ALTER EGO (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Ως τραγουδιστής και αρχηγός ενός δημοφιλούς συγκροτήματος), αλλά κυρίως ως καλός φίλος ο Στέφανος (Σάκης Ρουβάς, έχει να αντιμετωπίσει τα υπαρξιακά αδιέξοδα των υπόλοιπων μελών της μπάντας που χόρτασαν τόσο πολύ τη δόξα το χρήμα και τον έρωτα που θέλουν κι άλλο κι άλλο κι άλλο…

Το ταξίδι τους στη Θεσσαλονίκη θα αποδειχτεί καθοριστικό για το κοινό μουσικό τους μέλλον και την προσωπική τους ζωή.

Σεξ, ποτό, πάρτυ, με ούζα και χωρίς, πολυτελή αυτοκίνητα, απλησίαστες επαύλεις, ναρκωτικά και κυρίως απιστίες. Ναι, κυρίως απιστίες.

Μοιάζουν με τα συμπτώματα ενός ιού που έχει πλήξει εδώ και μια δεκαπενταετία έναν λαό χωρίς δραματουργικές και όχι μόνο ανησυχίες, τα οποία συναντάμε αυτούσια και στο Alter Ego του Νίκου Δημητρόπουλου.

Θα μπορούσε, πιθανότατα, να είναι η "lifestyle" φαντασίωση ενός 14χρονου κοριτσιού της εποχής, αν και ακόμη και ως τέτοια θα ήταν κάπως παρωχημένη, καθότι ακόμα και οι φαντασιώσεις εξελίσσονται.


Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, ι παραγωγοί της ταινίας δεν έκρυψαν ποτέ, ότι επιθυμούσαν να κάνουν ένα φιλμ με επίκεντρο τον δημοφιλή τραγουδιστή Σάκη Ρουβά, αλλά τίποτα δεν προμήνυε την σχεδόν αδιάφορη αντιμετώπιση όλων των υπόλοιπων τμημάτων του project.

Έτσι λοιπόν , βρήκαν κάποιους πολύ ωραίους χώρους, χαρακτηριστικούς του Ελληνικού τοπίου και έδωσαν ιδιαίτερη βαρύτητα στο χρώμα, προκειμένου να εξελιχθεί το δράμα μέσα σε μια άψογη τεχνικά ατμόσφαιρα, φτιάχνοντας τελικά ένα ασύμμετρο καλούπι κενό περιεχομένου και φυσικά νοήματος.

Μέσα σ αυτό το μάτι αποσπάται, αλλά όχι αποτελεσματικά, από τα όμορφα φυσικά χρώματα του ουρανού, τα καταπράσινα λιβάδια, τους παραδοσιακούς φάρους, τις εντυπωσιακές γέφυρες, τις φανταιζί συναυλίες αλλά και τα πολυτελέστατα κλειστά ντεκόρ με στόχο να μην δίνουμε και μεγάλη προσοχή σ αυτά που ακούγονται και υπονοούνται.

Δίνοντας αρκετές φορές την αίσθηση ότι τραβάει ένα δικό του δρόμο, διαφορετικό από εκείνον της ίδιας του της ταινίας, ο σκηνοθέτης Νίκος Δημητρόπουλος αδιαφορεί για τα θεμελιώδη συστατικά μιας δουλειάς του (υποκριτική, σενάριο, μοντάζ) προκειμένου να μας εκθέσει ένα πλούσιο ρεπερτόριο οπτικών λήψεων και εναλλακτικών πλάνων.

Οι ερμηνείες (με ελάχιστες εξαιρέσεις) είναι προκλητικά αδούλευτες και το σενάριο σχεδόν προσβλητικό για τον θεατή του 2007.