Παρακολουθώντας αρκετά προσεκτικά τη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε σήμερα νωρίς το απόγευμα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου, κατέγραψα έναν αρκετά σεβαστό αριθμό προτάσεων στις οποίες πρωταγωνιστούσε το επίθετο «νέος».
Με την πιθανότητα να μου ξεφεύγουν αρκετές, αναφέρω μεταξύ άλλων το «νέο ΠΑΣΟΚ», τη «νέα ενότητα», την επίσης «νέα αλλαγή» τη «νέα πρόταση εξουσίας» το «νέο ξεκίνημα» και άλλα πολλά «νέα», για να μη ξεχνάμε και τα προσφάτως χρησιμοποιημένα «νέο όραμα», «νέο πατριωτισμό» κ.οκ.
Κάτι άλλο που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση αφορά και την χρησιμοποίηση του όρου «εναλλακτική πρόταση εξουσίας» που μέχρι σήμερα τη συναντούσαμε κυρίως στη ρητορική κομμάτων που δεν είχαν καμιά ελπίδα με τα έως τώρα δεδομένα να κυβερνήσουν τη χώρα.
Τα πολλά «νέος» από τη μια, τα «εναλλακτικά» από την άλλη, το δίχως άλλο, δείχνουν μια εικόνα ενός ΠΑΣΟΚ χωρίς αυτοπεποίθηση, χωρίς σιγουριά, ενός κόμματος που θέλει να αλλάζει συνεχώς, ή τουλάχιστον να περνάει αυτή την εντύπωση, χωρίς να συνειδητοποιεί τελικά ότι οι πολίτες απαιτούν από αυτούς που φιλοδοξούν να τους κυβερνήσουν μεγαλύτερη σταθερότητα και περισσότερο αυτοσεβασμό, καθώς μπορεί να εκλαμβάνουν αυτή την ανάγκη για συνεχή αλλαγή ως αδυναμία, αποποίηση και ανημποριά.
Τα πράγματα δεν πάνε καλά για το ΠΑΣΟΚ, το οποίο πριν από τέσσερα χρόνια θεωρούσαμε ότι μας είχε κουράσει, όντας 19 περίπου χρόνια στην εξουσία και σήμερα όπως φαίνεται, σε λίγο καιρό δεν θα μπορούμε να πιστέψουμε πως κάποτε υπήρξε ένα κόμμα εξουσίας.
Προκειμένου μάλιστα να αντιστρέψει αυτό το αρνητικό κλίμα ο Γιώργος Παπανδρέου δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να εφευρίσκει μια σειρά νέων αρχών, νέων ξεκινημάτων, που δεν φαίνονται ικανά, όμως, να συμπαρασύρουν με τον ενθουσιασμό τους, τους Έλληνες πολίτες.
Αλλά για να πούμε και του στραβού το δίκιο, το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ δεν έχει να κάνει μόνο με την κρίση που περνάει το κίνημα, και δεν έχει άδικο ο κ. Παπανδρέου όταν λέει πως η συνολική κρίση του πολιτικού μας συστήματος επιδρά αρνητικά και πάνω στη δυναμική του κόμματος του. Υπάρχει μια παγίωση της απογοήτευσης απέναντι στις πολιτικές δυνάμεις, μια απώλεια του ενδιαφέροντος των πολιτών που μπορεί να οφείλεται εν μέρει και στο γεγονός ότι διερχόμαστε μια μεταβατική περίοδο. Κατά την οποία όπως τα σύγχρονα κόμματα πρέπει να προσαρμοστούν στις σύγχρονες ανάγκες των πολιτών, έτσι και οι πολίτες πρέπει να εκπαιδευθούν σε μια νέα λογική, που δεν θα βλέπει τα κόμματα ως γραφεία ευρέσεως εργασίας ή άλλων διευθετήσεων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου