Συζητούσα τις προάλλες, μ έναν παλιό γνωστό, ο οποίος πρόσφατα αποχώρησε από τη δουλειά στην οποία εργαζόταν τα τελευταία τρία χρόνια , σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στην ελληνική αγορά εργασίας. Μου εκμυστηρεύθηκε, ότι ο προϊστάμενός του, τον έθεσε μπροστά στο δίλημμα «παραμένεις με λιγότερα χρήματα ή φεύγεις» κι εκείνος επέλεξε τον ξεκάθαρο δρόμο της αποχώρησης. Όταν μάλιστα επέμεινα περισσότερο, ρωτώντας τον, αν παρατήρησε κάποια κάμψη στη δραστηριότητα της συγκεκριμένης επιχείρησης κατά τους τελευταίους μήνες της κρίσης, μου απάντησε ξεκάθαρα, πως η δουλειά ήταν η ίδια με τα προηγούμενα χρόνια και οι παραγγελίες που δέχονταν παρόμοιες. Αυτή είναι μια από τις εκατοντάδες ίσως και χιλιάδες παρόμοιες περιπτώσεις απώλειας εργασίας που διαδραματίζεται τους τελευταίους μήνες, με πρόσχημα την κρίση και στόχο την πρόσληψη υπαλλήλων προετοιμασμένων να αποδεχτούν χαμηλότερα μεροκάματα από τους προηγούμενους.
Σύμφωνα μάλιστα με τα επίσημα στοιχεία που δημοσιοποίησε πρόσφατα η ΓΣΕΕ, ο τρέχων μήνας Μάρτιος, αποτελεί τον μήνα των απολύσεων, καθώς αυτές έφθασαν τις 5.000, παρουσιάζοντας αύξηση 25% σε σχέση με το Φεβρουάριο.
Για την επιδείνωση αυτή η Συνομοσπονδία επιρρίπτει ευθύνες ακόμα και στον ίδιο τον πρωθυπουργό που με πρόσφατες δηλώσεις του παρείχε πολιτική κάλυψη στους εργοδότες. Ωστόσο, αυτή η διαρκής ανακύκλωση της γνώριμης πολιτικής και επιχειρηματικής φιλοσοφίας, που οδηγεί ουσιαστικά στην καθήλωση της παραγωγικότητας και της καταναλωτικής διάθεσης, βρισκόμενη στον αντίποδα των πραγματικών αναγκών της κοινωνίας, παρακωλύει την εισροή χρήματος στην αγορά, ενισχύοντας τον φαύλο κύκλο της πολυπρόσωπης κρίσης. Όσες πολιτικές και μέτρα κι αν εξαγγελθούν διαθέτουν πάντα το ίδιο προβλέψιμο πνεύμα, της στέρησης, της ευελιξίας και της λιτότητας, που γεμίζει ανασφάλεια και απελπίζει τους πολίτες, μη λαμβάνοντας υπόψη πως ένας δυσαρεστημένος εργαζόμενος ούτε παραγωγικός μπορεί να είναι, ούτε και διατεθειμένος να καταναλώσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου