Στην βενετοκρατούμενη Κρήτη του 16ου αιώνα, ο νεαρός ζωγράφος Δομίνικος Θεοτοκόπουλος, προσπαθεί να προσδιορίσει τη θέση του στη ζωή, την τέχνη και τον έρωτα.
Οι δύσκολες συνθήκες που επικρατούν στον τόπο του αλλά και η επιμονή του πατέρα του που θέλει να τον δει διάσημο ζωγράφο, τον φέρνουν στην πολυδαίδαλη Βενετία, εργαζόμενο στο εργαστήριο του διάσημου Ιταλού ζωγράφου Τριστιάνο και ερωτευμένο με την γοητευτική αριστοκράτισσα Φραντζέσκα.
Η Βενετία όμως θα τον κρατήσει για λίγο, μέχρι το ανήσυχο πνεύμα του να τον οδηγήσει και πάλι σε νέες προκλήσεις και σε ένα ακόμη ταξίδι με προορισμό το Τολέδο της Ισπανίας.
Εκεί, όπου ο Δομίνικος, θα γνωρίσει την απόλυτη καλλιτεχνική καταξίωση, την οικογενειακή ευτυχία αλλά και το αδυσώπητο πρόσωπο της απόλυτης εξουσίας, της σκοταδιστικής ιεράς εξέτασης.
Όπως, ήδη, φαντάζομαι πως κάπου θα έχετε διαβάσει, το μότο της ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή είναι: "Μπορεί το σκοτάδι να νικήσει το φως;" και η προσπάθεια απάντησης σε αυτό το ερώτημα επιδιώκεται μέσα από ένα ταξίδι στη γνώση, την ιστορία, την τέχνη, τους αιώνες και τα χρώματα.
Η σχέση μεταξύ τέχνης και θρησκείας απασχολεί εκτός των άλλων τον Γιάννη Σμαραγδή που θέλει να υπογραμμίσει με την ταινία του, ότι η μεγάλη τέχνη ανά τους αιώνες είναι η επικίνδυνη τέχνη, αυτή δηλαδή που προκαλεί ανησυχίες και ανασφάλειες στους καθησυχασμένους και εξασφαλισμένους.
Θα ήταν παράβλεψη να μην συμπεριλάβουμε στα μειονεκτήματα της ταινίας τον αποφθεγματικό της λόγο, το ελλιπές ελληνικό χρώμα, καθώς και την κάπως αμήχανη διαχείριση των κινηματογραφικών της κλισέ.
Εξάλλου, η επιδέξια διαχείριση των κλισέ δεν είναι αυτή που προσδίδει κυρίως μαγεία και πειστικότητα στον κινηματογράφο;
Ακόμα, η βαρύνουσα αίσθηση της συμμετοχής σε κάτι πολύ φιλόδοξο και η εμφανής δυσκολία των Ελλήνων ηθοποιών να ανταπεξέλθουν στις προσδοκίες, του να εκφράσουν τα συναισθήματά του ρόλου τους σε μια ξένη γλώσσα, αφαιρεί πόντους από την ψυχή της ταινίας, αλλά όχι και από την μεγαλοπρέπεια της παραγωγής.
Στα θετικά της ταινίας περιλαμβάνονται, η εξαιρετική σκηνοθεσία του Γιάννη Σμαραγδή, το αμείωτο ενδιαφέρον στην αφήγηση, η μαγευτική χρωματική ατμόσφαιρα και η ξεκάθαρη συνολικά αίσθηση μιας παραγωγής που ξεπερνάει, τεχνικά, τις καταγεγραμμένες εγχώριες επιδόσεις.
Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στο "κύκνειο άσμα" του Σωτήρη Μουστάκα στον κινηματογράφο, με τον μεγάλο κωμικό να δίνει σπίθα και ιδιαίτερο χρώμα στο χαρακτήρα του διάσημου Ιταλού ζωγράφου Τριστιάνο, που με τόση λεπτότητα ενσάρκωσε
Ικανοποιεί και ο Λάκης Λαζόπουλος σαν "Νικολός", δίνοντας, κατ εξαίρεση, έναν πιο ελληνικό τόνο στην ταινία.
Καλός και ο Νick Ashdon στο ρόλο του αμφιταλαντευόμενου μεταξύ γενναιότητας και φόβου " Greco", ενώ από την πλευρά της η Δήμητρα Ματσούκα έκανε μια αξιόλογη προσπάθεια να προσδώσει προσωπικότητα και πάθος στην γοητευτική, μυστηριώδη, επιθετική και πληγωμένη Φραντσέσκα, αλλά κάποιες φορές δυσκολεύεται φυσιολογικά να εκφράσει τα συναισθήματά της σε μία γλώσσα που δεν είναι η μητρική της.
Γενικά, πρόκειται για μια ταινία που αξίζει να τη δείτε γιατί εκτός των άλλων σας δίνει τη δυνατότητα να ονειρευτείτε, ένα διαφορετικό, καλύτερο μέλλον για το ελληνικό σινεμά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου