Μικρό μονάχα ποσοστό φανατικών καπνιστών καταφέρνουν τελικά να κόψουν την αγαπημένη τους συνήθεια, αν και θα ήταν ακόμα μικρότερο, αν σ αυτούς δεν συμπεριλαμβάναμε και όσους βρέθηκαν ενώπιον ενός εφιαλτικού διλήμματος από τον γιατρό τους. Οι λόγοι αυτής της απογοητευτικής υπαναχώρησης στη συνήθεια του καπνίσματος είναι σύνθετοι και αφορούν κυρίως στην πραγματική συνειδητοποίηση των βλαβερών συνεπειών του στον ανθρώπινο οργανισμό και στην ελλιπή καλλιέργειας της ανθρώπινης θέλησης. Με λίγα λόγια ο καπνιστής που θέλει να κόψει το κάπνισμα σπάνια έχει πειστεί στην πραγματικότητα, και παρά τον βομβαρδισμό ενημέρωσης και μηνυμάτων που δέχεται, ότι αυτός είναι ένας κίνδυνος που αφορά πρωτίστως τον ίδιο, με συνέπεια είτε να αναβάλλει για το μέλλον την απόφαση να το κόψει, είτε ακόμα να πραγματοποιεί προσπάθειες χωρίς πραγματική βούληση προκείμενου να διασκεδάσει τις εντυπώσεις συγγενών και φίλων που του το ζητούν. Υπάρχει όμως και η περίπτωση αυτών που δεν το συζητούν καν άνθρωποι που συνήθως εμφορούνται από μια απόλυτη βεβαιότητα σχετικά με την αποτελεσματικότητα της θέλησής τους σε περίπτωση που αποφασίσουν να σταματήσουν το κάπνισμα, με αποτέλεσμα συχνά να περιαυτολογούν ότι καπνίζουν επειδή τους αρέσει κι όχι επειδή δεν μπόρεσαν να το κόψουν. Αυτή θεωρώ ότι είναι και η πιο παραπλανημένη κατηγορία. Παράλληλα, διαπιστώνεις διαρκώς γύρω σου την ύπαρξη καπνιστών που επιθυμούν διακαώς να απαλλαχθούν από τις βλαβερές συνέπειες αυτής της εξάρτησης στον οργανισμό τους, ωστόσο, θεωρούν ότι αυτό δεν μπορούν να το επιτύχουν παρά μόνο με τη χρήση υποβοηθητικών μέσων.
Άνθρωποι, με πλήθος εμπειριών, όπως για παράδειγμα συγγενών τους που έχασαν τη ζωή τους από τον καρκίνο, συνεχίζουν να καπνίζουν ατάραχοι, συμπληρώνοντας το παζλ αυτού του ιδιαίτερα σύνθετου προβλήματος.
Στην πραγματικότητα, πέρα από την ακατανίκητη δύναμη της συνήθειας που έχει καταφέρει διαχρονικά να υπερνικήσει δυναμικότερες αξίες από αυτήν της απόλαυσης του καπνού, ο καπνιστής που επιθυμεί να κόψει το τσιγάρο έχει να αντιμετωπίσει ένα σωρό μικρο-ζητήματα που αφορούν κυρίως στον τρόπο με τον οποίο θα γεμίσουν αυτά τα μικροκενά που δημιουργεί η εξάπλωση του υποτιθέμενου κενού. Για παράδειγμα μερικά από αυτά αναφέρονται στον τρόπο με τον οποίο θα χειριστούν την αμηχανία τους, τα άδεια χέρια τους, το στόμα τους, αλλά και την ανακάλυψη εκ νέου της αυτόνομης απολαυστικής αξίας των πραγμάτων που έμαθαν τόσα χρόνια να συνδέουν με τη συνήθεια του καπνίσματος. Αλλά κυρίως οι καπνιστές έχουν να αντιμετωπίσουν αυτή τη ζωτική αλλαγή που θα επιφέρει στο προφίλ και την εικόνα τους η απουσία του τσιγάρου από τα δάχτυλα. Άλλωστε, περισσότερα από 100 χρόνια κινηματογραφικής ιστορίας, προεξαρχόντων των ηρώων που αποκτούσαν μια περίσσεια αίγλης με το τσιγάρο στο χέρι, είναι υπέρ αρκετά προκειμένου να εγχαράξουν στην συλλογική συνείδηση ότι ένας άνθρωπος δίχως τσιγάρο στα δάχτυλα υπολείπεται γοητείας και μυστηρίου από έναν μανιώδη καπνιστή. Τελικά είμαι της άποψης ότι το βασικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν όσοι προσπαθούν να απαλλαγούν από τον καπνό συνδέεται άρρηκτα με όλα εκείνα τα εξωραΐστηκα στερεότυπα που συνοδεύουν από καιρό τη μυθολογία του. Άρα, μια συνολική αλλαγή της οπτικής μας απέναντι στη ζωή, μπορεί τελικά να αποβεί πραγματικά ευεργετική. Το σταμάτημα του καπνίσματος δηλαδή να είναι μέρος μιας δέσμης αλλαγών που θα γίνουν για να απογειώσουν τη ζωή μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου