Να το θυμηθείτε: Η Ελλάδα θα είναι η πρώτη από τις λεγόμενες αναπτυγμένες χώρες του δυτικού κόσμου του που θα αγγίξει η παγκόσμια επισιτιστική κρίση αλλά και η τελευταία που πιθανόν θα το πάρει χαμπάρι. Κι αυτό γιατί από καιρό έχουμε μάθει να δυσκολεύουμε οι ίδιοι τις ζωές μας και να υψώνουμε διαρκώς τεχνητά εμπόδια στην πορεία προς την πραγματική ανάπτυξη της χώρας μας. Μπορεί εδώ η πείνα ακόμα να είναι ένα ακραίο ενδεχόμενο, όμως η ανέχεια, η δυσανεξία, η δυσκολία και όσες άλλες λέξεις αναφύονται στις παρυφές της, είναι μια καθημερινή πραγματικότητα για την οποία μερίδιο ευθύνης φέρουμε όλοι μας. Όταν γνωρίζουμε για παράδειγμα ότι ο άλφα επιχειρηματίας κερδοσκοπεί εις βάρος μας, πουλώντας το δείνα προϊόν σε τιμή σαφώς υψηλότερη από αυτή που θα έπρεπε και εξακολουθούμε να αγοράζουμε το συγκεκριμένο προϊόν γινόμαστε πρωταγωνιστικό μέρος του προβλήματος.
Την ίδια ώρα μάλιστα που η ελληνική αγορά κοντεύει σχεδόν να παραλύσει κάτω από το αβάσταγο βάρος της απεργίας μιας κλειστής ομοσπονδίας «επιχειρηματιών», όπως είναι οι ιδιοκτήτες των βυτιοφόρων, και που οι τυχεροί οδηγοί, εκείνοι δηλαδή που καταφέρνουν να βρουν τελικά λίγη βενζίνη διαπληκτίζονται με τους πωλητές, επειδή θέλουν να προμηθευτούν ακόμη περισσότερη στα μπιτόνια τους, για να φουλάρουν και τα υπόλοιπα αυτοκίνητά τους, τη στιγμή λοιπόν που ο Έλληνας οδηγός ισχυροποιεί με την αδυναμία του να αποχωριστεί το αυτοκίνητό του, την εξάρτησή του από το πετρέλαιο και κατά συνέπεια τα συμφέροντα που το διακινούν στη χώρα μας, ο κόσμος συγκλονίζεται από δύο φυσικές καταστροφές με κοινωνικο-πολιτικό αντίκτυπο (Μιανμάρ-Κίνα) και την απειλή μιας νέας εμφύλιας σύρραξης στο Λίβανο.
Το παγκόσμιο αποσταθεροποιητικό κοκτέιλ των (κλιματικών αλλαγών-κοινωνικών ανακατατάξεων-οικονομικών προβλημάτων) που ανακατεύεται τόσο τρομακτικά το τελευταίο διάστημα απαιτεί από όλες τις χώρες ωριμότητα, πειθαρχία, παιδεία και βούληση, στοιχεία που δεν τα επιδεικνύουμε παραδοσιακά σαν λαός παρά μόνο όταν φτάσει το χτένι στο κόμπο. Έτσι, είναι ιδιαίτερα δυσάρεστη και απαισιόδοξη η διαπίστωση πως ένας λαός που αντιδρά με τον σωστό τρόπο μονάχα όταν βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο ζητάει παράλληλα να ζήσει καλύτερες ημέρες.
Πρέπει να παραδεχθούμε ότι με τον τρόπο που έχει διαμορφωθεί στη χώρα μας το οικονομικό παιχνίδι, υποστηριζόμενο και από την παρωχημένη νοοτροπία των καταναλωτών, τα οφέλη της ανάπτυξης δεν θα μπορέσουν ποτέ να διαχυθούν αρμονικά, αλλά αντίθετα η προκοπή του ενός θα πατάει πάντα πάνω στην
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου