Πραγματοποιήθηκε χθες με κάθε επισημότητα και γλαφυρή λαμπρότητα η μουσική εκδήλωση της ΕΡΤ για την ανάδειξη της χορογραφίας που θα εκπροσωπήσει τη χώρα μας στο φετινό διαγωνισμό τραγουδιού της Γιουροβίζιον. Νικήτρια τελικά αναδείχθηκε και πήρε το χρίσμα η χορογραφία του Φωκά Ευαγγελινού "This is our Night" με το Σάκη Ρουβά στον ρόλο του κορυφαίου του χορού, και το περίφημο μπαλέτο του να κλέβει τις εντυπώσεις. Στους συντελεστές της συνολικής προσπάθειας θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρουμε και το συνθέτη του ομώνυμου τραγουδιού, Δημήτρη Κοντόπουλο, ένα δημιουργό που μισεί τα φώτα της δημοσιότητας σχεδόν όσο τον μισούν κι εκείνα, αλλά που τελικά έντυσε, όσο πιο επιτυχημένα μπορούσε, την παιχνιδιάρικη χορογραφία του σπουδαίου χορογράφου. Όσο για τους στίχους του ψηφισθέντος τραγουδιού αρκεί να υπογραμμίσουμε ότι κάτι έλεγαν στα ξένα. Τέλος, ένα πανό που ανέφερε «Ευαγγελινός, Ρουβάς, Κοντόπουλος, Παπαρίζιον»: έξω τα καρτέλ από την Γιουροβίζιον, τελικά δεν αναρτήθηκε ποτέ.
Εκείνο όμως που πραγματικά μας τράβηξε για μια ακόμη φορά το ενδιαφέρον και την προσοχή δεν ήταν άλλο από την σκηνοθετική προσέγγιση-απομάκρυνση, όπως θέλετε πείτε το, της χθεσινής εκδήλωσης, που συνδύαζε κάτι από βραδιά απονομής «Χρυσών Σφαιρών», «Βραβείων Όσκαρ» και «Χρυσών Δίσκων» στο Αθηνών Αρένα. Και εξηγούμε: Μέχρι, που θα πάει επιτέλους ρε παιδιά της ΕΡΤ, αυτό το τροπάρι με τις φαγοποσίες σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις; Εντάξει είπαμε: ο Έλληνας περνάει απ το στομάχι, αλλά όχι κι έτσι. Από νωρίς το απόγευμα, οι συντελεστές του προγράμματος, είχαν χωρίσει τη σκηνή σε δύο μέρη. Στο ένα μέρος τοποθέτησαν του επώνυμους που τραγουδούσαν και χόρευαν και στο άλλο τους επώνυμους που έκοβαν την μπριζόλα στα τέσσερα και την άρπαζαν με τους φρονιμίτες..Κάποτε θυμάμαι αυτοί που ήταν από κάτω ζήλευαν εκείνους που ήταν επί σκηνής. Σήμερα αυτοί που είναι επί σκηνής ονειρεύονται την ώρα και τη στιγμή που θα γίνουν κοινό. Αλήθεια, όμως, δεν είναι καιρός, τώρα που καταφέραμε να γίνουμε τόσο σαχλοσάξονες στη μουσική, να προσπαθήσουμε λιγάκι να βελτιώσουμε και τις τηλεοπτικές μας συνήθειες; Ή μήπως θα πρέπει να περιμένουμε κι εδώ καμιά οδηγία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που θα υπαγορεύει την υποχρεωτική θέσπιση θέσεων χορτάτων και μη χορτάτων σε τέτοιες βραδιές διαγωνισμών; Ήμαρτον πια. Βάλτε το μετά τις 24:00. Σας βλέπουν και παχύσαρκα παιδιά. Αλλά νά ταν μόνο αυτό: Το παθητικό κάπνισμα αντέχεται, η παθητική κρεατίλα, όχι.
Δηλαδή δεν μπορούμε να πάμε σα λαός σε μια εκδήλωση και να είμαστε φαγωμένοι; Πώς να χειροκροτήσει, μου λες; κάποιος και να δώσει ένταση και ρυθμό σε μια μουσική βραδιά, με λαδωμένα χέρια και το μαρουλάκι στο ούλο. Έλεος πια. Ακόμα και τα τεχνητά χειροκροτήματα που έβαζαν οι ηχολήπτες για να καλύψουν το κενό ενθουσιασμού των παρόντων, προερχόταν από ηθοποιούς που έτρωγαν την ώρα που ηχογραφούσαν το χειροκρότημά τους. Αφού και οι τηλεσκηνοθέτες, να φαντασθείτε, άρχιζουν πια να προσαρμόζουν τα πλάνα και την ορολογία τους στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Το κοντινό, έγινε πλέον «λιπαρό», το γενικό έγινε «μισοψημένο» και το μακρινό έγινε «σε δυο λεπτά είναι έτοιμο».
Στο θέμα της γλώσσας του τραγουδιού, δεν έχω να αναφέρω και πολλά, εκτός, ίσως, του ότι, αυτή η επιμονή της δημόσιας ελληνικής τηλεόρασης στην αγγλόφωνη συμμετοχή, την ώρα που όλες οι χώρες επιστρέφουν σιγά σιγά στη «μητρική εκπροσώπηση» για την Γιουροβίζιον, κινδυνεύει να καταστήσει τη χώρα μας ως τη γραφική της όλης υπόθεσης, από τη στιγμή μάλιστα που αποχώρησαν και οι Ιταλοί από τη διοργάνωση επειδή κάποτε τόλμησε να τους κερδίσει κάποιος Τζόνι Λόγκαν.
Όσο για τον μαέστρο της βραδιάς τον περίφημο και καθόλα συμπαθητικό Ανδρέα Πυλαρινό, δεν έχω λόγια να εκφραστώ. Τέτοια στροφή σε καριέρα, από το Μέγαρο Μουσικής και τα μουσικά σύνολα μέχρι τα χθεσινά μουσικά συνολάκια, ούτε από τους Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Αλ Πατσίνο και Γιώργο Νταλάρα δεν αξιωθήκαμε να δούμε μέχρι σήμερα. Να το θυμηθείται όμως: Σε λίγο καιρό, θα τον δούμε τον Πυλαρινό και στο σινεμά να ενσαρκώνει σε κανένα σίκουελ του «Καλώς ήρθε το δολάριο» τον, Μεσιέ Ανρί, τον ρόλο που πρώτος ενσάρκωσε ο μεγάλος Σωτήρης Μουστάκας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου