Με μοναδική εξαίρεση το ΛΑΟΣ, στο εσωτερικό μέτωπο όλα τα κόμματα αποθαρρύνουν τη διεξαγωγή συλλαλητηρίου για το θέμα της ονομασίας της FYROM, ενώ και η Διαρκής Ιερά Σύνοδος απέρριψε τέτοιου είδους ακραίες αντιδράσεις που κανείς λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να καταλάβει σε τι ακριβώς αποσκοπούν, πέρα από μια επένδυση στο εθνικό συναίσθημα για κατοπινά κομματικά οφέλη.
Είναι μήπως τώρα η κατάλληλη εποχή, να παραδώσουμε για άλλη μια φορά μαθήματα εθνικής ανασφάλειας και φοβίας, ή μήπως η έννοια της εθνικοφροσύνης δεν μπορεί πλέον να εκφραστεί με διαφορετικό τρόπο από τα ουρλιαχτά, τις σημαίες και τα πολιτικά μπαλκόνια. Επιπλέον, υπάρχει μήπως καμιά αμφιβολία σε διεθνές και εσωτερικό επίπεδο για τα αισθήματα και τη στάση του λαού μας σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα, που πρέπει να την εξαφανίσουμε, δίνοντας προς τα έξω μια εικόνα ελέφαντα που φοβάται το ποντίκι;
Η μήπως για κάποιους η αποστροφή κάποιων άλλων, για τέτοιου είδους συλλαλητήρια μεταφράζεται ανόητα ως ενδοτισμός και παράδοση των όπλων;
Σ αυτή τη φάση του «Σκοπιανού» η διπλωματία έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Γιατί, τόσο η βούληση του λαού είναι σαφής και δεν χωράει ούτε αμφισβήτησης, αλλά ούτε και παρερμηνειών, όσο και των πολιτικών κομμάτων η κατεύθυνση. Λίγο πολύ, αν και με βαριά καρδιά όπως ήρθαν τα πράγματα, αποδεχόμαστε το δικαίωμα ενός λαού να αυτοπροσδιοριστεί, αλλά δυσκολευόμαστε να καταπιούμε και καλά κάνουμε, την ουρά του γαϊδάρου, που δεν είναι άλλη από την μη παραγωγική στάση που επιδεικνύει η άλλη πλευρά η οποία ουσιαστικά επιδιώκει την μονοπώληση του όρου Μακεδονία.
Μη ξεχνάμε ότι στο πρόσφατο αντίστοιχο συλλαλητήριο που διοργάνωσαν στην πρωτεύουσά τους οι «Σκοπιανοί» το κεντρικό σύνθημα ήταν «Μακεδονία, Μακεδόνας, Μακεδονικό» κάτι που αν μη τι άλλο αποδεικνύει ότι ο αλυτρωτισμός που αναφύεται στη γειτονική χώρα δεν είναι απλώς μια εθνική μας εμμονή, αλλά κάτι παραπάνω από βέβαιος.
Ένας αλυτρωτισμός που παίρνει κατά καιρούς τη μορφή επιθετικής προπαγάνδας και προκαλεί δικαιολογημένες ανησυχίες, όχι επειδή θα κινδυνέψει κάποτε η εδαφική ακεραιότητα της χώρας μας, ούτε επειδή παράδοξα αποκολλάται ένα κομμάτι της ιστορίας της. Ούτε το ένα θα συμβεί, ούτε το άλλο γίνεται. Αλλά κυρίως επειδή, όπως φαίνεται, η λεγόμενη «Μακεδονική προπαγάνδα» δεν αναπτύχθηκε όλα αυτά τα χρόνια στη λογική του «κατοικούμε σε μια περιοχή, στα εδάφη της οποίας που κάποτε εκτεινόταν η Αρχαία Μακεδονία», αλλά σε αυτή της απολεσθείσας πατρίδας. Μια λογική που στο μέλλον μπορεί είτε να μετριαστεί και να εξαφανιστεί εντελώς, εξέλιξη που θεωρώ και την επικρατέστερη, είτε όμως να γεννήσει επιπλέον ρευστότητα και αναταραχή στην περιοχή.
Είμαι της άποψης, ότι αυτό το ζήτημα θα πρέπει να τελειώσει εδώ και με τέτοιο τρόπο που να μην αποτελεί μελλοντικά στα χέρια των Αμερικανών «κρυφό χαρτί», γιατί, κακά τα ψέματα, αυτή τη στιγμή, η Ελλάδα διαπραγματεύεται περισσότερο με τους Αμερικανούς και την ισχύ που η στάση τους προσδίδει στην διπλωματία της γειτονικής χώρας, παρά με τους γείτονες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου