Νέες ταινίες.Δεκαπέντε χρόνια εξορίας, άδικης φυλάκισης και ταλαιπωρίας, μακριά από την γυναίκα και το παιδί του, ήταν αρκετά για να μετατρέψουν τον ρομαντικό, ευκολόπιστο και ευαίσθητο οικογενειάρχη Stephen Sombhaim στον αιματοβαμμένο και διψασμένο για εκδίκηση κουρέα Sweeney Todd.
Πατώντας το πόδι του στο συφοριασμένο Λονδίνο ο Todd προσδίδει στην εικόνα της πόλης λίγη από τη μαυρίλα της πονεμένης του ύπαρξης.
Ωστόσο, κανείς πια στην πόλη δεν τον αναγνωρίζει και η αλλοίωση της εμφάνισής του αποδεικνύεται τελικά ιδανική στην προσπάθεια που καταβάλλει να πάρει πίσω λίγη από τη χαρά που του στέρησε, καταστρέφοντας την οικογενειακή του γαλήνη, ο ανελέητος δικαστής Terpin.
Το πρώτο πράγμα που θα κάνει ο Todd μόλις πατήσει στεριά είναι να επισκεφθεί το παλιό του σπίτι, εκεί όπου ανοίγει ένα κουρείο, πάνω από το εστιατόριο της κυρίας Lovett, η οποία φημίζεται ότι φτιάχνει τις χειρότερες πίτες στο Λονδίνο.
Το δεύτερο είναι να σχεδιάσει προσεκτικά την πολυπόθητη εκδίκηση του, αλλά και την συμφιλίωση με την κόρη του Joanna, πάνω στη βάση μιας αποτρόπαιας επιχειρηματικής δραστηριότητας που στήνει με την φιλική υποστήριξη της ερωτοχτυπημένης κ. Lovett.
Αρκετά χρόνια είχα να δω τόσο δυνατές εικόνες και τέτοιο είδος στυλιζαρίσματος ενός δράματος που αποπνέει τέχνη, όραμα, ποιότητα και αισθητική.
Ξεκαθαρίζω από την αρχή, ότι πρόκειται για μια «μελοποιημένη» ταινία, όπου οι ήρωες της τραγουδούν σχεδόν όσο συχνά μιλούν, άκρως οπτική, συγκρατημένα περιπετειώδη, λυρικά σκοτεινή και αιματοβαμμένη όσο δεν περιμέναμε ποτέ να παρακολουθήσουμε μια ταινία που χαρακτηρίζεται μουσικοχορευτική.
Στο δύσμοιρο Λονδίνο της παρακμής και της ανομίας, το κακό βασιλεύει παντού. Οι καλοί είναι πλέον ελάχιστοι και παρέμειναν έτσι ανέπαφοι, μόνο επειδή ακόμα δεν γνώρισαν την τραχιά πλευρά της ζωής. Το αίμα ρέει άφθονο, στα δάπεδα, στους δρόμους, στους υπονόμους και τα υπόγεια, για να χρωματίσει το φαιό σκηνικό της διαβολής. Και τελικά οι πρώτοι έσονται τελευταίοι προκειμένου να ανακτήσουν λίγη από την χαμένη τους ευτυχία, χάρη στις κοφτερές λεπίδες της προσμονής και της εκδικητικότητας που κάποιες στιγμές τους βοηθάει να επιβιώσουν .
Η νέα ταινία του Tim Barton μου άρεσε πολύ, γιατί είναι φουρτουνιασμένη και γαλήνια, ποιητική και ωμή, πιεστική και ανακουφιστική, καταφέρνοντας να συνδυάσει τόσο ετερόκλητα συναισθήματα, εικόνες και αισθητικές που μένεις άφωνος. Ωστόσο, δεν είναι μια ταινία που παρακολουθείται εύκολα, ιδιαίτερα αν πηγαίνει κανείς να τη δει επειδή μόλις τελείωσαν τα εισιτήρια του «Μόλις χώρισα». Είναι ένα βαθύ μιούζικαλ για ενήλικες, με εξαιρετική ατμόσφαιρα και σπουδαίες ερμηνείες.
Πατώντας το πόδι του στο συφοριασμένο Λονδίνο ο Todd προσδίδει στην εικόνα της πόλης λίγη από τη μαυρίλα της πονεμένης του ύπαρξης.
Ωστόσο, κανείς πια στην πόλη δεν τον αναγνωρίζει και η αλλοίωση της εμφάνισής του αποδεικνύεται τελικά ιδανική στην προσπάθεια που καταβάλλει να πάρει πίσω λίγη από τη χαρά που του στέρησε, καταστρέφοντας την οικογενειακή του γαλήνη, ο ανελέητος δικαστής Terpin.
Το πρώτο πράγμα που θα κάνει ο Todd μόλις πατήσει στεριά είναι να επισκεφθεί το παλιό του σπίτι, εκεί όπου ανοίγει ένα κουρείο, πάνω από το εστιατόριο της κυρίας Lovett, η οποία φημίζεται ότι φτιάχνει τις χειρότερες πίτες στο Λονδίνο.
Το δεύτερο είναι να σχεδιάσει προσεκτικά την πολυπόθητη εκδίκηση του, αλλά και την συμφιλίωση με την κόρη του Joanna, πάνω στη βάση μιας αποτρόπαιας επιχειρηματικής δραστηριότητας που στήνει με την φιλική υποστήριξη της ερωτοχτυπημένης κ. Lovett.
Αρκετά χρόνια είχα να δω τόσο δυνατές εικόνες και τέτοιο είδος στυλιζαρίσματος ενός δράματος που αποπνέει τέχνη, όραμα, ποιότητα και αισθητική.
Ξεκαθαρίζω από την αρχή, ότι πρόκειται για μια «μελοποιημένη» ταινία, όπου οι ήρωες της τραγουδούν σχεδόν όσο συχνά μιλούν, άκρως οπτική, συγκρατημένα περιπετειώδη, λυρικά σκοτεινή και αιματοβαμμένη όσο δεν περιμέναμε ποτέ να παρακολουθήσουμε μια ταινία που χαρακτηρίζεται μουσικοχορευτική.
Στο δύσμοιρο Λονδίνο της παρακμής και της ανομίας, το κακό βασιλεύει παντού. Οι καλοί είναι πλέον ελάχιστοι και παρέμειναν έτσι ανέπαφοι, μόνο επειδή ακόμα δεν γνώρισαν την τραχιά πλευρά της ζωής. Το αίμα ρέει άφθονο, στα δάπεδα, στους δρόμους, στους υπονόμους και τα υπόγεια, για να χρωματίσει το φαιό σκηνικό της διαβολής. Και τελικά οι πρώτοι έσονται τελευταίοι προκειμένου να ανακτήσουν λίγη από την χαμένη τους ευτυχία, χάρη στις κοφτερές λεπίδες της προσμονής και της εκδικητικότητας που κάποιες στιγμές τους βοηθάει να επιβιώσουν .
Η νέα ταινία του Tim Barton μου άρεσε πολύ, γιατί είναι φουρτουνιασμένη και γαλήνια, ποιητική και ωμή, πιεστική και ανακουφιστική, καταφέρνοντας να συνδυάσει τόσο ετερόκλητα συναισθήματα, εικόνες και αισθητικές που μένεις άφωνος. Ωστόσο, δεν είναι μια ταινία που παρακολουθείται εύκολα, ιδιαίτερα αν πηγαίνει κανείς να τη δει επειδή μόλις τελείωσαν τα εισιτήρια του «Μόλις χώρισα». Είναι ένα βαθύ μιούζικαλ για ενήλικες, με εξαιρετική ατμόσφαιρα και σπουδαίες ερμηνείες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου