Είναι γνωστό τοις πάσι, ότι το χόλιγουντ δεν λειτούργησε ποτέ συναισθηματικά και ότι πίσω από κάθε προτεινόμενο project του, με ή χωρίς νοσταλγική χροιά, όπως η φετινή σωρεία των ριμέικ από πρόσφατες ή και παλαιότερες ταινίες που έγραψαν ιστορία, κρύβεται πάντα μία πολύ καλά κοστολογημένη πρόβλεψη κέρδους.
Εν προκειμένω, στο Hairspray, φαίνεται να ανασύρεται από το συρτάρι των σπιντάτων μουσικοχορευτικών επιτυχιών, το γνωστό καλτ μιούζικαλ του Τζον Γουότερ από τη δεκαετία του 80, προκειμένου να ανατεθεί στη συνέχεια το γενικό πρόσταγμα στον Άνταμ Σάνκμαν, που με αιχμή του δόρατος μια εξαιρετική μουσική και σαρκαστικά, γεμάτα υπονοούμενα τραγούδια και σε τιμητική θέση, κοστούμια, μακιγιάζ, παραφουσκωμένες κομμώσεις και πειστικά ντεκόρ, ρετουσάρει με μπόλικη λακ και διάθεση εφήβου, μια ελαφριά, γεμάτη κέφι και σπιρτάδα ιστορία απελευθέρωσης από τα στερεότυπα και τις αναγκαιότητες.
H πραγματοποίηση του ονείρου της παχουλής, έφηβης Αμερικανίδας Tracy Turnband, να καταφέρει, ελλείψει προδιαγραφών, να συμμετάσχει ως πρωταγωνίστρια-χορεύτρια, στο μουσικοχορευτικό σόου της τοπικής τηλεόρασης, που σπάει, εκείνη την εποχή, τις καρδιές των νεαρών και σκανδαλίζει τους ενήλικες, θα ανοίξει τους "Ασκούς του Αιόλου" για αλλαγές, ανατροπές και κοσμογονικές συμφιλιώσεις στη μικρή πόλη της αμερικανικής επαρχίας.
Χωρίς να το πολυσκέφτεται κάθε φορά η Tracy και μ ένα χαμόγελο αφοπλιστικής ονειροβασίας συνοδευμένο από μια σπάταλη διάθεση ξοδέματος μέχρι και της τελευταίας ρανίδας μιας ατελεύτητης ενέργειας, αγνοεί διαρκώς τις προτροπές για αυτοσυγκράτηση και σύνεση, που της απευθύνει η υπέρβαρη, φοβισμένη και κοινωνικά καταπιεσμένη μητέρα της Edna (John Travolta), συμπαρασύροντας τελικά μαζί της και όλους τους διαφορετικούς και αποκλεισμένους της πόλης της, σε έναν μουσικοχορευτικό αγώνα υπέρ του δικαιώματος στην αγάπη, τον σεβασμό και την κοινωνική καταξίωση, που κάθε άνθρωπος δικαιούται και πρέπει να μπορεί να διεκδικήσει.
Είναι φανερό ότι ο πρωταρχικός στόχος των παραγωγών της ταινίας αφορούσε τη δημιουργία μιας διασκεδαστικής εκτροπής στην οποία θα μπορούσε να ξαναχορέψει ο Τραβόλτα.
Και σε μεγάλο βαθμό το πέτυχαν, αφού και ο Τραβόλτα λικνίστηκε συθέμελα, αλλά και εκτός αυτού, το φιλμ του Άνταμ Σάνκμαν δείχνει να κληρονομεί πολλές από τις αρετές των μιούζικαλ της δεκαετίας του 80.
Κεντρικός άξονας της ταινίας είναι η αλλαγή (εσωτερική, κοινωνική, οικουμενική) και τα ηθικολογικά προσχώματα που της θέτουν οι αντιδραστικές νοοτροπίες της εκάστοτε εποχής, ενώ το κοινωνικό της μήνυμα, εν είδη σύνοψης των εσωτερικών ρευμάτων που προσέδωσαν μυθικές διαστάσεις στην πολλή ιδιαίτερη, έτσι κι αλλιώς, δεκαετία του 60, θα πρέπει να θεωρείται προφανές.
Κρατάω το γεγονός ότι συντήρησε μέσα μου, καθ όλη τη διάρκειά της, , μία διάθεση ευφορίας και μια αίσθηση αποδοχής του εγχειρήματος, που με υποχρεώνουν να την χαρακτηρίσω πολλή γοητευτική, για αυτό που αντιπροσωπεύει.
Ικανοποιεί με την προσαρμογή της σε ένα ασυνήθιστα ελαφρύ και παιχνιδιάρικο γι αυτήν ρόλο, η Μισέλ Πφάιφερ, ενώ μόνο συμπάθεια και ενδιαφέρον προκαλούν ο Τζον Τραβόλτα ως Edna Tournblad και η Nikki Βlonsky ως Tracy, φέρνοντας με τις εύστοχες ερμηνείες τους, όλους τους εκτός-προδιαγραφών σε θέση βολής, και την ταινία τους στις τελικές της διαστάσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου