Συνεχίζονται οι παρακλήσεις της διεθνούς κοινότητας προς τη χούντα της Μιανμάρ, να αναλογιστεί την τραγικότητα της κατάστασης που βιώνουν εκατομμύρια άνθρωποι, που επλήγησαν από τη μανία της φύσης και να ανοίξουν τις θύρες της χώρας τους, στηρίζοντας την ανθρωπιστική βοήθεια που προσφέρει σύσσωμος ο ανεπτυγμένος κόσμος.
Προκειμένου μάλιστα οι παρακλήσεις να αποκτήσουν αποφασιστικό χαρακτήρα και πειστικότητα κατέφθασε σήμερα στην περιοχή, μαζί με το πρώτο από τα δέκα αεροπλάνα του Παγκόσμιου Επισιτιστικού Προγράμματος του ΟΗΕ, και ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Μπαν Κι Κουν, ενώ ο εκπρόσωπος του Οργανισμού στην περιοχή διαμήνυσε ότι ήδη έχουν αποσταλεί στην Ραγκούν, μια από τις πιο απομονωμένες περιοχές στο Δέλτα του ποταμού Ιραουάντι, που δεν είναι μάλιστα προσβάσιμη οδικώς, πολλά πλοία, φορτηγά και ελικόπτερα, υπονοώντας την απαρχή μιας μικρής χαλάρωσης στην αδιάλλακτη δυσκαμψία της χούντας.
Ένα από τα μεγάλα ερωτήματα, βεβαίως, που αφορούν την πληγείσα περιοχή, αναφέρονται στην επόμενη ημέρα, οπότε και η ροή της ζωής των ντόπιων θα αρχίσει να παίρνει τον γνώριμο χαρακτήρα της και ένας ολόκληρος λαός θα εγκαταλειφθεί εκ νέου στα χέρια μιας στυγνής δικτατορίας που εκμεταλλεύεται εδώ και αρκετές δεκαετίες, τις διασυνδέσεις της στην περιοχή, την αδιαφορία του δυτικού κόσμου, αλλά και την μοιρολατρική παθητικότητα ενός λαού, προκειμένου να εξασκήσει μια διοίκηση που αποτελεί όνειδος για την πραγματικότητα των αρχών του 21ου αιώνα.
Θεωρώ πως αυτή η μεγάλη καταστροφή πρέπει να αποτελέσει την απαρχή ενός διαρκούς κύκλου πιέσεων, διπλωματικών, πολιτικών και εμπορικών, προκειμένου να απελευθερωθεί η περιοχή από μια μάστιγα που διαρκεί από τις αρχές της δεκαετίας του 60, και να αποδοθεί ανέπαφη η διοίκησή της στην λαϊκή βούληση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου