Ξάφνιασε ευχάριστα η Αλέκα Παπαρήγα με την αυστηρότητα του τόνου που χρησιμοποίησε για να κρίνει ένα σύνθημα της ΓΕΝΟΠ –ΔΕΗ που έλεγε: «Σας χαρίζουμε το ΙΚΑ σας» αλλά και μια αποστροφή ενός συνδικαλιστή που είπε: «Εμείς δε γινόμαστε ΙΚΑ» με τα οποία απαξιωνόταν κατά κάποιο τρόπο το σύνολο των εργαζομένων που ασφαλίζονται στο ΙΚΑ αλλά και έμπαινε μια ξεκάθαρη διαχωριστική γραμμή μεταξύ των συμφερόντων των μεν με εκείνα των δε.
Και πράγματι οι ΔΕΗτζήδες, όπως τους ονόμασε η κ. Παπαρήγα ή οι δημόσιοι υπάλληλοι στο σύνολό τους έχουν κάθε δικαίωμα να αγωνίζονται για τα εργασιακά τους δικαιώματα και εκτός αυτού έχουνε και αποτελεσματικότατα όπλα για τον αγώνα τους. Ας πούμε, το κλείσιμο μιας στρόφιγγας ή το κατέβασμα ενός διακόπτη σε συνάρτηση με την εξασφαλισμένη μονιμότητα της εργασίας δεν είναι σε καμιά περίπτωση ένα από τα διαπραγματευτικά όπλα που μετέρχονται πολλές άλλες εργατικές ομάδες. Για να αναφερθούμε για παράδειγμα στον κλάδο των εργατοϋπαλλήλων με το ταμείο των οποίων οι ΔΕΗτζήδες, ουδεμία σχέση, όπως διατράνωσαν, θέλουν να έχουν.
Τι περισσότερο μπορούν να κάνουν λοιπόν όλοι αυτοί για να διασφαλίσουν τα έτσι κι αλλιώς περιορισμένα εργασιακά τους δικαιώματα; Μήπως μπορούν να κάνουν μια αποτελεσματική κατάληψη στο εργοστάσιο, ή στο κατάστημα που εργάζονται, μια αποχή από την εργασία τους χωρίς ζωτικό κόστος ή μήπως ακόμα να τηρήσουν μια πιο σκληρή στάση απέναντι στους εργοδότες τους;
Ας μη γελιόμαστε, τίποτα από αυτά δεν μπορούν να κάνουν όπως και γενικά τίποτα τόσο αποτελεσματικό όσο το κατέβασμα ενός διακόπτη, ή η κατάληψη ενός σταθμού παραγωγής θερμοηλεκτρικής ενέργειας. Γιατί; Μα επειδή πρώτον είναι οι περισσότεροι εξ αυτών αναλώσιμοι και ζούνε υπό την απειλή της απόλυσης με σαφώς περιορισμένα εργασιακά δικαιώματα σε σχέση με τους δημόσιους υπάλλήλους και δεύτερον δεν έχουνε ουσιαστική διαπραγματευτική ισχύ. Άρα για να είμαστε εντελώς ξεκάθαροι, τα περί συνθηκών «εργασιακού μεσαίωνα», όρος που όλο και συχνότερα χρησιμοποιείται στην ρητορική των κομμάτων της αντιπολίτευσης τα τελευταία χρόνια προκειμένου να περιγράψει τον "βρασμό" που επικρατεί στην αγορά και την κοινωνία, αφορούν πρωταρχικά τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα που πασχίζουν καθημερινά για να εξασφαλίσουν το εργασιακό τους μέλλον, αδυνατώντας πολλές φορές να πραγματοποιήσουν το αυτονόητο για άλλες κοινωνικές κατηγορίες προνόμιο του οικογενειακού προγραμματισμού και μετά όλους τους υπόλοιπους.
Και επιπλέον δεν μπορούμε πλέον να μιλούμε για μία εργατική τάξη και για ενιαίο αγώνα των εργατών, αφού είναι ηλίου φαεινότερο ότι όχι μόνο δεν υπάρχει μόνο μία εργατική τάξη, αλλά περισσότερες αλλά και επιπλέον ότι τα συμφέροντα αυτών που την αποτελούν όχι μόνο δεν ταυτίζονται μεταξύ τους, αλλά πολλές φορές εμφανίζονται τόσο συγκρουόμενα όσο και τα συμφέροντα της εργατικής τάξης με τη λεγόμενη μεγαλοαστική.
Η αλήθεια είναι ότι στην κοινωνία οι αγώνες των δημοσίων υπαλλήλων αντιμετωπίζονται με αρκετά μεγάλη καχυποψία έως και δυσαρέσκεια και δεν έχουν την συμπαράσταση στην οποία εκείνοι θα προσέβλεπαν. Λίγο εξαιτίας της περιβόητης μονιμότητας, που εφόσον αποκτηθεί τελικά φαίνεται πως χάνει στη συνείδηση του υπαλλήλου τη σημασία της, λίγο εξαιτίας του μεγάλου μεγέθους του κλάδου τους και της δυσλειτουργίας του δημοσίου τομέα συν και της λεγόμενης «πλάτης» που έχουν στις κινητοποιήσεις τους οι μόνιμοι υπάλληλοι του δημοσίου, το αποτέλεσμα είναι πως λίγοι είναι οι υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα που βλέπουν με θετικό μάτι, συμπαράστασης και κατανόησης τον αγώνα των συναδέλφων τους του δημοσίου.
Στην πραγματικότητα, καλά είναι όλα αυτά τα λόγια περί σύγκλησης προς τα πάνω των εργασιακών όρων, που αναφέρουν συλλήβδην τα κόμματα της αριστεράς, αλλά για να επιτευχθεί επί της ουσίας αυτό, θα πρέπει εκτός από τους μισθούς και τα επιδόματα να συγκλίνουν προς τα πάνω και δύο ακόμα πολύ σημαντικά κεφάλαια του εργασιακού ζητήματος: Οι συνθήκες εργασίας, και η εξασφάλιση κατά το δυνατόν μακριότερης προοπτικής στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα που δεν μπορούν να παραμένουν επ αορίστου χρόνου εργαζόμενοι σύντομης πνοής και να ζητάμε από αυτούς να εξακολουθούν να συμπαραστέκονται στον αγώνα των συναδέλφων τους, του δημοσίου.
Άρα, ενιαίο εργασιακό μέτωπο μπορεί να υπάρξει μόνο μέσω της ειλικρίνειας, της αυτοκριτικής και του αλτρουισμού. Κι επειδή ο τελευταίος φαντάζει στις μέρες μας σχεδόν ονειρικός, ας περιοριστούμε στα άλλα δύο και ας παραδεχθούμε προτού ξεκινήσουμε τον αγώνα μας για εξασφάλιση καλύτερων όρων εργασίας και ασφάλισης ότι υπάρχουν και πολύ χειρότεροι όροι αυτών που ήδη απολαμβάνουμε, και που θα πρέπει να μας ενδιαφέρει η βελτίωσή τους εξίσου σημαντικά με τα προσωπικά μας συμφέροντα.
Και αν μας παίρνει τελικά, ας κλείνουμε καμιά φορά και το διακόπτη που κρατάμε στα χέρια μας, διαμαρτυρόμενοι και για τις άδικες απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα. Γιατί το ρεύμα που διαχειριζόμαστε, σαν κοινωνικό αγαθό που είναι, ανήκει με τον ίδιο τρόπο και στον εργατοϋπάλληλο του ιδιωτικού τομέα για τον οποίο ο κίνδυνος να βγει στη σύνταξη στα 65 ή 68 του με μη εξασφαλισμένη εργασία είναι σαφώς τρομακτικότερος από κάθε άλλο ενδεχόμενο, όπως άλλωστε και ο κίνδυνος να ψάχνεις για νέα δουλειά μέχρι τα 68 σου σε σχέση με το να έχεις εξασφαλισμένη εργασία μέχρι τότε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου