ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΑΝΙΚΑΤΕ ΜΑΧΑΝ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Μη μου πεις εεε; Τέτοια αρχαία ελληνικά, ούτε ο Κουκοδήμος υπό συνθήκες πίεσης. Αλήθεια, όμως, ρε παιδιά, τι μανία είναι κι τούτη που έχουμε εμείς οι Έλληνες ακόμα και σήμερα με το γάμο; Λες και δε διαπιστώνουμε καθημερινά ότι μακρύναμε, βαραίναμε, μεγαλώσαμε για να μπορούμε να χωρέσουμε σε κάτι τόσο περιοριστικό, εμείς εκεί, επιμένουμε: Να ντυθούμε νυφούλες, να ντυθούμε γαμπρούληδες να ντυθούμε κουμπάροι, πεθεροί, πεθερές, συγγενείς και πάει λέγοντας. Πως μπλέκουμε έτσι ασυλλόγιστα τις ζωές μας; Μάλλον τα θέλει τελικά ο... απαυτός μας…

Με το πέρασμα μάλιστα των χρόνων το Μυστήριο που παραμένει το μεγαλύτερο μυστήριο της ανθρωπότητας αποκτά κι ένα σωρό ακόμα επιπλέον κοινωνικές αποχρώσεις. Από το 1982, λοιπόν, που ,αν θυμάμαι καλά, θεσμοθετήθηκε ο πολιτικός γάμος, μέχρι σήμερα 2008 που η κοινωνία μας είναι έτοιμη να υποδεχτεί τον πρώτο γάμο μεταξύ ομοφυλοφίλων στην Ελλάδα έχουν περάσει 26 ολόκληρα χρόνια και τα ρυάκια όχι μόνο έχουν μπει στα αυλάκια, αλλά έχουν αισίως φτάσει μέχρι και τη θάλασσα.

Ναι, όπως ήδη έχει προαναγγελθεί, την ερχόμενη εβδομάδα, σε δημαρχείο της πόλης θα τελεστεί ο πρώτος γάμος μεταξύ ομοφυλοφίλων. Κρίμα, όμως, γιατί περίμενα κάτι διαφορετικό από αυτούς. Τι διαφορετικότητα, όμως, και κουραφέξελα. Κι αυτοί όπως και όλοι οι υπόλοιποι, «νυφούλες» και «γαμπρούληδες» ονειρεύονται να ντυθούν. Να υιοθετήσουν κατόπιν και κανένα κουτσούβελο ή έστω να νοικιάσουν έναν «παρένθετο» πατέρα λες και ο πατέρας δεν είναι εξ ορισμού "παρένθετος" μετά την τεκνογονία, και έπειτα να το μεγαλώσουν με όλα εκείνα τα ιδανικά με τα οποία γαλουχούνται οι νεοσσοιέλληνες, να το στείλουν φροντιστήριο, να το βάλουν στο πανεπιστήμιο και να το δουν κάποτε γαμπρούλη ή νυφούλα, ό,τι από τα δύο επιλέξει το παιδί! Οι εξελίξεις όμως τρέχουν και η ζωή δεν μπορεί να περιμένει με αποτέλεσμα οι ειδικοί να διατρανώνουν ήδη στα χαρακώματα των τηλεπαραθύρων τις οριακές αντιθέσεις τους επί της νομιμότητας του «ομοφυλοφιλικού» γάμου, την ώρα που η επίσημη εκκλησία, υπό τη νέα της ηγεσία πια, παραδέχεται ότι ούτε αστυνομία είναι για να επιβάλλει αστυνομικά μέτρα, αλλά κι ότι ουδέποτε θα ευλογήσει τέτοιου είδους γάμους. Λες και είδαν χαϊρι και οι υπόλοιποι που ευλογήθηκαν.

Αλήθεια, μήπως τα διαζύγια δεν είναι μια τρανταχτή απόδειξη ότι η ευλογία του ιερέα δεν έπιασε τόπο;
Και για να είμαστε εντελώς ειλικρινείς με τους εαυτούς μας δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή, ορισμένοι ιερείς να παραδεχτούν, ότι δεν τα κατάφεραν και πολύ καλά εκείνη την ημέρα; Σιγά μη το κάνουν, όμως. Πιθανότερο θεωρώ το ενδεχόμενο να θεσμοθετήσουν το μυστήριο του διαζυγίου, όπου το ζευγάρι μετά συνοδείας συγγενών φίλων και κουμπάρων θα επιστρέφει στην Εκκλησία για να ευλογηθεί ο χωρισμός τους και να μην ξαναδεί ποτέ ο ένας τα μούτρα του άλλου, παρά ένα δημόσιο ανακοινωθέν συγγνώμης.

Πάντως, αυτή η ιδέα που προανέφερα, αρχίζει τώρα που την ξανασκέφτομαι να μου καλοαρέσει.

Όπως δηλαδή υπάρχει πολιτικός γάμος, έτσι να θεσμοθετηθεί και θρησκευτικό διαζύγιο. Γιατί όχι δηλαδή; Σε πολύ αδρές γραμμές, κάπως έτσι φαντάζομαι το φιλόδοξο project: Ο σύζυγος, θα οδηγεί τη γυναίκα του στην εκκλησία και προτού την παραδώσει στα χέρια του πατέρα της και του επιστρέψει τα δώρα, τις προίκες, τους διορισμούς κτλ, θα της δίνει ένα δήθεν τελευταίο ασπασμό. Όταν ο ιερέας θα αναφωνεί το «η δε γυνεί ινα επιστρέφει στον πατέρα» ο πατέρας θα της δίνει το ηγεμονικό χαστούκι, που δεν της είχε δώσει όταν έπρεπε και ταυτόχρονα το έναυσμα στο πλήθος να χειροκροτήσει παρατεταμένα. Τότε, ο συγκινημένος πατέρας θα προτείνει, φωναχτά σκεπτόμενος, αντί για ρύζι, που λένε πως ριζώνει τους γάμους, στο μέλλον, να ρίχνουνε στους μελλόνυμφους πέτρες, για να αποκτήσει το Μυστήριο πιο στέρεη δομή. Κατόπιν, θα σηκώνει την κόρη του στα χέρια του, θα τη βάζει στο αυτοκίνητό του και θα την οδηγεί πίσω στο σπίτι της, την ώρα που ο γαμπρός και ο κουμπάρος θα μπαίνουν στο δικό τους αυτοκίνητο και θα κάνουν κύκλους, γύρω από την εκκλησία, κορνάροντας ασταμάτητα.

Όμως, ας σοβαρευτούμε τώρα λιγάκι κι ας γυρίσουμε πάλι πίσω στην πεζή καθημερινότητα, εκεί όπου η κυβέρνηση φουριόζα, όπως είναι το τελευταίο διάστημα, προωθεί, εν ευθέτω χρόνο, ένα νέο είδος γάμου, μέσω ενός συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης που θα υπογράφουν τα ζευγάρια και το οποίο αναμένεται να κάνει θραύση μεταξύ των μελών της γενιάς των 700 ευρώ. Ένα είδος γάμου-χόμπι, που και πρακτικός θα είναι και περισσότερο ίσως ευέλικτος και ρεαλιστικός από άλλες πιο δραματικοποιημένες και δύσκαμπτες επιλογές στα χρόνια που ζούμε. Βέβαια, αυτό το είδος συμβίωσης έχει και άπειρα ακόμα πλεονεκτήματα, όπως και περιθώρια εξέλιξης, που ούτε καν μας περνούν ακόμα από το μυαλό. Όπως παραδείγματος χάριν, τη δυνατότητα σύναψης συμβολαίων, πχ τριετών, τετραετών κ.οκ, την δυνατότητα αποδεσμεύσεων, αλλά και μεταγραφικής περιόδου κατά τους θερινούς μήνες!

Άρα, όλοι λίγο πολύ βολεύονται με το υπάρχον νομικό πλαίσιο, έτσι; εκτός ίσως ακόμα από κάποιους ξεχασμένους, αποκλήρους της αγάπης και του έρωτα. Και φυσικά, αναφέρομαι, στους καημένους τους μοναχικούς. Τους καντέμηδες από κάρμα, τους "ανθρωποδιώκτηδες", τους ανθρώπους που τους έφτυσε στα μούτρα η Αφροδίτη, και που όταν γεννήθηκαν, ο θεός τους πρόσφερε, βιαστικός όπως ήταν, ως δώρο το καλούπι τους, γιατί ξαφνικά είχε συλλάβει σαν "καλουποποιός" μια εξαιρετική ιδέα, που δεν θα μπορούσε να περιμένει ούτε λεπτό. Πείτε τους όπως θέλετε αρκεί πρώτα να τους αναγνωρίσετε ένα δικαίωμα: Να προνοήσει δηλαδή το κράτος και να προβλέψει κάτι, ακόμα και γι αυτούς. Όπως για παράδειγμα, λέω εγώ, θα μπορούσε, μετά τους άθεους, τους ομοφυλόφιλους και την γενιά των 700, να επιτραπεί και στους μοναχικούς, αν θέλουν, να μπορούν να παντρεύονται τον εαυτό τους, με παπά, δήμαρχο, μάρτυρες και κουμπάρο, κατά το δοκούν. Αν και, προβλέπω ότι και σ αυτήν ακόμα την περίπτωση, η δραματική αύξηση των διαζυγίων με το πρόσχημα της «ασυμφωνίας χαρακτήρα», θα επιβεβαίωνε τον κανόνα, τάσσομαι σχεδόν αναφανδόν υπέρ και αυτής της επιλογής.

«Απ το πρωί είμαι στους δρόμους, ψάχνοντας για δουλειά. Με τα ισχύοντα οικονομικά μου, αδυνατώ να εκπληρώσω ακόμα και τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις μου, να εξοφλήσω ακόμα και τους απλούς λογαριασμούς μου. Τριγυρνάω στο σπίτι άπλυτος, αξύριστος, ασιδέρωτος, σωστό ράκος και δεν με ενδιαφέρει σχεδόν τίποτα πλέον. Βρίσκομαι διαρκώς σε μια κατάσταση υπνηλίας και δεν έχω καμία διάθεση για δραστηριότητες. Σχεδόν παραιτημένος από όλα. Που μυαλό για σεξ και τρυφερότητες. Εννοείται πως όλο το βράδυ βλέπω τηλεόραση και όταν πέφτω πια για ύπνο τις προχωρημένες ώρες δεν μπορώ να κοιμηθώ από τα ροχαλητά μου. Δε με αντέχω άλλο, κ. πρόεδρε. Απαλλάξτε με».