Κάθε φορά που ο Παναγιώτης Γιαννάκης ανοίγει το στόμα του για να σχολιάσει έναν αγώνα μιας ομάδας που προπονεί, σου δημιουργεί την εντύπωση ότι μοιάζει με έναν δάσκαλο του Ζεν, που χρησιμοποιεί το σπορ του προκειμένου να διδάξει στους μαθητές του, πανανθρώπινες αξίες και μυστικά της ζωής.
Η πεποίθηση αυτή μάλιστα γίνεται περισσότερο αισθητή κάθε φορά που ο ομοσπονδιακός τεχνικός μιλάει φορώντας τη φόρμα του προπονητή της εθνικής ομάδας, μιας ομάδας που δίνει την εντύπωση μιας παρέας ανθρώπων που από τη στιγμή που κατέκτησαν τις πιο αξιοζήλευτες κορυφές του τομέα τους, τώρα προσπαθούν να ανακαλύψουν την αληθινή ψίχα του αθλητισμού.
Δεν είναι λίγοι αυτοί που κατέδειξαν κατά καιρούς την εμπορευματοποίηση του αθλητισμού ως τον βασικότερο παράγοντα της αλλοίωσης των ολυμπιακών ιδεωδών και οραμάτων.
Αν προσθέσουμε, μάλιστα, στην περίπτωση της εθνικής μας ομάδας μπάσκετ και μερικές ακόμα δεκάδες περιπτώσεις επαγγελματιών αθλητών, όπως ο Ροναλντίνιο, ο Μέσι, ο Κόμπε Μπράιαντ, ο Φέντερερ, ο Ναδάλ κλπ, αστέρων που έχουν λύσει οριστικά το οικονομικό τους πρόβλημα και συμμετέχουν στην κορυφαία αθλητική διοργάνωση με ένα πνεύμα που μοιάζει αρκετά με το πνεύμα των αρχαίων αγώνων, τότε πιθανόν να βρεθούμε μπροστά σ ένα συμπέρασμα που ανατρέπει κατά κάποιο τρόπο την επικρατούσα άποψη: Ότι δηλαδή, ο ερασιτέχνης αθλητής, ο οποίος δεν κατάφερε να βιοποριστεί και να κερδίσει τα προς το ζην από το άθλημά του, είναι πιο επιρρεπής στις παράνομες ουσίες από κάποιον που έχει κατακτήσει τον επιούσιο και αναζητά στους Ολυμπιακούς αγώνες το κρυμμένο παιδί και τη χαμένη χαρά της συμμετοχής.
Άρα, η αξιοπιστία των Ολυμπιακών Αγώνων κινδυνεύει πρωτίστως από εκείνη την κατηγορία αθλητών που συνδέουν άμεσα την αθλητική και επαγγελματική ύπαρξή τους με τους αγώνες αυτούς.
Επιστρέφοντας στην εθνική μας ομάδα και στην προσπάθεια που καταβάλλει για να κερδίσει το μοναδικό μετάλλιο που λείπει από το παλμαρέ της, αξίζει να υπογραμμίσουμε για μια ακόμη φορά την σημασία της αντιμετώπισης του αθλητισμού- ακόμα και του επαγγελματικού και άκρως ανταγωνιστικού- ως μιας διαδικασίας μάθησης της ζωής και κατανόησης της ανθρώπινης φύσης με τελικό προορισμό την εσωτερική εξέλιξη των αθλητών και την κατάκτηση της αυτογνωσίας. Μια νοοτροπία με την οποία ο Παναγιώτης Γιαννάκης στοιχειώνει τις ομάδες στις οποίες εργάζεται και γεννά, εκτός από επιτυχημένους αθλητές και ομοιογενή σύνολα, σπουδαίες προσωπικότητες και ανθρώπους που θα προσελκύσουν τα νέα παιδιά στον δρόμο του αθλητισμού για όλους τους σωστούς λόγους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου