Με κλεισμένες μύτες κυκλοφορούν οι Έλληνες πολίτες στους μεγάλους και μικρότερους δρόμους των αστικών κέντρων και της επαρχίας, καθώς συνεχίζονται και σήμερα οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στον τομέα της καθαριότητας των Δήμων.
Με τα σκουπίδια να δημιουργούν μικρά λοφάκια στις γωνίες των πεζοδρομίων και την δυσοσμία να αποτελεί απλώς σχεδόν μία ασήμαντη λεπτομέρεια μπροστά στον κίνδυνο που διατρέχει η υγιεινή των πολιτών, η κατάσταση μοιάζει να είναι σχεδόν ασφυκτική, αν αναλογιστεί κανείς ότι επαναλαμβάνεται κατά τακτά χρονικά διαστήματα, τουλάχιστον μια φορά το χρόνο, απ όσο είμαι σε θέση να θυμηθώ και συνήθως στρέφεται εναντίον του κοινωνικού συνόλου προκειμένου αυτό με τη σειρά του να μεταφέρει με τη μορφή πίεσης την αγανάκτησή του προς την εκάστοτε κυβέρνηση, όπως άλλωστε και οι περισσότερες μορφές κινητοποιήσεων.
Ο κάθε κλάδος χρησιμοποιεί τις δυνατότητες που διαθέτει, στρέφοντάς τες πιεστικά εναντίον των υπόλοιπων κλάδων, αλληθωρίζοντας παράλληλα και προς κυβέρνηση μεριά, με συνέπεια αυτό που ονομάζουμε απεργία στις μέρες μας να μην είναι τίποτε άλλο από έναν κοινωνικό εμφύλιο πόλεμο με μοναδικό έπαθλο την πολυδιάσπαση του εργατικού κινήματος και την κατεδάφιση της ταξικής αλληλεγγύης. Γιατί αυτές είναι μορφές κινητοποιήσεων που εκπέμπουν μία αίσθηση ωχαδερφισμού και αδιαφορίας για τους υπόλοιπους κλάδους. Και γι αυτό δεν είναι δυνατό να συσπειρώσουν σε μία ενιαία κατεύθυνση διεκδικήσεων ευρύτερα κοινωνικά στρώματα.
Γιατί, σας λέω ότι έρχεται αύριο μεθαύριο ένας κρεοπώλης που αποφασίζει κατά τη διάρκεια της απεργίας του να προμηθεύει στους καταναλωτές αλλοιωμένα κρέατα, ζητώντας την κατανόησή μας στον αγώνα του για την εξασφάλιση των εργασιακών του απαιτήσεων. Θα του την δείξουμε; Και γιατί όχι δηλαδή; Δεν την δείχνουμε άλλωστε σήμερα με τις εργατοώρες που χάνονται, με τις ηλεκτρικές συσκευές που καταστρέφονται από τις διακοπές ρεύματος, με τον μολυσμένο αέρα που αναπνέουμε και πιθανότατα με τα ψιλοχαλασμένα τρόφιμα που καταναλώνουμε αυτές τις ημέρες; Θα έχει το θάρρος τότε, ο σημερινός απεργός της ΔΕΗ ή του τομέα καθαριότητας , οδηγούμενος σε κάποιο κέντρο δηλητηριάσεων να δικαιολογήσει τον έντιμο αγώνα του ασυνείδητου κρεοπώλη; Ή θα πει: Είπαμε ρε φίλε, αλλά όχι και έτσι. Νομίζω το δεύτερο. Άρα είμαι της άποψης πως οι μελλοντικοί τρόποι κινητοποιήσεων θα πρέπει να στρέφονται αποφασιστικά εναντίον αυτών που αποφασίζουν και νομοθετούν και όχι εκείνων που τους εκλέγουν για να το κάνουν.
Το είδαμε ξανά το έργο άλλωστε κα είμαι σίγουρος ότι θα το ξαναδούμε. Κι όσο περισσότερο η απαίτηση για καθαρούς δρόμους, αξιοπρεπή διαβίωση στις πόλεις και τήρηση των στοιχειωδών κανόνων υγιεινής μοιάζει σε περιόδους κορύφωσης των απεργιακών κινητοποιήσεων ως μια «συντηρητική» ή "αντιδραστική" τοποθέτηση, τόσο πιο μακρινή φαντάζει η εξεύρεση ενός σχεδιασμού και μιας συνεννόησης για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του τόπου.
Μια έννοια όπως αυτή της συνεννόησης που και μόνο η αναφορά της ισούται στην πατρίδα μας με εσχάτη προδοσία, μέγα πολιτικό λάθος, υποβάθμιση της εκάστοτε στρατηγικής, και τελικά παράδοση στα σχέδια του αντιπάλου. Ενώ αντίθετα πατριωτικό είναι το απόλυτο, το κάθετο, το ασυμβίβαστο, το διασπαστικό.
Εύχομαι μόνο κάποτε να μην αποκαλούμε συμπατριώτη μόνο τον συνάδελφό μας στη δουλειά ή τον υποστηρικτή του ίδιου κόμματος. Το σίγουρο είναι ότι ο εμφύλιος πόλεμος σ αυτή τη χώρα συνεχίζεται. Χωρίς όπλα βέβαια και ακραίες στρατιωτικές ενέργειες αλλά με μια σταθερή προσήλωση στην πολεμική ατμόσφαιρα από τη μια και στην αδιαλλαξία και την αβουλησία λήψεως γενναίων μέτρων υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, δίχως την πίεση αυτής της πολεμικής ατμόσφαιρας, από την άλλη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου