Την ώρα που η παγκόσμια οικονομία δέχεται το χτύπημα ενός οικονομικού τυφώνα, και αναμένει τις συνέπειες της χρηματοπιστωτικής κρίσης στην πραγματική οικονομία, όλο και περισσότεροι αναλυτές-οικονομολόγοι καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η κατάσταση έφτασε σ αυτό το απροχώρητο σημείο επειδή είχε από καιρού χαθεί κάθε έλεγχος σε ένα πολύ νευραλγικό κομμάτι της αγοράς, όπως είναι αυτό των επενδυτικών τραπεζών και των πολύπλοκων, συχνά ακατανόητων κι από τους πλέον ειδικούς, πακέτων που δημιουργούσαν και λάνσαραν στην αγορά τα τελευταία χρόνια. Το σύστημα, το οποίο αυτή τη στιγμή πάσχει από υπερβολική επιτήδευση, φαίνεται πως έχει μπλοκαριστεί σ ένα φαύλο κύκλο ανασφάλειας και αμφιβολιών που προέρχονται από την απώλεια της πίστης των καταναλωτών στην λειτουργικότητα και τις προθέσεις του. Οι αναλυτές τονίζουν ότι αυτή τη χρονική στιγμή η αγορά χρειάζεται στοιβαρούς κανόνες και απλοποιήσεις που θα της επιτρέψουν να αναπνεύσει και να απαλλαγεί από τα νέφη της νεοφιλελεύθερης λογικής, που χρεωκοπεί στην κοιτίδα των εμπνευστών της.
Το δε σχέδιο Πόλσον, που φαίνεται με μια πρώτη ανάγνωση να φέρνει έναν άνεμο αναζωογόνησης στο τραπεζικό σύστημα δεν καταφέρνει επί της ουσίας να απαντήσει ουσιαστικά στις ανασφάλειες της αγοράς αλλά και των πολιτών που χρωστούν στις τράπεζες και βλέπουν τα σπίτια και τις θέσεις εργασίας τους να κρέμονται από μια κλωστή. Αυτή η μονομέρεια, αν δεν εξισοροπηθεί σύντομα θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε κοινωνική αναταραχή και αντιδράσεις από τους φορολογούμενους, οι οποίοι βλέπουν την κυβέρνησή τους να μην αντιμετωπίζει τη δύσκολη συγκυρία ως ένα φαινόμενο που αφορά κυρίως τους πολίτες, αλλά με μια τάση να ξελασπώσει εκείνους που δημιούργησαν το πρόβλημα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου