Κάθε φορά που οι δύο πλευρές επιχειρούν μια ουσιαστική προσέγγιση μεταξύ τους, μια αφορμή που θα προκαλέσει αλυσιδωτές εκρήξεις βίας στη Μέση Ανατολή, δεν είναι δύσκολο να εφευρεθεί και να διαλύσει τα πάντα.
Το μεσανατολικό είναι κατά βάση ένα πρόβλημα μίσους, αντιπάθειας και εκδικητικότητας που έχει φωλιάσει για δεκαετίες στο DNA Ισραηλινών και Παλαιστινίων και που καμιά ιδιότητα του χρόνου δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα να μετριάσει.
Πουθενά αλλού στον κόσμο, με μια εξαίρεση ίσως στις σπαρασσόμενες από τις προκαταλήψεις και την αμάθεια χώρες της Αφρικής, δεν συναντάται τόσο γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξη ακραίων, απόλυτων επιχειρημάτων. Και αυτό που κάνει τόσο γόνιμο το έδαφος της Μέσης Ανατολής στους σπόρους της βίας, της επιθετικότητας και του πολέμου, δεν είναι άλλο από τις «αδιάλλακτες» θεωρίες των δύο θρησκειών που «ξεραίνουν» ακόμα περισσότερο τα κεφάλια των ανθρώπων που και από τις δύο πλευρές, αλλά όχι παρομοίως, μετρούν θύματα και ερείπια από αυτό τον φαύλο κύκλο βίας και πολιτικής ανεπάρκειας.
Η συνάντηση Ισραηλινών-Παλαιστινίων στην Ανάπολη των ΗΠΑ αποδείχθηκε, όπως αρκετοί ισχυρίζονταν τότε, μια ευκαιρία εμπλουτισμού του φωτογραφικού άλμπουμ του Τζορτζ Μπους, που ελπίζει ακόμα και σήμερα και θα συνεχίσει να ελπίζει μέχρι την τελευταία ημέρα της θητείας του στο να αφήσει κάτι πίσω του, εν είδη πολιτικής κληρονομιάς, πέρα από ύφεση, πόλεμο, εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και δυστυχία. Κάτι που πιθανότατα θα τον γλιτώσει από την "φήμη" του χειρότερου προέδρου στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών. Αν και είμαι σίγουρος πως ο Τζορτζ Μπους μπορεί να ζήσει με αυτή τη μομφή τόσο άνετα, όσο άνετα πιστεύω ότι τον πήρε ο ύπνος και τη νύχτα της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001.
Οι φωτογραφίες όμως των πολιτικών υπάρχουν για να τοποθετούνται στα άλμπουμ τους και να ξεγελούν λιγάκι με αυτές το χρόνο και την σκληρή πραγματικότητα των πολιτών, ενώ οι αληθινές εικόνες, εκείνες που έρχονται αυτές τις ημέρες από την ευρύτερη περιοχή είναι αδυσώπητες και καταθλιπτικές, περιγράφοντας από τη μια τη Λωρίδα της Γάζας στα όρια της κατάρρευσης μετά τον στραγγαλιστικό αποκλεισμό που οι ισραηλινές αρχές έχουν επιβάλλει από τον Ιανουάριο και από την άλλη τα 15χρονα θύματα μιας παρανοϊκής πράξης βίας, που όχι μόνο σκορπά το θάνατο και την απελπισία, αλλά και αφαιρεί πόντους συμπάθειας από τον δίκαιο αγώνα του παλαιστινιακού λαού.
Την ίδια ώρα που ο Τζορτζ Μπους, ο άνθρωπος που προσπάθησε να μας πείσει ότι κόπτεται για μια δίκαιη λύση του Παλαιστινιακού προβλήματος, χορεύει κλακέτες υποδεχόμενος τον υποψήφιο των Ρεπουμπλικανών για τις προεδρικές εκλογές του 2008 Τζον Μακέιν, η Γάζα περνά την χειρότερη ανθρωπιστική κρίση από το 1967 και οι κραυγές αγωνίας των ανθρωπιστικών οργανώσεων που ζητούν την παρέμβαση της διεθνούς κοινότητας, φαίνεται να «ακομπανιάρουν» δυσαρμονικά το χορό του προέδρου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου