Οπωσδήποτε, το να επισκέπτεσαι μια παραλία, τέτοιες καλοκαιρινές ημέρες φροντίζοντας για το ομοιόμορφο μαύρισμά σου ακούγεται σαφώς πιο «μοντέρνο» από το να λαμβάνεις μέρος σε μια εκλογική διαδικασία. Όπως, επιπλέον, πιο «μοντέρνο» ακούγεται το να ανακαλύπτεις σε διαδικτυακά τεστ ποιο φρούτο, ποιο ζώο, ποιος ηθοποιός και ποιο επάγγελμα θα ήσουν, αν δεν ήσουν προφίλ, από το να διάβαζες για παράδειγμα ένα βιβλίο, να παρευρισκόσουν σε μια συναυλία, ή να παρακολουθούσες μια θεατρική παράσταση.
Τέλος, πιο μοντέρνο από οτιδήποτε άλλο ακούγεται το να προσθέτεις ολοένα και περισσότερους φίλους στις ατελείωτες λίστες της μοναξιάς σου. Να αυτοπεριορίζεσαι σ ένα εικονικό περιβάλλον και να αποκλείεις οτιδήποτε το απειλεί. Νομίζοντας πως είναι απλώς ένα κομμάτι της ζωής σου που δεν επηρεάζει την οπτική σου για τα πράγματα, την συναισθηματική σου εξέλιξη, την ίδια την καθημερινότητά σου. Όλα αυτά φαίνονται τόσο μοντέρνα αλλά είναι τόσο παρωχημένα στην πραγματικότητα και παλιά, όσο η ανάγκη του ανθρώπου να ικανοποιήσει τα πιο επιδερμικά του ένστικτα, αυτά που συνοψίζονται στην φράση: «ζήσε άκοπα, χωρίς πληγές και υπερβολικές έγνοιες». Μιλάμε πολύ συχνά για τον εθισμό που προκαλεί το αλκοόλ, η νικοτίνη και τα ναρκωτικά αλλά πολύ πιο σπάνια αναφερόμαστε στον εθισμό της ψευδαίσθησης μιας κοινωνικής ζωής που διαμορφώνει ομοιογενείς συνειδήσεις, ανθρώπων που πριν από την ένταξή τους σε αυτό το περιβάλλον ήταν αρκετά διαφορετικοί μεταξύ τους. Ανθρώπων που σε λίγα χρόνια ασυναίσθητα θα είναι πρόθυμοι να παραχωρήσουν κοινωνικά τους δικαιώματα και οικονομικά ανταλλάγματα προκειμένου να διατηρήσουν την δυνατότητα να συνεχίσουν να διαβιούν εντός αυτού του νέου ψηφιακού πλανήτη. Οποιαδήποτε αντίσταση σ αυτό το «μοντέρνο» φαινόμενο χαρακτηρίζεται σήμερα τεχνοφοβική, εκτός εποχής και κλίματος, ξεπερασμένη κι ενοχλητική. Υπό αυτή την έννοια, ο εγκυκλοπαιδικά αστοιχείωτος που λύνει και δένει τον υπολογιστή του σε χρόνο μηδέν θεωρείται σήμερα πιο μορφωμένος από εκείνον που έχει καταναλώσει δυο τρεις βιβλιοθήκες «άσκοπης» γνώσης, καθώς βρίσκεται πλέον στην ανάγκη του προκειμένου να επιβιώσει. Είμαι της άποψης, ότι όσοι μοιράζονται την ανησυχία που διαφαίνεται από τις παραπάνω σκέψεις, δεν θα πρέπει επ ουδενί να παρατήσουν την προσωπική μάχη, της αντίστασης απέναντι στη δημιουργία μιας υπερτεχνολογικής κοινωνίας, όπου ο άνθρωπος θα έχει γίνει στοιχείο ενός λογισμικού οδηγούμενος σταδιακά στην απαξίωση των πιο ελπιδοφόρων χαρακτηριστικών της φύσης του και σε μοντέρνες αποδεκτές «δικτατορίες» στηριγμένες στη βούληση των πολλών. Κι ένα από τα σημαντικότερα όπλα στην μάχη αυτή είναι η βελτιστοποίηση της γνώσης μας επάνω σε εκείνο στο κομμάτι της τεχνολογίας που λύνει τα χέρια μας, προωθώντας τις δυνατότητές μας, διευκολύνοντας την επαγγελματική μας αποτελεσματικότητα. Τα υπόλοιπα θα τα αποκαλύψει η στράτευση σε παλιές μα πάντα επίκαιρες αξίες όπως η αναζωογονητική πεποίθηση ότι πρέπει ,αν θέλουμε να περνάμε και να νιώθουμε καλά, να δυσκολέψουμε εκουσίως κάποια κομμάτια της ζωής μας , όπως για παράδειγμα εκείνα της ψυχαγωγίας, των κοινωνικών σχέσεων και της αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου μας. Να γίνουμε ξανά απαιτητικοί και παράλληλα να ανεχόμαστε τα δημιουργικά λάθη στην τέχνη και τη ζωή μας, αναζητώντας μόνοι μας την πνευματική τροφή που θεωρούμε ότι μας αξίζει. Δημιουργώντας, εν κατακλείδι, μεταφορικά, μικρούς ανθρώπινους καταυλισμούς υποδοχής, για τα πλήθη των εκπατρισμένων του διαδικτύου που θα δημιουργηθούν μελλοντικά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου