Η σκληρότητα, η ωμότητα, η αδιαφορία και ο τυχοδιωκτισμός, είναι τέσσερα μονάχα από τα χαρακτηριστικά της ελεύθερης αγοράς, η οποία εξαχρειώνει τους ανθρώπους και ισοπεδώνει κάθε έννοια δικαίου, ηθική αρχή, ιδανικό.
Και οι τελευταίες αντιστάσεις της Άντζι, οι όποιοι ηθικοί περιορισμοί παρέμειναν μετά από αρκετά χρόνια καριέρας στον δύσκολο κλάδο εξεύρεσης εργασίας, θα αρχίσουν να απορρυθμίζονται όταν θα βρεθεί στην ανάγκη της ανεργίας, μετά από μια σκανδαλώδη απόφαση των αφεντικών της.
Η νεαρή γυναίκα και μητέρα ενός 10χρονου αγοριού, το οποίο μεγαλώνουν οι γονείς της, καθώς εκείνη δεν βρίσκει το χρόνο να ασχοληθεί περισσότερο μαζί του, στήνει με τη βοήθεια της κολλητής της φίλης, ένα πρόχειρο, παράνομο, «υπαίθριο», ημιεπαγγελματικό γραφείο έρευσης εργασίας, ένα εκμαγείο ψυχών, με την προοπτική κάποτε να αναπτυχθεί, και να εισέλθει δυναμικά στο χώρο των επιχειρήσεων, να εξελιχθεί σε μια μεγάλη εταιρεία και τελικά να στεγαστεί σε ευρύχωρες αίθουσες, όπως αρμόζει στα όνειρά της.
Η νομιμοποίηση, όμως, μιας τέτοιας επιχείρησης είναι ένας μακρινός στόχος, γεμάτος υφάλους και αδιέξοδα, η κατάκτηση του οποίου απαιτεί ένα σωρό μικροπαρανομίες απέναντι στο κράτος, αθετήσεις συμφωνιών απέναντι σε εργαζόμενους που φυτοζωούν, εξευτελιστικούς συμβιβασμούς, αδικίες και «βρωμιές», τις οποίες, όμως, η νεαρή επιχειρηματίας προτίθεται να διαπράξει προκειμένου να πετύχει το όνειρό της, που δεν είναι άλλο, από το να ζήσει αυτή και το παιδί της μια ζωή διαφορετική, από εκείνη του ιδεολόγου και φτωχού πατέρα της.
Αυτός, ο ελεύθερος κόσμος, όμως, που διαπνέεται από την ελευθερία της ζούγκλας και βυθίζεται στον ατομισμό και την αλλοτρίωση των προσώπων που τον απαρτίζουν, εκτός από άπειρες ευκαιρίες που προσφέρει στα ανήσυχα μέλη του, εκτός του ότι κάνει και τα στραβά μάτια, μπροστά στις παρασπονδίες των νεοσσών καπιταλιστών, και που επιπλέον λειτουργεί και σαν κρεατομηχανή συνειδήσεων που συνθλίβει κάθε ίχνος ανθρπωπινης αξιοπρέπειας, αποδεικνύεται τελικά επικίνδυνος και για τους ίδιους τους δημιουργούς του, καθώς δεν μπορούν ούτε στιγμή να εφησυχάσουν και να απολαύσουν τα οφέλη των παρανομιών τους.
Η νέα ταινία, ενός εκ των τελευταίων πολιτικοποιημένων δημιουργών, του Κεν Λόουτς, αποτελεί μια εξαιρετική σπουδή, πάνω στην ξετσιπωσιά της αγοράς, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, την εκμετάλλευση των αδύναμων στρωμάτων και τον τρόπο με τον οποίο το ίδιο το σύστημα εξατμίζει κάθε έννοια συλλογικότητας, διαχωρίζοντας το σύνολο στα επιμέρους του στοιχεία και μετατρέποντας τους ανθρώπους σε μονάδες που δεν μπορούν να βασίζονται σε κανέναν άλλο πέραν του εαυτού τους αλλά και του πιστού και σχεδόν αλλάνθαστου σε επαγγελματικά θέματα συμβούλου που λέγεται κυνισμός.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου