ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΕΥΡΟ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Παρακολουθώντας το χθεσινό ημιτελικό του φετινού Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης έμεινα σχεδόν αδιάφορος από τα 16 τραγούδια που προκρίθηκαν σ αυτόν, από μερικές μάλιστα εκατοντάδες συμμετοχές, όπως υποστηρίζουν οι διοργανωτές. Κι αυτό μου δημιούργησε έντονο προβληματισμό.
Αν και φυσικά είναι αρκετά παρήγορο το γεγονός ότι ένας τέτοιος θεσμός υπάρχει και εξακολουθεί να δίνει βήμα σε ανθρώπους που επιθυμούν να εκφράσουν μια διαφορετική αισθητική ήχου και λόγου με όχημα το τραγούδι, το σύνολο των τραγουδιών μου φάνηκαν άνευρα και ανολοκλήρωτα με εμφανή την έλλειψη μελωδίας, αλλά όχι και του πρωτότυπου στίχου, καθώς η θεματολογία τους παρουσίαζε για μια ακόμη φορά μεγάλη ποικιλία.

Η νέα γενιά δημιουργών με ανησυχίες φαίνεται ότι σε κάποιες τέτοιες περιπτώσεις εγκλωβίζεται στο σύνδρομο του τραγουδοποιού, που πρέπει ναι και καλά να παράγει ολοκληρωτικά και απολύτως μόνος του ένα τραγούδι με συνέπεια το κάθε ένα από αυτά να χωλαίνει άλλες φορές στο στίχο κι άλλες στη μελωδία ή την εκτέλεση. Αυτό δηλαδή που υπο φυσιολογικές συνθήκες θα αποτελούσε μια λαμπρή εξαίρεση, όταν ένας καλλιτέχνης δηλαδή συνδυάζει με πραγματικά ελκυστικό τρόπο τα τρία βασικά συστατικά του τραγουδιού, στις τάξεις των δημιουργών που ελπίζουν πως υπηρετούν ένα διαφορετικό είδος τραγουδιού φαντάζει μια ανάγκη που ξεφεύγει από την αληθινή ανάγκη της έκφρασης με πολύπλευρο τρόπο και προσομοιάζει περισσότερο με την επιθυμία δημιουργίας ενός γοητευτικού προφίλ. Βέβαια, στη ρίζα αυτού του προβλήματος βρίσκονται ζητήματα όπως η αδυναμία εμπιστοσύνης και η δυσκολία στη δημιουργία καλλιτεχνικής παρέας, που έκανε θραύση σε άλλες εποχές. Μεγάλοι χαμένοι αυτής της λογικής είναι δυστυχώς τα ίδια τα τραγούδια, τα οποία θα μπορούσαν, υπό την ζεστασιά κάποιων συνεργασιών να είναι σαφώς καλύτερα και να παράγουν αληθινό συναίσθημα. Τέλος, ένα άλλο ζήτημα που αξίζει να αναφέρουμε είναι και η επιτηδευμένη προσπάθεια καινοτόμου δημιουργίας, που απομακρύνει τους δημιουργούς από τον πυρήνα του τραγουδιού εκείνου που παράγει αληθινό συναίσθημα, ομορφιά και αισθητική, χάρη στην απλότητα και την αμεσότητά του. Δυστυχώς σ ένα φεστιβάλ η σημασία που αποδίδουν οι καλλιτέχνες στην επικοινωνία της εικόνας τους επηρεάζει πολλές φορές τόσο τη μελωδία, όσο και τον στίχο, που αποδεικνύεται συχνά μία πρόφαση για να κάνουν κάποιοι επί σκηνής το «κομμάτι» τους .