Νέες ταινίες: Ο πρωτοεμφανιζόμενος Γερμανός σκηνοθέτης Florian Henckel Donnersmarck, πραγματοποίησε με το πρώτο του φιλμ «Οι Ζωές των Άλλων» ένα ονειρικό ντεμπούτο, το οποίο για πολλούς σκηνοθέτες, που βρέθηκαν, κατά το παρελθόν στην ίδια αφετηρία, αποδείχθηκε ευχή και κατάρα.
Μέσα από την αφήγηση μιας καθημερινής, για τα δεδομένα της Ανατολικής Γερμανίας του Έριχ Χόνεκερ, ασύλληπτης, ωστόσο, για τον δυτικό πολίτη του 21ου αιώνα, ιστορίας, αποκαλύπτεται η νομοτελειακή αλλοτρίωση του ανθρώπου της εξουσίας, η αυτοκαταστροφική εσωστρέφεια της απομόνωσης από το παγκόσμιο γίγνεσθαι, και η φυσιολογική απόφαση για αντίσταση απέναντι στον «αδελφικό» πολλές φορές παραλογισμό και στην επιβολή δια της βίας ενός «αλάθητου», που αποτελεί το μουμιοποιημένο κουφάρι, υψηλών ιδεών και προδομένων προσδοκιών.
Η συνηθισμένη παρακολούθηση, «ρουτίνας», της ζωής ενός φημισμένου συγγραφέα, για τον οποίο εκφράστηκαν υπόνοιες για «διαφοροποίηση» από υψηλόβαθμους αξιωματούχους της κυβέρνησης, αποδεικνύεται για τον αφοσιωμένο στο «υψηλό» του καθήκον πράκτορα της Στάζι Hauptmann ένα εσωτερικό οδοιπορικό στον κόσμο της τέχνης, των ιδεών, του έρωτα και των υψηλών, ξεχασμένων ιδανικών με τελικό προορισμό, την αποστασιοποίηση με τον πιο επικίνδυνο τρόπο, την συγκάλυψη των υποτιθέμενων εχθρών του και τελικά την σταδιακή μεταμόρφωσή του στο ανθρώπινο ον που πραγματικά ήταν.
Ο Γερμανός σκηνοθέτης δεν θέλησε με την πρώτη του, αυτή, ταινία να μιλήσει για το πολιτικό σκηνικό στην πρώην Ανατολική Γερμανία καθώς κάτι τέτοιο θα καθιστούσε την συγκεκριμένη καταγραφή μονόπλευρη και μονοσήμαντη.
Αυτό που επιδίωξε να κάνει, χρησιμοποιώντας κάποιες φορές, εσκεμμένα, «φακούς μεγένθυνσης της δραματικότητας» ήταν να μιλήσει για την ζωή του ανθρώπου που ασφυκτιά στο περιβάλλον του και προσπαθεί με κίνδυνο της ζωής τους να εκφράσει αυτήν του την απόγνωση και να επικοινωνήσει, τελικά, με ψυχές που μοιράζονται την ίδια θλίψη.
Οι ιστορικές καταγραφές αναφέρουν ότι περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι διάσπαρτοι στην πρώην Ανατολική Γερμανία, χρησιμοποιήθηκαν από την Στάζι, για την συλλογή των πληροφοριών που «εμπλούτισε» το τεράστιο αρχείο της.
Το θέμα της ταινίας παραμένει επίκαιρο, όπως και η παρακολούθηση υπόπτων με τη χρήση, πλέον, μιας τεχνολογικής «λεπτότητας» που καθιστά αποδεκτή από μεγάλο τμήμα του πληθυσμού την παράνομη αυτή πρακτική..
Στη δραματική ταινία του Florian Henckel Donnersmarck, ο θεατής υποκύπτει στην γοητεία μιας κινηματογραφικής γραφής, υψηλής αισθητικής και εκπληκτικού ρυθμού, που παραμένει μέχρι το τέλος πιστή στην εξεγερμένη ομορφιά της ανθρώπινης συνείδησης.
Μέσα από την αφήγηση μιας καθημερινής, για τα δεδομένα της Ανατολικής Γερμανίας του Έριχ Χόνεκερ, ασύλληπτης, ωστόσο, για τον δυτικό πολίτη του 21ου αιώνα, ιστορίας, αποκαλύπτεται η νομοτελειακή αλλοτρίωση του ανθρώπου της εξουσίας, η αυτοκαταστροφική εσωστρέφεια της απομόνωσης από το παγκόσμιο γίγνεσθαι, και η φυσιολογική απόφαση για αντίσταση απέναντι στον «αδελφικό» πολλές φορές παραλογισμό και στην επιβολή δια της βίας ενός «αλάθητου», που αποτελεί το μουμιοποιημένο κουφάρι, υψηλών ιδεών και προδομένων προσδοκιών.
Η συνηθισμένη παρακολούθηση, «ρουτίνας», της ζωής ενός φημισμένου συγγραφέα, για τον οποίο εκφράστηκαν υπόνοιες για «διαφοροποίηση» από υψηλόβαθμους αξιωματούχους της κυβέρνησης, αποδεικνύεται για τον αφοσιωμένο στο «υψηλό» του καθήκον πράκτορα της Στάζι Hauptmann ένα εσωτερικό οδοιπορικό στον κόσμο της τέχνης, των ιδεών, του έρωτα και των υψηλών, ξεχασμένων ιδανικών με τελικό προορισμό, την αποστασιοποίηση με τον πιο επικίνδυνο τρόπο, την συγκάλυψη των υποτιθέμενων εχθρών του και τελικά την σταδιακή μεταμόρφωσή του στο ανθρώπινο ον που πραγματικά ήταν.
Ο Γερμανός σκηνοθέτης δεν θέλησε με την πρώτη του, αυτή, ταινία να μιλήσει για το πολιτικό σκηνικό στην πρώην Ανατολική Γερμανία καθώς κάτι τέτοιο θα καθιστούσε την συγκεκριμένη καταγραφή μονόπλευρη και μονοσήμαντη.
Αυτό που επιδίωξε να κάνει, χρησιμοποιώντας κάποιες φορές, εσκεμμένα, «φακούς μεγένθυνσης της δραματικότητας» ήταν να μιλήσει για την ζωή του ανθρώπου που ασφυκτιά στο περιβάλλον του και προσπαθεί με κίνδυνο της ζωής τους να εκφράσει αυτήν του την απόγνωση και να επικοινωνήσει, τελικά, με ψυχές που μοιράζονται την ίδια θλίψη.
Οι ιστορικές καταγραφές αναφέρουν ότι περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι διάσπαρτοι στην πρώην Ανατολική Γερμανία, χρησιμοποιήθηκαν από την Στάζι, για την συλλογή των πληροφοριών που «εμπλούτισε» το τεράστιο αρχείο της.
Το θέμα της ταινίας παραμένει επίκαιρο, όπως και η παρακολούθηση υπόπτων με τη χρήση, πλέον, μιας τεχνολογικής «λεπτότητας» που καθιστά αποδεκτή από μεγάλο τμήμα του πληθυσμού την παράνομη αυτή πρακτική..
Στη δραματική ταινία του Florian Henckel Donnersmarck, ο θεατής υποκύπτει στην γοητεία μιας κινηματογραφικής γραφής, υψηλής αισθητικής και εκπληκτικού ρυθμού, που παραμένει μέχρι το τέλος πιστή στην εξεγερμένη ομορφιά της ανθρώπινης συνείδησης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου