Αν προσπαθήσει κανείς να παρακολουθήσει με νηφαλιότητα τις δηλώσεις των προέδρων και πρωθυπουργών των δύο αντιμαχόμενων πλευρών του Καυκάσου, δεν θα αργήσει όχι μόνο να μπερδευτεί, αλλά και πιθανόν να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το ζήτημα της αλήθειας στον πόλεμο είναι τόσο υποκειμενικό όσο και η οπτική γωνία που ο καθένας το αναζητάει.
Πανομοιότυπες δηλώσεις, ισχυρισμοί καρμπόν και κατηγορίες ένθεν και κείθεν για παρόμοιες παραβάσεις, θολώνουν ακόμα περισσότερο το τοπίο, σ έναν πόλεμο εξπρές που μοιάζει τόσο πολύ με την προ διετίας εισβολή του Ισραήλ στο Λίβανο, κυρίως στο κομμάτι εκείνο που αφορά την ελλιπή αιτιολόγησή του.
Απροειδοποίητος, απρόσμενος, ανεξέλεγκτος και πιθανότατα άστοχος, ένας ακόμη πόλεμος δημιούργημα άγνωστων κινήτρων, μια ακόμα αδικαιολόγητη σύγκρουση που μετατρέπει τον Καύκασο σε θέατρο του παραλόγου και τους άμαχους πληθυσμούς, που έμαθαν παρά τις τεχνητές διαφορές να επιβιώνουν αδερφωμένα, σε ψιλά γράμματα, μιας χοντροκομμένης, τόσο στη σύλληψη όσο και στην εφαρμογή της, επικοινωνιακής πράξης.
Οποιαδήποτε προσπάθεια ανακατάληψης της αποσχισθείσας περιοχής της Ν. Οσετίας, από τον Γεωργιανό στρατό δεν θα ήταν δυνατό να περάσει αναπάντητη από τους Ρώσους, που θεωρούν εαυτούς εγγυητές της ειρήνης και της ασφάλειας στην ευρύτερη περιοχή των ορεινών όγκων του Καυκάσου, πράγμα το οποίο γνώριζε εκ των προτέρων ο πρόεδρος της Γεωργίας Σαακασβίλι, όπως φυσικά και τον φόρο αίματος που θα πλήρωναν οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές, από μια τέτοια απόπειρα. Παρ όλα αυτά, όμως, το αποφάσισε και το πραγματοποίησε, σε περίοδο μάλιστα Ολυμπιακής Εκεχειρίας, με όποια σημειολογία μπορεί να κρύβει κάτι τέτοιο, και όποια επικοινωνιακή δυναμική προσδίδει στο εγχείρημα του, ο χρόνος τέλεσής του.
Κι επειδή, θα ήμασταν τουλάχιστον αφελείς, αν πιστεύαμε πως ο Σαακασβίλι, αντιπαραβάλλοντας την αυξημένη το τελευταίο διάστημα δυναμική του γεωργιανού στρατού, με την σαφή υπεροχή του ρωσικού στρατιωτικού γίγαντα, θα κατέληγε ποτέ στο συμπέρασμα ότι θα ήταν ποτέ δυνατή η επίτευξη του υποτιθέμενου στόχου, έχουμε το δικαίωμα, ψηλαφίζοντας ψίχουλα γνώσης από τα αλλεπάλληλα ανεξήγητα της ιστορίας, να ισχυριστούμε πως ο πραγματικός στόχος μιας τέτοιας απόπειρας αφορούσε πιθανότατα την επιδίωξη, του να πειστεί η ίδια η κοινή γνώμη της χώρας του, σχετικά με την αναγκαιότητα να επισπευσθεί η ένταξη της πολύπαθης Γεωργίας στην ασφαλή «αγκαλιά» της Ευρωατλαντικής συμμαχίας.
Μια κίνηση, που καταφέρνει εκτός του να εξυπηρετήσει τις πραγματικές προσδοκίες των Γεωργιανών, να αναδείξει και την ευκαιρία που έψαχναν, τόσο ο νέος πρόεδρος της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ, όσο και ο Ρώσος πρωθυπουργός Πούτιν, προκειμένου να αποδείξει ο πρώτος το ηγετικό του προφίλ, και να επιβεβαιώσει ο δεύτερος, σε συνθήκες μάλιστα κρίσεως, την αποτελεσματικότητα της εποικοδομητικής διαρχίας που κινεί τα νήματα στην κορυφή της ρωσικής διακυβέρνησης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου