Θυμόμαστε ως πέρυσι τους πρόεδρους της Βενεζουέλας, Ούγκο Τσάβες και της Κολομβίας, Ουρίμπε να έχουν μια καλή συνεργασία σε πολλούς τομείς, με τελευταίο παράδειγμα την επιτυχημένη μεσολάβηση του Τσάβες προς την FARC, που είχε ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση 4 ομήρων την προηγούμενη εβδομάδα.
Το ρήγμα ωστόσο που υπάρχει ανάμεσα στις φιλοαμερικανικές και αντιαμερικανικές κυβερνήσεις στο έδαφος της Λατινικής Αμερικής δε θέλει και πολύ κατά τα φαινόμενα για να ενεργοποιηθεί, καθώς οι σχέσεις των δύο αυτών πλευρών βασίζονται σε μια αμοιβαία καχυποψία, και επιφύλαξη, την οποία μεθοδικά καλλιεργεί στην περιοχή ο Αμερικανικός παράγοντας.
Η χθεσινή κίνηση μάλιστα του ηγέτη της Βενεζουέλας να αποστείλει περίπου 9000 στρατιώτες στα σύνορα με την Κολομβία, την ώρα που ο Αμερικανός πρόεδρος εξέφραζε την αμέριστη συμπαράστασή του στον συντηρητικό πρόεδρο Ουρίμπε, φανερώνει πως οι δύο αυτές χώρες, που βρίσκονται ιδεολογικά στα αντίθετα άκρα, μπορεί μέσα στους επόμενους μήνες να δημιουργήσουν τέτοια αναταραχή στην περιοχή, που θα εξυπηρετούσε μακροπρόθεσμα και τα συμφέροντα των Αμερικανών για ανάληψη πιο δυναμικών δράσεων εναντίον του Τσάβες και των συνοδοιπόρων του στην Λ. Αμερική.
Μεταξύ ωστόσο των δύο χωρών, της Κολομβίας και της Βενεζουέλας έχουν υπογραφεί μια σειρά ενεργειακών και εμπορικών συμφωνιών που κατά κάποιο τρόπο τις εξαναγκάζει να εξαντλήσουν κάθε περιθώριο διπλωματικής αντιμετώπισης των μεταξύ τους κρίσεων προτού προβούν σε δυναμικότερες ενέργειες.
Ωστόσο, η μετατροπή του θέματος των Μαρξιστών ανταρτών της FARC, το οποίο και πυροδότησε τον κίνδυνο αυτής της μικρής ανάφλεξης στην περιοχή, από εθνικό σε διμερές ή και τριμερές σίγουρα περιπλέκει ιδιαίτερα την κατάσταση και φέρνει μαύρα σύννεφα στον ουρανό της Λατινικής Αμερικής, που δείχνει όμως από την άλλη περισσότερο ικανή και ώριμη από ποτέ να αντιμετωπίζει με ειρηνικό τρόπο τέτοιου είδους συγκρούσεις ιδεολογιών και εθνικών συμφερόντων.
Το περίεργο σ όλη αυτή την ιστορία έχει να κάνει με το γεγονός ότι η επιχείρηση των Κολομβιανών δυνάμεων στο έδαφος του Ισημερινού, που είχε ως αποτέλεσμα να σκοτωθούν στον ύπνο τους 20 αντάρτες της FARC, πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο, κατά την οποία, σύμφωνα με τον πρόεδρο του Εκουαδόρ Ραφαέλ Κορέα, "οι διαπραγματεύσεις βρίσκονταν σε προχωρημένο στάδιο για την απελευθέρωση 12 ομήρων".
Κι ενώ ο Ούγκο Τσάβες καλούσε την κυβέρνηση Ουρίμπε να εγκαταλείψει τις καθαρά στρατιωτικές λύσεις που είχε υιοθετήσει στο πρόβλημα και οι οποίες είχαν αποτύχει παταγωδώς, έρχεται μια πρωτοβουλία, που συνιστά ταυτόχρονα και παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας μιας χώρας, να υπονομεύσει όλα τα βήματα προόδου που είχαν επιτευχθεί τις τελευταίες ημέρες. Και μάλιστα, από τους άμεσα ενδιαφερόμενους για την απελευθέρωση των ομήρων, Κολομβιανούς.
Αλλά, φυσικά, όλοι μας καταλαβαίνουμε, πως το πρόβλημα των ανταρτών της περιοχής εξασφαλίζει στις ΗΠΑ, έναν επιπλέον λόγο παρουσίας τους εκεί, κατά τον ίδιο τρόπο που "νομιμοποιεί" ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας την έντονη παρουσία των Αμερικανών στα πετρελαιοφόρα εδάφη της Μ. Ανατολής.
Εν κατακλείδι, για την υπερδύναμη, όπου υπάρχει τελικά πετρέλαιο και ενεργειακός πλούτος οφελεί να διατηρείται και μια μόνιμη υποψία τρομοκρατικού κινδύνου.
Μια σκιά, πάνω στην οποία έχει κτιστεί ολόκληρο το σύγχρονο πολιτικό οικοδόμημα της αστερόεσσας .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου