Αυτή η νέα μορφή βίας που παρατηρείται κατά τους τελευταίους μήνες στους αθηναϊκούς δρόμους, με τους νεοσυσταθέντες επαναστατικούς πυρήνες και τις ομάδες που επιτίθενται αγελαία ή προσχεδιασμένα εναντίον στόχων κρατικού ενδιαφέροντος, είναι τόσο τρομακτικά κενή από πολιτική σκέψη και ουσιαστικό περιεχόμενο, όσο σχεδόν και τα κρούσματα αυθαιρεσίας των αστυνομικών αρχών εναντίων ανυπεράσπιστων πολιτών.
Εξουσιαστική βία λοιπόν από τη μια, επικοινωνιακή βία από την άλλη και στη μέση μια κοινωνία σε κατάσταση παράκρουσης, φόβου και ανησυχίας, ώριμη πια περισσότερο από ποτέ να αποδεχτεί το ψαλίδισμα των ανθρώπινων δικαιωμάτων της, με περισσότερη συμμετοχή των αρχών στην καθημερινότητά της, ηθική νομιμοποίηση της καταστολής και των παρακολουθήσεων και αποδοχή της κλιμάκωσης μιας εξευγενισμένης βαρβαρότητας.
Ένα ομιχλώδες σκηνικό αγνώστου προελεύσεως, φυσιολογικό, τεχνητό, κατασκευασμένο, κανείς δεν μπορεί ακόμα να πει με σιγουριά. Το βέβαιο είναι ότι ετούτη η παγερή και συχνά απερίσκεπτη βία, βγαλμένη θαρρείς από ταινία του Μίκαελ Χάνεκε κρύβει περισσότερο, θυμό, ανία, πλήξη και απογοήτευση, παρά αναζήτηση προορισμού, απόγνωση και άποψη. Μια επίφαση αντίστασης, αναποτελεσματική και άκαιρη που ισχυροποιεί και θωρακίζει στο μέγιστο βαθμό το σύστημα που επιχειρεί δήθεν να πλήξει.
Θεωρητικά η αναρχία είναι το πολίτευμα του εξελιγμένου ανθρώπου. Εκείνου που είναι έτοιμος να αποδείξει έμπρακτα ότι μπορεί να επιβιώσει, ελλείψει νόμιμης αρχής, χωρίς να γίνεται έρμαιο των επιφανειακών ενστίκτων του, δίχως επιτήρηση και θεσμικούς κανόνες. Ουσιαστικά το ανθρώπινο είδος απέχει παρασάγγας από την υλοποίηση μιας τόσο μεγαλεπήβολης ιδέας, η οποία μπορεί να αποκτήσει σάρκα και οστά μονάχα μέσα από μια πορεία συστηματικής εξέλιξης της ανθρώπινης συνείδησης. Άλλωστε, οι μεγάλοι θεωρητικοί και οραματιστές του αναρχισμού απέρριψαν συλλήβδην κάθε μορφή βίας ως αναποτελεσματική πρακτική φέρουσα μάλιστα τα αντίστροφα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου