνήσουν, το οικοδόμημα που χωρίς την θέλησή τους ανέλαβαν.
O Inarritu, εστιάζει με γενναιότηα, άποψη και θάρρος ψυχής, στο πανάρχαιο, αιρετικό κατά καιρούς, και συνήθως παρεξηγημένο ρητό: «Όλα των ανθρώπων είναι».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου