ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΛΟΓΟΔΟΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΑΑΚΑΣΒΙΛΙ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Τα λάθος μηνύματα που οι Αμερικανοί εκπέμπουν στα χαϊδεμένα τους παιδιά στην ευρύτερη περιοχή, προκαλούν αντιδράσεις πολιτικού τυχοδιωκτισμού, από χώρες όπως η Γεωργία και η ΠΓΔΜ, που βλέπουν να τους έρχεται μπούμερανγκ η λάθος στάθμιση των δυνατοτήτων τους στη διεθνή σκηνή, αλλά και του μεγέθους της επιδραστικής δύναμης του Αμερικανικού πατερναλισμού.
Βεβαίως, οι Αμερικανοί δεν μπορεί να θεωρούνται υπόλογοι για τον τρόπο με τον οποίο αυτές οι χώρες μεταφράζουν την υποστήριξη που δέχονται, παρά μόνο στις περιπτώσεις εκείνες που πριμοδοτούν η παρακινούν αυτές τις χώρες να αναπτύξουν μια επιθετική συμπεριφορά.
Και τουλάχιστον, στην περίπτωση της Γεωργίας, μια τέτοια κατηγορία δεν φαίνεται να στοιχειοθετείται, καθώς δεν πέρασε και πολύς καιρός από την ώρα που η Αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών Κοντολίζα Ραϊς, προειδοποίησε σε αυστηρό τόνο τον Γεωργιανό πρόεδρο Μιχαήλ Σαακασβίλι, να μην αποτολμήσει οποιαδήποτε στρατιωτική πράξη εναντίον της Ν. Οσετίας.
Εκείνος, όμως, το αποτόλμησε, με μια απόφαση που κανένας νοήμων άνθρωπος δεν μπορεί να εξηγήσει με όρους πολιτικούς ή γεωστρατηγικούς παρά μόνο με επικοινωνιακούς και ψυχολογικούς.
Εκτός των δύο λαών, που θρηνούν συνολικά περισσότερους από 2.000 νεκρούς και της Γεωργίας που είδε μεγάλο μέρος των υποδομών της να καταστρέφονται από την απαντητική επέλαση του ρωσικού στρατού, ο μεγάλος χαμένος της υπόθεσης είναι ο ίδιος ο πρόεδρος Σαακασβίλι, για τον οποίο πλησιάζει η ώρα που θα λογοδοτήσει ενώπιον του λαού του, σχετικά με την «τσάμπα μαγκιά» που κόστισε στη πολύπαθη χώρα τόσο σε ανθρώπους όσο και σε υποδομές.
Ξεκάθαρα ηττημένος, αναγκασμένος να ζητήσει την παύση του πυρός σε έναν πόλεμο που ο ίδιος ξεκίνησε και με τσαλακωμένη την πολιτική του υπόληψη και το διεθνές προφίλ του, ο Μιχαήλ Σαακασβίλι, δεν είναι διόλου απίθανο να πείσει την κοινή γνώμη της χώρας του σχετικά με την σκοπιμότητα αυτής της απίθανης κίνησής, του να κηρύξει ουσιαστικά το πόλεμο στην πανίσχυρη Ρωσία.
Λιγοστές, ωστόσο, πιθανότητες, συγκεντρώνει η προσπάθειά του να πείσει τον δυτικό κόσμο και τους εταίρους της Ευρωατλαντικής συμμαχίας, ότι η απρόβλεπτη πολιτική συμπεριφορά του δεν θα οδηγούσε δυνητικά τον πλανήτη σε ένα παγκόσμιο πόλεμο σε περίπτωση που η Γεωργία είχε εισέλθει στις τάξεις του ΝΑΤΟ, το Μάρτιο, στο Βουκουρέστι.