Υπάρχει μια πανίσχυρη αίσθηση παγίωσης της διεθνούς νομιμότητας τελευταία στο παγκόσμιο σκηνικό, που εκφράζεται συνήθως μέσα από τη ρητορική των διπλωματικών αντιπροσωπειών των χωρών στον ΟΗΕ, αλλά και ταυτόχρονα μια πανίσχυρη δυνατότητας παραβίασής της, από χώρες που θεωρούν εαυτόν θιγμένο και αμύνονται επιτιθέμενες προληπτικά σε γειτονικές συνήθως χώρες.
Τούτες λοιπόν οι στρατηγικές αποφάσεις εκφράζονται συνήθως με στοχευμένες, σύντομης χρονικής διάρκειας, αυστηρού σχεδιασμού και χρονοδιαγράμματος αλλά και συγκεκριμένων στόχων εισβολές σε γειτονικές και συνηθέστερα πιο αδύναμες χώρες, οι οποίες στις περισσότερες των περιπτώσεων κατηγορούνται ότι υποθάλπουν ένοπλες τρομοκρατικές οργανώσεις.
Πιάνοντας το νήμα αυτής της πρακτικής, στα τελευταία χρόνια, θα διαπιστώσουμε ότι η αρχή έγινε από την ισραηλινή εισβολή στον Λίβανο το καλοκαίρι του 2006. Οι Ισραηλινοί τότε ισοπέδωσαν τον Λίβανο σε διάστημα λίγων μόλις εβδομάδων, προσπαθώντας να εξολοθρεύσουν προληπτικά, επικαλούμενοι τότε το παράδειγμα της αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ, τις υποδομές της Χεζμπολάχ, η οποία τελικά βγήκε από αυτή την περιπέτεια περισσότερο δικαιωμένη ηθικά στη συνείδηση των Λιβανέζων πολιτών παρά αποδυναμωμένη επιχειρησιακά.
Μόλις πριν από λίγες ημέρες, ανεξάρτητη ισραηλινή επιτροπή που διερεύνησε το επιχειρησιακό, πολιτικό και στρατιωτικό σκέλος της εισβολής στο Λίβανο εξέδωσε ένα πόρισμα κόλαφο εναντίον του πρωθυπουργού Εχούντ Όλμερτ για τους χειρισμούς του στο επίμαχο θέμα. Η επιχείρηση, που αν θυμάστε καλά έγινε με αφορμή την απαγωγή δύο ισραηλινών στρατιωτών από τη Χεζμπλάχ, μπορεί να χαρακτηρίσθηκε από τους εμπειρογνώμονες αποτυχημένη, αλλά άφησε πίσω της τεράστιες καταστροφές και φυσικά έναν πολύ μεγάλο αριθμό νεκρών, αναπήρων και τραυματιών.
Όμως, το αμερικάνικο παράδειγμα επικαλέστηκαν και οι Τούρκοι που εξαπέλυσαν πριν από λίγες ημέρες εισβολή στα εδάφη του Ιράκ προκειμένου να πλήξουν στόχους Κούρδων ανταρτών του PKΚ, ενώ
από την περασμένη Τετάρτη, ο ισραηλινός στρατός, σε συνθήκες σιγής ασυρμάτου, σφυροκοπά τη Λωρίδα της Γάζας σε μια επιχείρηση που έχει αφήσει πίσω της ήδη 116 παλαιστίνιους νεκρούς, μεταξύ των οποίων 22 παιδιά και 12 γυναίκες και χαρακτηρίστηκε από τον πρωθυπουργό Σάλαμ Φαγιάντ ως μια «επίθεση χωρίς προηγούμενο από το 1967».
Τελευταία παραβίαση της κυριαρχίας μιας χώρας από μια γειτονική χώρα είναι αυτή που καταγράφηκε χθες από δυνάμεις του Κολομβιανού στρατού που εισέβαλαν στον Ισημερινό με σκοπό τη θανάτωση του ηγετικού στελέχους των μαρξιστών ανταρτών FARC , και 16 ακόμα ανταρτών.
Δεν είναι πλέον δύσκολο λοιπόν να διαπιστώσουμε, ότι οι συνέπειες της αμερικανικής εισβολής στα εδάφη του Ιράκ το 2003 όχι μόνο ενέπνευσε, το δίχως άλλο, αρκετές χώρες με ιδιαίτερα επιθετική συμπεριφορά, αλλά αποτέλεσε και την γενεσιουργό αιτία μιας αλυσίδας σύντομων πολέμων που όμως έχουν όλοι τους ένα κοινό χαρακτηριστικό: Ότι δεν καταγράφονται ως πόλεμοι στην συνείδηση της παγκόσμιας κοινής γνώμης, που βαυκαλίζεται να πιστεύει ότι ζούμε σε χρόνια ειρηνικά με λιγότερους πολέμους από κάθε άλλη εποχή, αλλά περισσότερο σαν την εκπλήρωση ενός δικαιώματος. Αυτές οι εισβολές, λοιπόν, που όχι μόνο δεν φέρνουν το αποτέλεσμα που επιδιώκουν, αλλά σκορπούν σε σύντομο χρονικό διάστημα τον όλεθρο και την καταστροφή και ζημιώνουν ηθικά και υλικά ακόμα και τις ίδιες τις χώρες που τις επιτελούν, ενώ σε κάποιες άλλες εποχές θα χαρακτηρίζονταν απροκάλυπτοι πόλεμοι, σήμερα αποτελούν περισσότερο από ποτέ ένα από τα «ηθικά» δικαιώματα που προσφέρουν τα χρόνια της ειρήνης στους ισχυρότερους του πλανήτη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου