Με μια πρώτη ματιά η ζωή της Ντάνικα Μέρικ, μιας εργαζόμενης μητέρας τριών παιδιών φαίνεται αξιοζήλευτη, αφού διαθέτει μια δεμένη οικογένεια και έναν υπέροχο άντρα που την αγαπά και την φροντίζει σαν τα μάτια του.
Η δεύτερη ματιά είναι όμως πάντα η καλύτερη.
Η νεαρή γυναίκα, υπεπροστατευτική και εξαιρετικά ανασφαλής, ανησυχεί ακόμα και για τον αέρα που αναπνέουν τα παιδιά της και γίνεται τόσο πιεστικά ανυπόφορη που αρχίζει πλέον να κάνει κακό και στον ίδιο της τον εαυτό.
Όταν μάλιστα θα αρχίσει να βλέπει κάποιες παράξενες παραισθήσεις με πρωταγωνιστές συνήθως τα αγαπημένα της πρόσωπα, η Ντάνικα θα σκεφτεί ότι έχει χάσει τα λογικά της και θα ζητήσει τη βοήθεια μιας ειδικής ψυχοθεραπεύτριας.
Σύντομα όμως θα διαπιστώσει ότι οι απάνθρωπες οφθαλμαπάτες που βλέπει δεν είναι τίποτα άλλο από μηνύματα σταλμένα από το μέλλον, τα οποία προορισμό έχουν την εκπλήρωσή τους.
Η ταινία του Άριεν Μπρομέν παρουσιάζει ενδιαφέρον κυρίως στο κομμάτι εκείνο που εξετάζει τις ψυχολογικές διακυμάνσεις της γυναίκας που προσπαθεί με όση αξιοπρέπεια και ψυχραιμία της έχει απομείνει να λύσει το κουβάρι του μυστηρίου, που την έχει καταπλακώσει.
Εξισορροπώντας μεταξύ χειροπιαστών ρεαλιστικών στοιχείων όπως είναι η υπερβολική ανησυχία που συνεπάγεται η μητρική αγάπη από τη μια και από την άλλη το μεταφυσικό στοιχείο, που εκφράζεται με τις μακάβριες οφθαλμαπάτες της Ντάνικα ο Μπρομέν καταφέρνει να δώσει ένα ψυχολογικό δράμα με αφηγηματικές τεχνικές που θυμίζουν κλασικές ταινίες τρόμου.
Στο πρώτο μέρος μάλιστα της ταινίας, πατώντας πάνω στον ορισμό της αφήγησης τρομακτικών ταινιών, που δεν είναι άλλος από την διατήρηση μιας αινιγματικής και ομιχλώδους κατάστασης με τη χρήση «μισοειπωμένων» πλάνων , ο σκηνοθέτης παραταβάει το μυστήριο, σε σημείο που να ελπίζουμε κάποια στιγμή να μας αποκαλύψει επιτέλους κάποιο στοιχείο το συντομότερο δυνατό.
Τελικά η ταινία αποδεικνύεται λιγότερο θρίλερ και περισσότερο ψυχολογικό δράμα κάτι που θεωρώ πως της προσδίδει και το μεγαλύτερο μέρος της γοητείας της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου