Βρισκόμαστε σε μια σουηδική πόλη, που μπορεί να είναι η Στοκχόλμη, μπορεί, όμως και όχι.
Μουντή, γκρίζα, θλιμμένη, βουτηγμένη στο κυκλοφοριακό κομφούζιο αυτή η πόλη γίνεται το ιδανικό σκηνικό για να αφηγηθεί ο Ρόι Άντερσον με τον δικό του μοναδικό τρόπο, στην τρίτη του μόλις ταινία, μια σειρά από ιστορίες ανθρώπων που συνθλίβονται μέσα στην κοινωνική αδιαφορία, τον καπιταλιστικό κυνισμό και την αυθαιρεσία που επικρατεί στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες.
Όχι, δεν πρόκειται για μια πολιτικοποιημένη κοινωνική ταινία με την στενή σημασία της έννοιας, αλλά για μια σαρκαστική, υπαινικτική και ιδιαίτερα αιχμηρή σάτιρα με το γνωστό πλέον σήμερα σουρεαλιστικό ύφος του γνωστού Σουηδού σκηνοθέτη, που δημιουργεί μια ταινία, γεμάτη χιούμορ, πανέμορφη εικαστικά και με σαφείς αναφορές στο έργο των Μπουνιούλ, Μαγκρίτ και Ζακ Τατί.
Ο Άντερσον δεν διστάζει να προκαλέσει ποικιλοτρόπως, χρησιμοποιώντας για παράδειγμα με δεικτικό τρόπο χριστιανικά σύμβολα, μην αφήνοντας έξω από την κριτική του ούτε τη Σουηδική Εκκλησία.
Η ταινία ξεκινάει με την εξευτελιστική απόλυση μετά από 30 χρόνια συνεπούς εργασίας ενός υπαλλήλου και ακολουθεί τη βίαιει επίθεση που δέχεται ένας μετανάστης από αλήτες με τη μορφή κοσμοπολιτών, ενώ στη συνέχεια ένας μάγος κατά τη διάρκεια εκτέλεσης ενός νούμερού του σκοτώνει κατά λάθος έναν άνθρωπο που είχε προσφερθεί να τον πριονίσει.
Η ταινία του Ρόι Άντερσον, που αξίζει να σημειωθεί ότι επί 25 ολόκληρα χρόνια σκηνοθετούσε μονάχα διαφημιστικά σποτ, προτού μας αποκαλύψει ένα σκηνοθέτη με την ευλογία της ιδιομορφίας και τη σφραγίδα του δημιουργού, κέρδισε το βραβείο της κριτικής επιτροπής στο Φεστιβάλ των Κανών το 2000.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου