Αφού το κάνουν οι Αμερικανοί κατά κόρον, αφού και οι ίδιοι οι Ισραηλινοί τελευταία το δοκιμάζουν συχνά, γιατί να υπολειπόμαστε εμείς , σκέφτονται οι Τούρκοι, που εδώ και αρκετό χρονικό διάστημα, εκμεταλλευόμενοι και τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις στα Βαλκάνια και τη μονοπώληση του ενδιαφέροντος της κοινής γνώμης από την ανεξαρτησία του Κοσόβου, επιχειρούν με χερσαίες δυνάμεις στο Β. Ιράκ, σφυροκοπώντας θέσεις Κούρδων ανταρτών και εδώ που τα λέμε και γενικότερα Κούρδων αμάχων.
Με τη στήριξη των Αμερικανών βέβαια και την ανοχή της κεντρικής Ιρακινής διοίκησης, που κλείνει τα μάτια μπροστά σε μια παράνομη εισβολή στο έδαφος της πατρίδας τους, οι Τούρκοι εκτελούν ένα σχέδιο στη λογική του «πονάει κεφάλι, κόβω κεφάλι» χωρίς να λογαριάζουν προς το παρόν την πιθανότητα εξέγερσης του κουρδικού πληθυσμού εντός της επικρατείας τους.
Αλλά φυσικά τι καλύτερο μπορεί να περιμένει κανείς από τους Τούρκους, τους Αμερικανούς και όλους όσους αποφασίζουν αυτοδύναμα ότι νομιμοποιούνται να υπερασπισθούν τα συμφέροντα της χώρας τους με προληπτική στρατηγική, όταν ο ΟΗΕ, που έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε ένα γραφείο Τύπου, ένα παρατηρητήριο διεθνών περιστατικών, όχι μόνο δεν αντιδρά, αλλά και σιωπά σχεδόν συνένοχα.
Σήμερα, μάλιστα, ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ξεκαθάρισε τον τρόπο με τον οποίο βλέπει η Άγκυρα την τουρκική επιχείρηση στο Βόρειο Ιράκ, χαρακτηρίζοντάς τη, πράξη αυτοάμυνας κατά του PKK.
Προσθέτει μάλιστα, με όσο κυνισμό μπορεί να καταπιεί η εποχή, ότι η διασυνοριακή επιχείρηση αποτελεί νόμιμο δικαίωμα της Τουρκίας, μιας χώρας η οποία στο λυκαυγές του αιώνα αποδεικνύει ότι δεν έχει αποκτήσει την πολιτική ωριμότητα για να διευθετεί τα προβλήματά της με τρόπους ξένους προς τον παραδοσιακό τουρκικό τσαμπουκά και την απειλή ή χρήση βίας.
Την ώρα λοιπόν που οι επιχειρήσεις, σύμφωνα με την Τουρκία εξελίσσονται καλά και οι Τούρκοι στρατιώτες θα επιστρέψουν στη χώρα τους το «ταχύτερο δυνατό» ο ΟΗΕ
αδυνατεί, το Ιράκ αποδέχεται τον χαρακτηρισμό του κράτους «μπάτε σκύλοι αλέστε» και η Ευρωπαϊκή Ένωση , των κριτηρίων, των υποχρεώσεων και των αυστηρών τάχατε επιτηρήσεων, κωφεύει σαν να αποδέχεται κι αυτή, ότι η εισβολή μιας υποψήφιας μελλοντικά προς ένταξη στην ΕΕ χώρας, δεν αποτελεί παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας μιας γειτονικής χώρας και των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει.
Εκτός και αν, ακόμα και εμείς σιγά σιγά αρχίσουμε να παραδεχόμαστε, ότι ούτε κυρίαρχο Ιράκ υφίσταται, αλλά ούτε και καμιά διάθεση προστασίας των Κούρδων αμάχων της περιοχής.
Το χειρότερο όμως μήνυμα εξ αυτών αντανακλά η σιωπηρή αποδοχή της διεθνούς κοινότητας μιας «γραμμής» που λέει ότι ο Κούρδος αγωνιστής είναι τρομοκράτης, και πως πρέπει να κυνηγιέται όπου κι αν εντοπίζεται, από μια Τουρκία, που διατηρεί όσο λίγες χώρες ένα ξεχασμένο στην πολιτικά ώριμη δύση δικαίωμα: Αυτό του αγύριστου κεφαλιού και της διπλωματίας των όπλων και της ισχύος. Που ιστορικά, όμως, αποδεικνύεται και η πλέον αναποτελεσματική επιλογή, για να πούμε και του ρεαλιστή το δίκιο.
Αλλά, σε μια διεθνή κοινότητα, όπου όλοι οι ισχυροί, λίγο πολύ, έχουν δημιουργήσει παράδοση στις παραβιάσεις της διεθνούς νομιμότητας και έχουν κατά κάποιο τρόπο "λερώσει τη φωλιά τους" από καιρό, δεν είναι όπως αποδεικνύεται πια και τόσο πολύ δύσκολο, να βρεις κανείς το άλλοθι και τη στήριξη που χρειάζεται για να προσθέσει και τη δική του "βρωμιά". Κι αυτός είναι ένας ακόμη λόγος που πρέπει τα εκκρεμή πολιτικά ζητήματα να λύνονται στην ώρα τους, γιατί η ρευστότητα είναι τελικά ένα λάθος, από το οποίο κάποια στιγμή κάποιος θα προσπαθήσει να επωφεληθεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου