Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΥ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Ένα σύγχρονο θέατρο του παραλόγου έχει στηθεί τις τελευταίες ημέρες στον Καύκασο με παραρτήματα σε αρκετές χώρες του κόσμου. Η αποθέωση του ρήματος εθελοτυφλώ και «βλέπω ό,τι με συμφέρει», συμπληρώνει την προσπάθεια περιγραφής της κατάστασης. Ο θύτης, η Γεωργία, που πρώτη και με απόλυτη γνώση των συνεπειών, ξεπέρασε τα εσκαμμένα, βομβαρδίζοντας σπίτια και υποδομές στη Ν. Οσετία, μεταβάλλεται σε θύμα, υπό το πρίσμα της υποτιθέμενης προέλασης των ρωσικών δυνάμεων στο εσωτερικό της.
Οι Ρώσοι, εμφανώς προετοιμασμένοι από καιρό πάνω σε ασκήσεις επί χάρτου για ένα πολεμικό σενάριο σαν αυτό που εκτυλίσσεται τις τελευταίες ημέρες στην πυρίκαυστη περιοχή, επιδιώκουν να στείλουν προς πάσα κατεύθυνση το μήνυμα της πολεμικής ετοιμότητας τους, αλλά και να αποτρέψουν μια και καλή τους Γεωργιανούς από τέτοιου είδους αψυχολόγητες συμπεριφορές.
Η διεθνής κοινότητα, παραβλέποντας εντελώς το εναρκτήριο λάκτισμα ετούτης της διαμάχης, καλεί, και καλά κάνει, τη Ρωσία να υποχωρήσει χωρίς χρονοτριβή από τα εδάφη μιας κυρίαρχης δημοκρατικής χώρας, της οποίας, όμως, το αυτί, αρνείται επιμελώς να τραβήξει.
Κι αν προσθέσουμε σ όλα αυτά και το αφελώς επικίνδυνο παιχνίδι της παραπληροφόρησης και της προπαγάνδας, που λίγο πολύ παρουσιάζει τους Ρώσους να έχουν καταλάβει τη μισή Γεωργία, έχοντας μάλιστα στρατωνιστεί ακριβώς έξω από την Τιφλίδα, κάτι που αν συμβεί, κατά τον πρόεδρο της Γεωργίας Σαακασβίλι θα σημαίνει την «πτώση της Δυτικής Ευρώπης στο σύνολο της Σοβιετικής Ένωσης και παραπέρα, συμπληρώνεται σιγά σιγά το παζλ μιας κατασκευασμένης πάνω σε ψυχροπολεμικά θεμέλια ιστορίας, που μοιάζει να έχει ως κυρίαρχη στόχευσή της, την δημιουργία ενός νέου αντιμαχόμενου πόλου για τον δυτικό κόσμο, μιας νέας ουσιαστικής απειλής για το ΝΑΤΟ στο πρόσωπο μιας δαιμονοποιημένης Ρωσίας.
Το χρυσόμαλλο δέρας, ωστόσο, αυτού του νέου ψυχρού πολέμου, δεν είναι μόνο τα πλούσια κοιτάσματα της περιοχής και ο έλεγχος των δρόμων διέλευσης των αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου αλλά και τα τεράστια κέρδη που προκύπτουν κάθε φορά που χώρες ανασφαλείς και ανώριμες δημοκρατικά και πολιτικά, θεωρούν ότι απειλούνται από θεούς και δαίμονες.
Ένα ερώτημα, ωστόσο, που παραμένει δυσεπίλυτο, είναι το τι θα συνέβαινε στην περιοχή του Καυκάσου, αν η Γεωργία είχε εισέρθει στις τάξεις της Ευρωατλαντικής συμμαχίας, στη σύνοδο του Μαρτίου στο Βουκουρέστι.
Και φυσικά, αν, πράγματι, η τρέλα του Σαακασβίλι να στείλει τα παιδιά του γεωργιανού στρατού σε μια αποστολή αυτοκτονίας αποτελεί αντανάκλαση των επιδιώξεών του σχετικά με την ένταξη της χώρας του στο ΝΑΤΟ και την επικουρική παρουσία της συμμαχίας, στην περιοχή.
Αυτό, όμως, που κανείς δεν μπορεί να εκτιμήσει ακόμα προς το παρόν, προτού μάλιστα κηρυχθεί άμεση κατάπαυση του πυρός και καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός των γεγονότων είναι η επίδραση που θα έχει η διαμάχη των δύο πλευρών, στην αντίθετη ως προς την είσοδο της χώρας στο ΝΑΤΟ, γεωργιανή κοινή γνώμη:
Θα αναδειχθεί τελικά η Ρωσία ως ένας επικίνδυνος «μπαμπούλας» και ο Σαακασβίλι ως ένας ηγέτης που μπορεί να οδηγήσει τη χώρα του σε πιο ασφαλή μονοπάτια, η θα προκύψει απ όλα αυτά κάτι εντελώς διαφορετικό που θα οδηγήσει πιθανόν σε άκρως ανατρεπτικές εξελίξεις;