Το άγγιγμα του Άντονι Μιγκέλα πάνω στις σημαδεμένες ανθρώπινες σχέσεις ήταν πάντοτε διακριτικό και ευαίσθητο.
Η φθορά, όμως, στη νέα του ταινία, δείχνει να υπερτερεί της αγάπης, που αποτελεί τελικά και το πιο αποτελεσματικό αντίδοτο στην ανάσχεσή της.
Με λίγα λόγια ο Βρετανός σκηνοθέτης, βάζει στο επίκεντρο της προσοχής μας ένα ανύπαντρο ζευγάρι, με δεκάδες μικροπροβλήματα εντός και εκτός του σπιτιού τους, μα με σημαντικότερο όλων, την απώλεια της αληθινής επαφής, και της χαράς των βλεμμάτων που συναντιούνται από πρόθεση.
Στην δουλειά του ο αρχιτέκτονας Jill αντιμετωπίζει και ένα επιπρόσθετο πρόβλημα, μιας και τα γραφεία που έχει νοικιάσει με τον συνέταιρό του γίνονται μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα στόχος αλλεπαλλήλων διαρρήξεων.
Αναλαμβάνοντας ένα βράδυ, ο ίδιος τον ρόλο του φύλακα στο τεράστιο συγκρότημά του, ο Jill, θα εντοπίσει στο σκοτάδι έναν νεαρό διαρρήκτη και θα αναγκαστεί να τον καταδιώξει, αγνοώντας τον κίνδυνο που θα μπορούσε να διατρέξει.
Ακολουθώντας τον νεαρό διαρρήκτη μέχρι το σπίτι του, ο πετυχημένος αρχιτέκτονας, θα γίνει σε πρώτη φάση μάρτυρας των δύσκολων συνθηκών διαβίωσής του και θα γνωρίσει σε δεύτερη την μητέρα του 16χρονου, μια γοητευτική ράφτρα από τη Βοσνία, που αναμένεται να του "μπαλώσει" αρκετές τρύπες στην προσωπική και ερωτική του ζωή.
Η τελευταία δημιουργία του Άντονι Μιγκέλα, ( στην πραγματικότητα η προτελευταία, καθώς είναι παραγωγός στο Michael Clayton) , μας συντονίζει σε ένα περιβάλλον, ευαίσθητων και σκεπτόμενων νέων ανθρώπων, που έχουν όλη την καλή θέληση να δώσουν μία δεύτερη και τρίτη ευκαιρία σε λιγότερο ευνοημένους από τους ίδιους συνανθρώπους τους, ακολουθώντας παράλληλα τα ξεθωριασμένα ίχνη της παγωμένης αγάπης τους, πρώτα εντός του οίκου τους και έπειτα σε άλλους τόπους.
Τα ιδιωτικά μικροπροβλήματα του κάθε χαρακτήρα σωρεύονται σε μία άμορφη μάζα ψυχρότητας και απάθειας, από την όποια η εργασία και το "ξεστράτισμα" φαντάζει ως η πιο ικανοποιητική απόδραση.
Όμως, σ αυτή την ταινία, η κρίση στο ζευγάρι και η απιστία που αυτή συνεπάγεται, δεν είναι τελεσίδικες καταστάσεις. Ούτε τελικά καθοριστικές για τους ανθρώπους, που έμαθαν να αντιμετωπίζουν τα προβλήματά τους, προσανατολισμένοι στην λύση τους και όχι στην μοιρολατρία.
Είναι περισσότερο αφορμές και ευκαιρίες να συνειδητοποιήσουν τις αρετές του συντρόφου τους και να καταφέρουν να ονειρευτούν ξανά μαζί του, υπό τον φόβο της απώλειάς του αυτή την φορά, επανακτώντας τελικά τη ζωή τους.
Η ταινία, δεν αποτελεί το αριστούργημα του Μιγκέλα, αλλά περιέχει σε γενικές γραμμές, ευαισθησία, στοχαστικούς διαλόγους, καλούς ηθοποιούς και συναισθηματικές μελωδίες, όπως και μια σκηνοθεσία σχετικά ουδέτερη που σου δίνει τη δυνατότητα να τοποθετηθείς επί του θέματος με όση άνεση χρόνου χρειάζεσαι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου