Η βραβευμένη στις Κάννες το 2004 (βραβείο «Ένα Κάποιο Βλέμμα») ταινία του Ουσμάν Σαμπένε σε σενάριο του ίδιου, φωτογραφία του Ντομινίκ Σαντί και μουσική του «φορμαρισμένου» Μπονκάνα Μάιγκα ανοίγει ένα παράθυρο στην ξεχασμένη Δ. Αφρική προκειμένου να μας εξιστορήσει την περιπέτεια τεσσάρων μικρών κοριτσιών που ζητούν την προστασία από την ανεξάρτητη Κόλε Γκάλο Άρντο προκειμένου να αποφύγουν την παραδοσιακή τελετή της κλειτοριδεκτομής.
Εκείνη σε πείσμα των προκαταλήψεων και των απαρχαιωμένων αντιλήψεων των συγχωριανών της θα προσφέρει στα τέσσερα κορίτσια το «Μουλάντε», δηλαδή το παραδοσιακό δικαίωμα της ασυλίας, για να έρθει για μια ακόμη φορά στη ζωή της στη δύσκολη θέση να συγκρουστεί με αυτό που αποτελεί την έννομη τάξη στο χωριό της.
Παλιότερα η Κόλε αρνήθηκε ν αφήσει την Τρίτη κόρη της Ασματού να υποστεί την ίδια τελετή και η νεαρή ζει τώρα με τη ρετσινιά της «μπιλακόρο» της γυναίκας που δεν έχει εξαγνιστεί αντιμετωπίζοντας τα υπαινικτικά βλέμματα των συγχωριανών της και τη πιθανότητα να μην παντρευτεί ποτέ.
Η γενναία αυτή στάση της Κόλε θα αποτελέσει την απαρχή ενός ευρύτερου προβληματισμού γύρω από ζητήματα που αφορούν την τυφλή αποδοχή των παραδοσιακών αντιλήψεων και σύντομα θα προκαλέσει ένα ρεύμα αλλαγής στον τόπο της, το οποίο θα στηριχτεί πρωταρχικά, από τα θύματα αυτής της υπόθεσης, που δεν είναι άλλα από τις νεαρές γυναίκες.
Η ιστορία μιας πρωτοπόρου σ ένα αποξεχασμένο αφρικανικό χωριό, ίσως δεν θα μπορούσε να αποδοθεί καλύτερα από κάποιον άλλο δημιουργό, πλην του πρωτοπόρου του αφρικανικού κινηματογράφου Σαμπένε, ο οποίος υπενθυμίζουμε ότι γύρισε το 1966 την πρώτη αφρικανική ταινία με τίτλο «Η Μαύρη του…» που κέρδισε το βραβείο Ζαν Βιγκό την ίδια χρονιά.
Η κοινωνική ακαμψία έχει απλωθεί πάνω από τα αφρικανικά χωριά σαν νωχελική μεσημεριανή ομίχλη και οποιαδήποτε πρόθεση για αλλαγή και βελτίωση των συνθηκών φαντάζει ουτοπική.
Έως ότου ο φόβος των ανθρώπων που θέλουν να αντιδράσουν σε κάτι που θεωρούν απάνθρωπο μεταβληθεί σε βούληση, ξεροκεφαλιά και αποφασιστικότητα και η ανθρώπινη μονάδα εξεγερθεί, δημιουργώντας μια νέα δυνατότητα, αυτήν της ατομικής αντίστασης που δεν θέλει και πολύ για να πάρει διαστάσεις συνολικής αμφισβήτησης της διαιρεμένης σε κάστες κοινωνικής δομής.
Τα περιθώρια για τους αντιφρονούντες φαίνονται ασφυκτικά για η πίεση κλιμακώνεται γύρω από το πολιορκημένο σπίτι της Κόλε.
Η ανθρωπιά όμως βρίσκει πάντα τον τρόπο να δραπετεύσει από τα πλοκάμια των πολιορκητών της.
Εξαιρετική ταινία, με πυκνή αφήγηση και πανέμορφες εικόνες που αναβλύζουν λυρισμό, ευαισθησία, προβληματισμό και ελπίδα.
Ο Σαμπένε στρέφει με αγάπη την κάμερά του πάνω στις αντιφάσεις της αφρικανικής κοινωνίας και καταγγέλλει τόσο την πρακτική της βάρβαρης αυτής παράδοσης του ακρωτηριασμού όσο και την ίδια την αποπνικτική παράδοση που εμποδίζει οποιαδήποτε κίνηση για αλλαγή και βελτίωση των συνθηκών στα αφρικανικά χωριά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου