Ένα από τα σημαντικότερα διακυβεύματα των αμερικανικών προεδρικών εκλογών του Νοεμβρίου, είναι το κατά πόσο το αμερικανικό εκλογικό σώμα διαθέτει το ψυχικό κουράγιο να αναζητήσει και να πιστέψει σε μια ουσιαστική αλλαγή των πολιτικών πραγμάτων και κατ επέκταση του τρόπου ζωής του.
Ή αν από την άλλη πλευρά, χειραγωγημένο από τη ρητορική που καλλιεργεί το φόβο και την ανασφάλεια, επιλέξει απλώς να περιχαρακώσει κι αυτές τις λίγες δυνατότητες ανάπτυξης που του απέμειναν.
Όπως και να χει πάντως, κι αν αναλογιστεί κανείς ότι όποιες μικρές και δυσδιάκριτες διαφορές μεταξύ των δύο παρατάξεων, αποδεικνύονται σχετικά με τη διαμόρφωση του παγκόσμιου κλίματος τελικά καθοριστικές, η ψήφος του μέσου αμερικανού ψηφοφόρου αναμένεται να έχει σ αυτήν την περίοδο που το γόητρο της υπερδύναμης σημειώνει κάμψη, διπλή βαρύτητα, καθώς οι επιλογές και οι προτεραιότητες της εκάστοτε διακυβέρνησης στην Αμερική επηρεάζουν με κάποιο τρόπο ολόκληρη σχεδόν την υφήλιο.
Ωστόσο, ερωτηματικό παραμένει το πώς θα επιλέξει να σφραγίσει την θητεία της στον Λευκό Οίκο η ομάδα Μπους. Αν πρόκειται δηλαδή να προκαλέσει κάποιο διεθνές γεγονός, εντυπωσιακό όσο και η εισαγωγή της, ή απλώς να συντηρήσει μια φοβική ψυχροπολεμική κατάσταση προκειμένου να ενισχύσει τις πιθανότητες της παράταξής της να διεκδικήσει εκ νέου την εξουσία. Έχει άλλωστε κάθε λόγο να ελπίζει σε μια αντιστροφή του δημοσκοπικού κλίματος, καθότι το αμερικανικό κοινό έχει αποδείξει εδώ και αρκετά χρόνια όταν δεν ψηφίζει πλέον με βάση τη λογική. Άσχετα αν το αποτέλεσμα μιας τέτοιας ψηφοφορίας, όχι μόνο θεωρείται καθολικά αποδεκτό , αλλά προτάσσεται και ως ένας ακόμη θρίαμβος της δημοκρατίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου