…καθότι είναι φανερό ότι αποχωρεί από τις εργασίες της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι με ένα ασήκωτο βάρος στο στομάχι. Ο διεθνής τύπος κάνει σήμερα λόγο για «βατερλό» του Αμερικανού προέδρου που έδωσε τελικά την έγκρισή του σε ένα κείμενο συμπερασμάτων που ούτε στα χειρότερα όνειρά του θα μπορούσε να φανταστεί πριν μπει στο «airforce» για το ταξίδι του στη Ρουμανία.
Κάθιδρο, σκεπτικό, πληγωμένο, με σαφέστατα πεσμένο το ηθικό , να προσπαθεί να σχηματίσει ένα χαμόγελο στο κλασικό στρογγυλό τραπέζι της Συμμαχίας , καταγράφει η κάμερα τον Μπους λίγες ώρες πριν κλείσει και επισήμως η αυλαία της μεγαλύτερης συνόδου κορυφής όλων των εποχών του ΝΑΤΟ.
Ο άνθρωπος που κατάφερε να μετατρέψει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε άφιλο παράγοντα της διεθνούς πραγματικότητας και παράλληλα σε μια απομονωμένη υπερδύναμη που έχει απολέσει τον σεβασμό τον εταίρων της στα διεθνή «φόρα» σήμερα κατάφερε και κάτι άλλο, που μόνο με πραγματικό κατόρθωμα θα ισοδυναμούσε τα χρόνια που προηγήθηκαν της προεδρικής του θητείας.
Να υποβαθμίσει την διπλωματική ισχύ της χώρας του, ακόμα και εντός ενός Οργανισμού, όπως είναι το ΝΑΤΟ, που μέχρι προχθές ταυτιζόταν και καθοδηγούνταν σχεδόν απόλυτα με βάση τα αμερικανικά συμφέροντα, αλλά από χθες φάνηκε να αποκτά μια χροιά, περισσότερο ευρωπαϊκή.
Το σίγουρο είναι ότι στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, επτά περίπου μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ, τον Νοέμβριο του 2008, η αμερικανοφιλία ούτε πουλάει, ούτε και ιδιαιτέρως αποφασιστικής σημασίας μπορεί να χαρακτηριστεί.
Οι χώρες της Ευρώπης μάλιστα, που έχουν αποκτήσει εδώ και χρόνια ένα σταθερό μίνιμουμ εθνικής αυτοπεποίθησης και σιγουριάς επαναπροσδιορίζουν την στάση τους αντιμετωπίζοντας ήδη τον Τζορτζ Μπους σαν απερχόμενο πρόεδρο, αναμένοντας παράλληλα από τον επόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ, που σίγουρα θα έχει πολύ δουλειά σ αυτό τον τομέα, να αναλάβει εκείνος την πρωτοβουλία της συμμαχικής προσέγγισης που απώλεσε με το «σπαθί» του ο προκάτοχός του.
Προς το παρόν, ο Τζορτζ Μπους διαπιστώνει για μια ακόμη φορά τη λατρεία των γειτόνων μας προς το πρόσωπό του, ευλογώντας ενδόμυχα τα Βαλκάνια, για το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμα στον κόσμο δύο λαοί, που όχι μόνο τον εμπιστεύτηκαν αλλά τον αγάπησαν κι όλα.
Ο «Μέγας» Μπους λοιπόν, όπως τον χαρακτήρισε χθες η εφημερίδα των Σκοπίων «Βαστ» «αγωνίζεται για τη Μακεδονία», αναφέρει το χθεσινό πρωτοσέλιδο της.
Απελπισία; Αφέλεια; Άγνοια; Κάτι άλλο; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά.
Το βέβαιο είναι ότι ο Μπους, ούτε για την ΠΓΔΜ αγωνίζεται, ούτε φυσικά για την Αλβανία, όπου βάφτισε και με το όνομά του πρόσφατα μια κεντρική οδό των Τιράνων, ενδιαφέρεται, αλλά ούτε καν θα πρόσθετα εγώ και για τα ίδια τα συμφέροντα της χώρας του νοιάζεται, τα οποία δεν εξυπηρετήθηκαν ούτε από τις πολιτικές του στο Ιράκ, του χάους, των δισεκατομμυρίων σπαταλημένων δολαρίων και φυσικά των εκατοντάδων χιλιάδων νεκρών και άλλων τόσων ανάπηρων και τραυματιών, αλλά ούτε και στο εσωτερικό της πατρίδας του με τις στρατιές απόρων και αστέγων, τα 50 περίπου εκατομμύρια ανασφάλιστων πολιτών και τα 23 περίπου εκατομμύρια ανθρώπων που διατηρούν αυτή τη στιγμή δελτίο σίτισης. Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, που εξυπηρετεί εκτός από τα προσωπικά επιχειρηματικά του ενδιαφέροντα και εκείνα τα συγγενικά συμφέροντα μιας καλοκουρδισμένης ελίτ, που προσβλέπει στη δημιουργία προτεκτοράτων σε παγκόσμιο, αλλά και περιφερειακό επίπεδο με μοναδικό στόχο την "κάλυψη", την "μπίζνα" και φυσικά την κερδοφορία. Κι αν αναλογιστεί κανείς πόσα θύματα θυσιάστηκαν για ένα τόσο "ταπεινό" κίνητρο, θα έχει σχηματίσει σε γενικές γραμμές και το περίγραμμα, της μαύρης 8ετίας 2000-2008, καθώς και της παρακαταθήκης που η ανάλυσή της αφήνει στο μέλλον του κόσμου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου