ΧΟΛΕΡΑ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης που γιορτάζεται, σε ολόκληρο τον κόσμο το Σάββατο 21 Μαρτίου, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα πρόσφατο περιστατικό που με προβλημάτισε ιδιαίτερα. Αναφέρομαι, στην αντίδραση κάποιας παλιάς φίλης, όταν, 9 χρόνια περίπου μετά την πρώτη μας γνωριμία, την ξανασυνάντησα και της αποκάλυψα πως είχα γράψει τότε για εκείνη έναν σημαντικό αριθμό ποιημάτων, ικανό, φαντάστηκα, να συγκινήσει κάθε γυναίκα. Η απάντησή που έλαβα ήταν ένα απροσδιόριστο «ευχαριστώ» που έμοιαζε σχεδόν με την ευγνωμοσύνη που χρωστάμε σε κάποιον που μας έχει προσφέρει μία ζεστή μερίδα μπουγάτσα την ώρα ακριβώς που το στομάχι μας έχει αρχίσει να παίζει ντραμς λίγο πριν το πρώτο ξημέρωμα. Ντράπηκα τόσο πολύ που δεν είχα επάνω μου, κάτι να της δώσω, μια πρόσκληση από μια ταινία, από μια συναυλία, οτιδήποτε, για να χει να θυμάται κάτι από αυτή την απροσδόκητη συνάντησή μας, που δε θέλω καν να το σκέφτομαι. Σήμερα η ποίηση συγκινεί κυρίως τους ποιητές και τους αναγνώστες που βρίσκονται στα πρόθυρα κάποιας ταραγμένης συναισθηματικά περιόδου, κι αυτή η σταθερά που κάποτε διαμόρφωνε την αισθητική, τα αισθήματα και τις πεποιθήσεις των ανθρώπων εξακολουθεί να καταποντίζεται στην πυραμίδα των προτεραιοτήτων τους. Το κοινό της περιορίζεται διαρκώς κυρίως επειδή έχει απαξιωθεί πλέον η τέχνη και εννοώ ουσιαστικά κι όχι φιλολογικά σε επίπεδο εντυπώσεων, και από τον γυναικείο πληθυσμό που κάποτε την υπερασπίζονταν ως προπύργιο ονείρου και ελπίδας, ενώ σήμερα την υποτιμά με εμφατικό τρόπο, ακριβώς επειδή είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα χειραφετείται, ξεκάθαρα πλέον, με βάση το ανδρικό πρότυπο. Άρα, θεωρώ, πολύ πιο πιθανό το ενδεχόμενο να δούμε σύντομα γυναίκες να κατακλύζουν τα πρακτορείο του ΟΠΑΠ αναμένοντας, κολλημένες με αγωνία σε μια οθόνη το Χ της Μάδεργουολ, παρά έξω από ένα βιβλιοπωλείο να ρωτάνε αν κυκλοφόρησε ακόμα η νέα ποιητική συλλογή της Κικής Δημουλά. Βέβαια, οι ίδιες, όταν «ερωτευθούν» κάποιον άντρα που θεωρούν ότι τους παρέχει την εξασφάλιση και τα εχέγγυα που χρειάζονται, θα εκθέσουν στις φίλες τους πρώτα απ όλα τα προτερήματά του, το γεγονός ότι κάποτε έγραφε για εκείνες στιχάκια και ήταν τόσο ωραία και ποιητικά τα λόγια του, που δεν κατάφερε τελικά να του αντισταθεί. Του βιομήχανου…
Χαρίστε, λοιπόν, εσείς άνδρες, ένα κόσμημα, μια νύξη εξασφάλισης, ένα ακριβό φόρεμα ή μια πλουσιοπάροχη νυχτερινή εξόρμηση, ανάλογα με την περίσταση, σ αυτήν που ενδιαφέρεστε, γιατί προσωπικά έχω τόσο καιρό να συναντήσω ή να ακούσω για κάποια γυναίκα που επηρεάστηκε από όμορφα, ποιητικά λόγια που χάνω το μέτρημα. Πιάστε αντί των ποιητικών συλλογών, τα σιδεροπρίονα, τις αξίνες και τα τρυπάνια γιατί έχετε πολλά στρώματα στερεοτύπων να ξεπεράσετε προτού φτάσετε στην καρδιά του Μέσου Όρου.
Κι εσείς ποιητές αποδεχθείτε τη μοίρα της δημιουργίας χωρίς κοινό, κάντε δώρο στον εαυτό σας μια μέρα χωρίς τυρρανία, γιατί δεν πρόκειται να σας θυμιθεί κανένας αυτό το Σάββατο, και εξακολουθήστε να γιορτάζεται κάθε μέρα την Παγκόσμια Ημέρα της οδύνης σας μήπως και θεραπεύσετε τελικά βαθιά στο μυαλό της τη χολέρα που έπληξε τον έρωτα.