Κορύφωση των αντιδράσεων και των απεργιακών κινητοποιήσεων συνδικάτων και εργαζομένων για το ασφαλιστικό την Τετάρτη με την 24ωρη απεργία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και την κυβέρνηση να διατηρεί μια «σκληρή» γραμμή απέναντι στην απαίτηση σύσσωμης της αντιπολίτευσης για απόσυρση του σχεδίου νόμου ή κάποιων επίμαχων διατάξεών του.
Χωρίς κανείς να μπορεί να πει, αυτή τη στιγμή, με απόλυτη βεβαιότητα, το πως θα διαμορφωθεί το πολιτικό σκηνικό μετά την ψήφιση του νευραλγικού αυτού νομοσχεδίου, καθώς ούτε και αν ακόμα ο αγώνας των εργαζομένων για ανατροπή του νομοσχεδίου συνεχιστεί και μετά την προσεχή Πέμπτη, οπότε και εκτός απροόπτου το «νέο ασφαλιστικό» γίνεται νόμος και με τη «βούλα» των βουλευτών της κυβερνητικής πλειοψηφίας, η κοινή γνώμη παρακολουθεί και συμμετέχει σ ένα πολιτικό δράμα, που χαρακτηρίζεται από αντιπαραθέσεις, επιβεβαίωση της μη συναίνεσης και μάχη χαρακωμάτων μέχρι την ύστατη στιγμή.
Είναι, όμως, πραγματικά λυπηρό το γεγονός, ότι για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα για το μέλλον μιας χώρας , όπως είναι το ασφαλιστικό, δεν κατέστη δυνατό, με ευθύνη και των δύο πλευρών να βρεθεί κατόπιν διαλόγου μακράς πνοής μια κοινή συνισταμένη, βασισμένη στις πραγματικές ανάγκες και δυνατότητες της κοινωνίας που θα εκπέμπει αναλογιστική γνώση του προβλήματος και που θα εμπνέει μια ολόκληρη κοινωνία προκειμένου να συμμετέχει συνειδητοποιημένα στην εφαρμογή των μέτρων που απαιτεί η ουσιαστική αντιμετώπιση του προβλήματος.
Ένας διάλογος, που είναι σχεδόν αδύνατο να πραγματοποιηθεί υπό αυτές τις συνθήκες έντασης και ρητορικού αλληλοσπαραγμού, ακόμα και σε ζητήματα λιγότερο σύνθετα και καθοριστικά από το ασφαλιστικό, επειδή έτσι έχουμε εκπαιδευθεί, να θεωρούμε δηλαδή οποιαδήποτε αντίθετη άποψη από αυτήν που πρεσβεύουμε, ως εχθρική, λιγότερο αποτελεσματική και πάντα προς την λάθος κατεύθυνση.
Πατρίδα μας είναι ο κλάδος μας, η ομάδα μας, η πολυκατοικία μας, η οικογένειά μας, ο μικρόκοσμος των στενών μας συμφερόντων με λίγα λόγια και οποιοδήποτε εθνικό πρόβλημα προκύπτει μας αφορά μόνο στο βαθμό εκείνο που πλήττει την προσωπική μας προοπτική.
Έτσι πορευτήκαμε μέχρι σήμερα, έτσι επιβιώσαμε, και μ αυτό το πνεύμα, όπως φαίνεται θα προχωρήσουμε και στη συνέχεια της διαδρομής μας. Με μια σίγουρη στάση, στο επόμενο ασφαλιστικό νομοσχέδιο σε τέσσερα, πέντε, άντε έξι το πολύ χρόνια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου