Προτού καν κλείσει τα 18 του χρόνια ο Hallam, έχει χάσει τη μητέρα του, την ψυχική του ισορροπία αλλά και την εμπιστοσύνη του στον πατέρα του και τους ανθρώπους.
Κλείνεται με τις ώρες σε ένα δεντρόσπιτο, δίπλα στην πολυτελέστατη και ευρύχωρη οικογενειακή τους έπαυλη, από όπου και παρακολουθεί με πάθος ηδονοβλεψία, την ερωτική και όχι μόνο ζωή των περαστικών και των "υποψιασμένων" σιγά σιγά γειτόνων.
Κι αν όλα αυτά δεν αρκούν ακόμα για να συνθέσουν ένα μυστηριώδες σκηνικό, και να ενισχύουν με ψυχολογική ακρίβεια την μουντή σκωτσέζικη ατμόσφαιρα της ταινίας,
υπάρχουν και οι αρχικές υπόνοιες του νεαρού για συμμετοχή της μητριάς του στον θάνατο της μητέρας του, που γίνονται τελικά στο μυαλό του βεβαιότητες που την ενοχοποιούν πέρα από κάθε αμφιβολία.
Πλουσιόπαιδο, κακομαθημένος, αθυρόστομος αλλά και βαθύτατα πληγωμένος και ενοχικός, ο νεαρός έφηβος, εγκαταλείπει απροειδοποίητα, μια αποκαλυπτική χειμωνιάτικη μέρα, το πατρικό του σπίτι, για να πάει μόνος του στο Εδιμβούργο και να αρχίσει εκεί μια καινούργια ζωή.
Με το καλημέρα, θα ερωτευθεί παράφορα μια νεαρή κοπέλα που μοιάζει εκπληκτικά στη μητέρα του, κατόπιν θα βρει μια αξιοπρεπή δουλειά και τελικά θα ανακαλύψει, περιπλανώμενος, στις στέγες, στα υπόγεια, και στα μπαράκια του Εδιμβούργου, το μαχαίρι με το οποίο θα κόψει τον ομφάλιο λώρο με το παρελθόν και τις εμμονές του.
Το αν θα το χρησιμοποιήσει τελικά και προς ποια κατεύθυνση είναι αποκλειστικά και μόνο στη δική του ευχέρεια.
Στην ταινία του David Mackenzie διέκρινα αρκετές αρετές, όπως καλοφροντισμένο σενάριο, πληθωρική σκηνοθεσία, εξαιρετική φωτογραφία, υποβοηθούμενη φυσικά κι από το εκπληκτικό, σκουρόχρωμο σκωτσέζικο τοπίο και πετυχημένη, όπως αποδείχτηκε διανομή..
Μου άρεσε. Είχε ρυθμό, εσωτερική ένταση, ψυχολογικό υπόστρωμα και μια ιστορία που βλέπετε το δίχως άλλο ευχάριστα και υπόσχεται σε κάθε της στάδιο κάτι παραπάνω.
Ωστόσο, το σάουντρακ της ταινίας είναι αυτό που κλέβει από νωρίς την παράσταση και δεν την αφήνει μέχρι το τέλος, υποστηρίζοντας καθοριστικά την ψυχαναλυτική της προσέγγιση αλλά και την συναισθηματική της πληρότητα, δίνοντας μας τελικά με την ποικιλία και το εύρος σου, ένα απολαυστικό σκωτσέζικο ντους.
Συμπαθές φιλμ με συμβολισμούς, καραμπινάτη ένταση, και ψυχαναλυτική ματιά, που επαναφέρει για μια ακόμη φορά-επί της σκηνής- το φροϋδικό σχόλιο στο τρίγωνο μπαμπάς-μητέρα-γιος, με ρεαλισμό και αισθαντικότητα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου