Μέσα από τη χιονισμένη κορυφογραμμή της Πίνδου και το αφιλόξενο χειμωνιάτικο τοπίο της Ηπείρου, η οδύσσεια ενός νεαρού Αλβανού λαθρομετανάστη καταλήγει προσωρινά στην καρδιά της Αθήνας κι από εκεί πάλι πίσω στην Αλβανία, σε ένα από τα πιο σκληρά αναμορφωτικά ιδρύματα στην ταραγμένη περίοδο της πρώτης πρωθυπουργικής θητείας του Σαλί Μπερίσα.
Εκεί, ο Έντουαρτ, ερχόμενος σε επαφή με τα μεγαλύτερα "κατακάθια" του εγχώριου εγκλήματος αλλά και κάποιους σκεπτόμενους και πραγματικά μετανοημένους τροφίμους, παίρνει ένα γνήσιο μάθημα ζωής και αυτογνωσίας και οδηγείται σταδιακά στην προσωπική του αυτοκάθαρση.
Το συγκινητικό δράμα της Αγγελικής Αντωνίου, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, τοποθετεί στο επίκεντρο της προσοχής μας τον δυσφημισμένο, ανασφάλιστο, καταδιωγμένο και ταυτισμένο από τα δελτία ειδήσεων της εποχής, με το έγκλημα , Αλβανό μετανάστη των αρχών της δεκαετίας του 90.
Κι αυτή είναι μια ασυνήθιστη επιλογή.
Μια επιλογή γενναιότητας και τόλμης, αν αναλογιστεί κανείς, ότι ο θεατής εδώ, ταυτίζεται και συμπάσχει με έναν ήρωα που του δημιουργεί αρνητικούς συνειρμούς και του φέρνει στο μυαλό δυσάρεστες μνήμες, από μια εποχή, απίστευτης τρομολαγνείας, όπου τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις εμφυτεύονταν στην νέα ελληνική γενιά μέσω των ενημερωτικών βομβαρδισμών της νεοσύστατης τότε ιδιωτικής τηλεόρασης.
Στην ταινία οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ορισμένα πολύ θετικά στοιχεία, όπως σενάριο με προσεγμένους διαλόγους, μελετημένη σκηνοθεσία, ρυθμό που σταθεροποιείται προοδευτικά, βουβά εξωτερικά πλάνα εξαιρετικής ομορφιάς και έναν ρεαλισμό που δεν συναντάμε συχνά στο ευρύτερο κλίμα στρογγυλοποίησης της ελληνικής φιλμογραφίας.
Μια σκληρή ιστορία αυτογνωσίας (σε τρεις γλώσσες παρακαλώ..) για τη δύναμη της συγχώρεσης και την θλίψη των χαμένων ονείρων, που αποτελεί γενικά και μία τίμια προσπάθεια ανανέωσης της ελληνικής κινηματογραφικής θεματολογίας μέσω ενός δύσκολου, δύσβατου και απόκρημνου όπως θα διαπιστώσετε, δρόμου αναπαραστατικής τέχνης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου