Δύο αδέλφια, γνήσια τέκνα του Λονδίνου, ο Ίαν και ο Τέριν Μπλάιν έχουνε όνειρα και πάθη που η δεδομένη οικονομική τους θέση, δεν μπορεί να καλύψει.
Ο Ίαν αγαπάει την επιχειρηματική δράση, αλλά προς το παρόν περιορίζεται στην εργασία που του προσφέρει ο πατέρας του στο οικογενειακό τους εστιατόριο. Όταν θα γνωρίσει μια νεαρή γοητευτική ηθοποιό, την ίδια περίπου περίοδο που προκύπτει και μια «άχαστη» ευκαιρία για μπίζνες στο Λος Άντζελες, θα την ερωτευτεί τόσο παράφορα που θα νιώσει πιο επιτακτική από ποτέ την ανάγκη να αλλάξει οικονομικά και κοινωνικά επίπεδο ώστε να καταστήσει το εαυτό του αντάξιο της μαγευτικής θελκτικότητάς της.
Ο Τέρι, από την άλλη, παθιασμένος με τον τζόγο και άρρωστος με κάθε μορφή παιχνιδιού που κρύβει ρίσκο και κατακόρυφη άνοδο της αδρεναλίνης, θα συνέλθει ένα πρωϊ, από την επήρεια του χθεσινοβραδινού τζογαρίσματος, διαπιστώνοντας πως χρωστάει ένα τεράστιο ποσό σε άκρως επικίνδυνα άτομα, που όχι μόνο δεν μπορεί να καλύψει ως μηχανικός αυτοκινήτων, αλλά που βάζει σε κίνδυνο και την σχέση του με την αγαπημένη του, καθώς και το σπίτι που πρόσφατα "έπιασαν".
Σ αυτό ακριβώς το σημείο, θα εμφανιστεί και πάλι στη ζωή τους, ο ζάμπλουτος θείος τους, που φέρεται διατεθειμένος να τους χαρίσει τα ποσά που χρειάζονται προκειμένου να αποκαταστήσουν τις ζωές τους και να αποκτήσουν μια νέα προοπτική, αρκεί πρώτα να τον βγάλουν με την συμβολή τους από την εξαιρετικά δύσκολη θέση στην οποία έχει περιέλθει, εξαιτίας των εκβιασμών που υφίσταται από έναν παλιό του συνεργάτη
Η νέα ταινία του κορυφαίου σκηνοθέτη, συγγραφέα και ηθοποιού, Γούντι Άλεν είναι το λιγότερο αξιοπρεπής και αρκετά ενδιαφέρουσα.
Καλοφτιαγμένη από το πρώτο έως το τελευταίο καρέ της, από έναν άνθρωπο που εκτός από ένα πηγαίο ταλέντο γεμάτο πνευματικότητα και ευστροφία εξελίχθηκε και σε έναν άφταστο μάστορα της τεχνικής, των ρυθμών και της αβίαστης αφηγηματικής ροής, η «Κασσάνδρα» θέτει ένα πολύ σημαντικό αλλά και εξίσου διαχρονικό ερώτημα, η ποικιλία των απαντήσεων επί του οποίου δημιουργεί και το μεγάλο ενδιαφέρον της:
"Μέχρι που μπορεί να φτάσει τελικά ένας άνθρωπος προκειμένου να πετύχει τα όνειρά του; ή έστω προκειμένου να ξελασπώσει;"
Στην πρώτη των περιπτώσεων αποδεικνύεται ότι μπορεί να φτάσει πολύ μακριά, ή για να ακριβολογούμε, να πέσει πολύ χαμηλά. Στην δεύτερη περίπτωση, όμως, ο δρόμος αποδεικνύεται συχνότατα βραχύς, ίσως επειδή το κίνητρο δεν είναι εξίδου μεγάλο.
Βέβαια, η διαπίστωση ότι καθένας από εμάς διατηρεί μια εντελώς προσωπική σχέση με αυτό που ονομάζεται η «φωνή της συνείδησης» έρχεται εδώ να πάρει μια διαφορετική διάσταση, μπροστά στην αποφασιστικότητα ορισμένων προσώπων να προχωρούν κατά βούληση στη σίγηση αυτής της φωνής.
Ακόμα και γι αυτούς, όμως, το όριο, είναι αν και δυσδιάκριτο, ορατό, χαραγμένο στη φύση τους και σαφώς προσδιορισμένο, κι αυτό είναι τελικά το αισιόδοξο μήνυμα, ενός κοινωνικού δράματος που διατηρεί ανέπαφη την ιδιότητα του δημιουργού του να μας βάζει διαρκώς σε σκέψεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου