ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΤΩΤΕΡΟ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΩΝ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Είναι πρακτικά αδύνατο να προκόψει μια χώρα που κινείται διαρκώς σε κλίμα σκανδαλολογίας, ζόφου και πολιτικής μιζέριας. Κυβερνήσεις που χαλαρώνουν, επί τω έργω, τα λουριά της εντιμότητας, αξιωματικές αντιπολιτεύσεις που υψώνουν τα λάβαρα της κάθαρσης, μέχρι να έρθουν στην εξουσία και που ασχολούνται επί της ουσίας μονάχα με την αναζήτηση σκανδάλων και την δημοσιοποίηση εξαγγελιών, που χαϊδεύουν προσωρινά τα αυτιά των πολιτών αλλά σπανίως υλοποιούνται κατόπιν κι ένας νόμος περί ευθύνης υπουργών που ανακυκλώνει διαρκώς τον ίδιο πολιτικό αέρα, αντανακλούν τη νοοτροπία και τις αιτίες που παράγουν τα δεινά του πολιτικού μας συστήματος, το οποίο αρνείται πεισματικά να ωριμάσει και να παράξει επιτέλους πολιτική μακράς πνοής και έργο ευθύνης. Αντί αυτών, η επικοινωνία, μ αυτό, μάλιστα, τον χοντροκομμένο, ανενδείαστο τρόπο της απόλυτης απαξίωσης του πολιτικού αντιπάλου και του τυπικά ελληνικού πια μηδενισμού των πάντων, κυριαρχεί σε μια πολιτική ζωή, που παράγει πολιτική, μονάχα περιστασιακά, σπασμωδικά, δίχως σχέδιο και πάντα υπό το πρίσμα της εκάστοτε δημοσκοπικής συγκοιρίας.
Κακά τα ψέμματα. Η Ελλάδα είναι μια χώρα που βρίθει από ανθρώπους που παρανομούν, γιατί τους εκτρέφει το ίδιο το σύστημα, με την ανοχή, τους μη μελετημένους νόμους και την διαρκή προσπάθεια χειραγώγησης της δικαιοσύνης, που θα έπρεπε, σε μια ευνομούμενη πολιτεία, να αναλαμβάνει αποκλειστικά το ρόλο της διαλεύκανσης των σκανδάλων, ώστε να λύνει τα χέρια των κοινοβουλευτικών, οι οποίοι εκλέχθηκαν για νακάνουν κάτι διαφορετικό, από το να δικάζουν επίορκους συναδέλφους τους.. Μια δικαιοσύνη, όμως, πραγματικά ανεξάρτητη, αξιόπιστη, αχειραγώγητη, μακριά από πολιτικές και δημοσιογραφικές πιέσεις, στην υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου κι όχι των κυβερνήσεων ή των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Ακολουθώντας, ωστόσο, το ρεύμα της υπόλοιπης κοινωνίας και οι πολιτικοί αρνούνται να παράξουν. Αναζητούν επί της ουσίας αφορμή για να μην κάνουν αυτό για το οποίο εκλέχθηκαν. Επειδή όταν το δοκιμάζουν αποκαλύπτεται σε σύντομο χρονικό διάστημα η ανεπάρκειά τους. Φτιάχνοντας πολιτικές που γρήγορα ζητούν την αναθεώρησή τους. Προϊόν της αναξιοκρατίας κι αυτό το φαινόμενο. Βουλευτές που προτιμούν να δικάζουν από το να νομοθετούν. Βουλευτές που δεν ενδιαφέρονται για το αν θα αλλάξει αυτή η κατάσταση, επειδή γνωρίζουν ότι τότε θα έπρεπε να έρθουν στις θέσεις τους ικανότεροι από εκείνους. Καταλαμβάνουν μια θέση νευραλγική, με τα «μακιαβελικά» εφόδιά τους, για τους λάθος λόγους κι έπειτα η εργασία τους περιστρέφεται και η τεχνογνωσία τους εξαντλείται γύρω από τους τρόπους με τους οποίους θα διατηρηθούν πάση θυσία στο αξίωμά τους.