Η πρόταση για συναίνεση σε περιόδους κρίσεων θα αποδεικνύονταν περισσότερο πειστική και αποτελεσματική, αν το ίδιο πνεύμα επιδεικνύονταν και σε πιο ομαλές περιόδους διακυβέρνησης, εκεί όπου η εκάστοτε κυβέρνηση αγνοεί συστηματικά τις προτάσεις της αντιπολίτευσης και τις ανάγκες του λαού. Τώρα, που η κυβέρνηση χρειάζεται τη συνδρομή ολόκληρου του πολιτικού κόσμου για τη χάραξη μιας κοινής πορείας εξόδου από την κρίση, θερίζει τους καρπούς που έσπειρε όλα τα προηγούμενα χρόνια: Απώλεια εμπιστοσύνης, σε μια κίνηση που εκλαμβάνεται ως επικοινωνιακό τρικ, έλλειψη διάθεσης συνεργασίας, απαξίωση των προθέσεών της και μηδενισμό των όποιων προσπαθειών. Ο διχασμός βαθαίνει περισσότερο σε τέτοιες περιόδους απ όσο θα περιμένε κανείς.
Οι παραδοσιακές διχαστικές αντιλήψεις τώρα βρίσκουν αληθοφανή εφαλτήρια για να εκτοξευθούν σε ακόμα υψηλότερα επίπεδα και το σύνολο των κομμάτων, συμπεριλαμβανομένου και του κυβερνώντος επιδιώκει να δρέψει δημοσκοπικούς καρπούς και να αξιοποιήσει το πεσιμιστικό κλίμα προς ίδιον όφελος. Βέβαια, η μεγαλύτερη παγίδα για τους πολίτες, που έτσι κι αλλιώς εδώ ξεχνούν εύκολα, θα ήταν να παρασυρθούν και να πιστέψουν πως αυτή δεν είναι μια κρίση «παίξε γέλασε» κι ακόμα περισσότερο πως τα όποια οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα αντιμετωπίζουμε σήμερα οφείλονται στις εισαγόμενες επιπτώσεις της ασυδοσίας των ανεξέλεκτων μεγαλοαστών της Νέας Υόρκης και στα παγκόσμια κερδοσκοπικά παιχνίδια τους. Την ίδια ώρα λοιπόν, που ο Έλληνας πρωθυπουργός απευθύνει κάλεσμα ενότητας στον πολιτικό κόσμο και αντικαθιστά στη ρητορική του, τον παραδοσιακά φορτισμένο όρο των «Θυσιών» με την εμπνευσμένη έννοια της «Συναίνεσης», στην αγορά, στην κοινωνία, στην συνοικιακή οικονομία, αρκετοί οικονομικοί παράγοντες επιβάλλουν με το έτσι θέλω, τους ποταπούς εργασιακούς όρους με τους οποίους καλούνται σήμερα να συμβιβαστούν οι εργαζόμενοι. Ιδιαίτεροι οι εργατοϋπάλληλοι, βρίσκονται τώρα στο έλεος του θεού. Επι της ουσίας δεν εκπροσωπούνται αποτελεσματικά από κανέναν, καταλήγοντας να αποτελούν τα πιο δημοφιλή υλικά στον κάδο της εργασιακής ανακύκλωσης. Απομένει στον καθένα να μετρήσει τις ψυχικές και οικονομικές του αντοχές ώστε να διαπιστώσει κατά πόσο τον παίρνει να αναζητήσει λίγο περισσότερη αξιοπρέπεια και σεβασμό σε κάποιο άλλο εργασιακό χώρο.
Όσο για τους εργοδότες, που εκμεταλλεύονται μια τέτοια περιόδο για να επιβάλλουν όρους που θα επιφέρουν κερδοφορία μέσα από την ελαχιστοποίηση του κόστους εργασίας, καλό είναι να αντιληφθούν τον ηγετικό ρόλο που υποτίθεται ότι διαδραματίζουν κι ότι αυτή η συγκοιρία αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, δείχνοντας πρώτοι αλληλεγγύη προς τους εργαζόμενους, να τους δημιουργήσουν το ανύπαρκτο για τα ελληνικά δεδομένα συναισθηματικό δέσιμο με την επιχείρηση, που αποτελεί κοινή λογική στο σύγχρονο μάνατζμεντ και έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες αύξησης της παραγωγικότητας στο χώρο της εργασίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου