Η χαρά της απόλαυσης μιας αθλητικής αναμέτρησης υπήρξε για χρόνια ένα εκλεκτό, ανδρικό προνόμιο, το οποίο μάλιστα το τελευταίο χρονικό διάστημα μοιράζονταν ολοένα και περισσότερες γυναίκες. Ωστόσο, αυτή η χαρά μοιάζει σήμερα να αποτελεί πια μια ξεχασμένη, μακρινή γεύση για πολλούς φίλους των σπορ και του αθλητισμού, που αδυνατούν πλέον να παρακολουθήσουν ένα αθλητικό γεγονός, χωρίς να το έχουν πριν επισημάνει στο δελτίο του στοιχηματισμού, από τη στιγμή μάλιστα που μπήκε με σφοδρότητα στη ζωή τους η ματαιότητα του πονταρίσματος και αντικαταστάθηκε η συναισθηματική εμπειρία της παρακολούθησης ενός ιδιαίτερου γεγονότος, με την αρρωστημένα αισθαντική κορύφωση της αδρεναλίνης του τζογαρίσματος. Μικροκέρδη, αλλά και μεγαλύτερα κερδισμένα ποσά , τα οποία στην ουσία αποτελούν δυσανάλογο αντιστάθμισμα της χασούρας ολόκληρων εβδομάδων, γεννούν μέθη, πάθη, και ανεξήγητα πολλές φορές σκιρτήματα σαν ένα νέο ενδιαφέρον που γεμίζει με νόημα ζωές, κατά τον ίδιο τρόπο που μια χούφτα φρέσκια άμμος μπορεί να γεμίσει ένα κρασοπότηρο. Περνάς, καμιά φορά, έξω, από κάποιο πρακτορείο του ΟΠΑΠ, το οποίο πλέον έχει διαμορφωθεί κατά τρόπο ώστε να εξυπηρετεί όπως μια καφετέρια έναν πελάτη και αντικρίζεις ανθρώπους κάθε ηλικίας και κοινωνικής τάξης να στέκονται κολλημένοι απέναντι από μία οθόνη, περιμένοντας μια συστάδα αριθμών, ή ένα γκολ της τελευταίας στιγμής που θα τους «κλείσει» μια «τριαδούλα» και αναρωτιέσαι αν πρόκειται για την κορύφωση μιας παραδοσιακής έξαψης ή για την δρομολόγηση μιας νέας εποχής, με κυρίαρχες αξίες, την απενοχοποιημένη επικράτηση των αδυναμιών της προηγούμενης. Οι περισσότεροι ξεκλέβουν πια λίγο χρόνο για να επισκεφθούν το πρακτορείο της γειτονιάς τους, δυο, τρεις ίσως και τέσσερις φορές την ημέρα και σε κοιτούν με μάτια όλο περιέργεια όταν τους λες ότι κάθισες να δεις έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, στον οποίο έτυχε να μην αγωνίζεται η ομάδα σου, και μάλιστα χωρίς να τον έχεις τζογάρει. Παράλογα πράγματα. Όλα γι αυτούς πρέπει να αποσκοπούν στην εκπλήρωση της προσδοκίας κάποιου μικρού υλικού ανταλλάγματος. Τελικά, αν παραδεχθούμε, ότι χωρίς τζόγο, δύσκολα θα μπορούσε σήμερα να υφίσταται ελληνικό οικονομικό σύστημα, θα πρέπει να παραδεχθούμε, ευθύς αμέσως, κι ότι αυτή η ήπια, διασκεδαστική και καλαμπουρτζίδικη, μορφή τζόγου, που αντιμετωπίζεται συνήθως με χαμόγελα και περιπαικτική διάθεση από οικείους και φίλους των παικτών είναι εξίσου επικίνδυνη με τον τζόγο των καζίνο και ίσως ακόμα περισσότερο διαβρωτική και φθοροποιά απ όσο μπορεί να φανταστεί κανείς.
Κυρίως επειδή, βασίζεται, και δίνει πάτημα, στην ανάπτυξη της έμφυτης αλλαζονίας του Έλληνα, που πάντα προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι ειδήμων σχετικά με ένα θέμα, ευρείας αποδοχής και ενδιαφέροντος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου