Στην πολιτική, όπως και στις υπόλοιπες εκφάνσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας η μονομέρεια και η μη σφαιρική προσέγγιση των ζητημάτων δύναται να οδηγήσει σε άσχημες ατραπούς. Για να επιβεβαιώσουμε αυτή τη σκέψη δε χρειάζεται να πάμε πολύ μακριά: χαρακτηριστικό παράδειγμα της στενόμυαλης λογικής που περιγράφουμε και η οποία θέτει στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός της το συγγενικό αντί του συλλογικού συμφέροντος αποτελεί η οκταετής διακυβέρνηση Μπους.
Όπως θυμόμαστε, περιστρεφόμενη εμμονοληπτικά γύρω από τον πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας, υποδαυλίζοντας στην πραγματικότητα διαρκώς τη φωτιά που θεωρητικά προσπαθούσε να κατασβήσει, αποκομίζοντας προσωπικά οφέλη εις βάρος του συνόλου, η πολιτική Μπους, ήταν μια προσωπική πολιτική, η άσκηση εξουσίας μιας ομάδας αδίστακτων επιχειρηματιών που αναρριχήθηκαν στην κορυφή της διοικητικής πυραμίδας της χώρας τους, προτρέποντας ανθρώπους της ίδιας λογικής να δράσουν εξίσου ανεξέλεγκτα. Αυτή η νοοτροπία λοιπόν, οδήγησε στη σημερινή κατάσταση. Η μονομέρεια, η στενομυαλιά, η αστοχασιά και η άγνοια κινδύνου, που διατρέχει συνήθως τους λιγότερο ευφυείς προκάλεσαν όλες αυτές τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που οδήγησαν στην έκρηξη της σημερινής πολυεπίπεδης κρίσης.
Στον αντίποδα αυτής της λογικής η νέα διοίκηση του Λευκού Οίκου, έχοντας να αντιμετωπίσει πληθώρα ανοικτών πληγών δείχνει πως κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Δεν επιτρέπει στο ένα ζήτημα να κουκουλώσει τα υπόλοιπα, επιχειρεί άνοιγμα προς τις δημιουργικές δυνάμεις των ΗΠΑ, σύσφιξη των σχέσεων με τον υπόλοιπο κόσμο, αποκατάσταση των αδικιών του πρόσφατου παρελθόντος και τελικά μια ανασύνθεση της κατασπαραγμένης εικόνας της υπερδύναμης, που δείχνει σ αυτές τις πρώτες 100 ημέρες της διακυβέρνησης του νέου Αμερικανού προέδρου, στοιχεία ανασυγκρότησης και μια ροπή προς τη δημιουργία που αργά ή γρήγορα θα αντιστρέψει το δυσμενές κλίμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου