ΜΑΧΗ ΧΑΡΑΚΩΜΑΤΩΝ Ή ΧΑΣΜΑ ΓΕΝΕΩΝ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Χωρίς αρχηγό, θα κατέλθει τελικά στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ. Μια εξέλιξη που αποκαλύπτει την ξεκάθαρη ψυχική διάσπαση που επικρατεί στον πολυσυλλεκτικό σχηματισμό, το μέλλον του οποίου θα καθοριστεί πλήρως από το αποτέλεσμα των επερχόμενων εκλογών και τη δυνατότητα του να απορροφήσει τους κραδασμούς που ενδεχομένως θα ενσκήψουν. Ωστόσο, αυτή η εικόνα που εκπέμπεται σήμερα, μιας επίπλαστης δηλαδή ενότητας, στη βάση ενός κοινού συμφέροντος, που δεν είναι άλλο από την είσοδο του σχήματος στην βουλή, και η έλλειψη θάρρους στην λήψη ξεκάθαρων αποφάσεων, διαρκώς αφαιρεί πόντους από την πολιτική επιρροή του σχηματισμού και τροφοδοτεί παραπλήσιους πολιτικούς χώρους. Συνιστώσες επί συνιστωσών, που από μόνες τους δεν θα είχαν καμία απολύτως τύχη κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, σήμερα καιροφυλακτούν μήπως και δεν ικανοποιηθούν καποιες από τις ιδεολογικές και διοικητικές απαιτήσεις τους και ξιφουλκούν μεταξύ τους, διεκδικώντας ένα αδιασαφήνιστο «μήλον της έριδος». Ταυτόχρονα, φράζουν το δρόμο στον πρόεδρο του ΣΥΝ Αλέξη Τσίπρα, που βρίσκεται σήμερα στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να πείσει το εκλογικό σώμα ότι αποτελεί αρχηγική φυσιογνωμία, όταν δεν τον έχουν αποδεχτεί ως τέτοια οι συνοδοιπόροι του στην Αριστερά. Παράλληλα, ο ΣΥΝ, αποτελώντας την ατμομηχανή αυτού του πολιτικού εγχειρήματος εμφανίζει μια αδικαιολόγητη αδυναμία στο να προωθήσει αυτό που μέχρι πριν από λίγες ημέρες θεωρούνταν το αυτονόητο. Να συνεισφέρει δηλαδή στο σχήμα, εκτός από την πλειοψηφία του εκλογικού του ιστού και τον επικεφαλής, όπως έγινε στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές. Είμαι της άποψης ότι μια πραγματική και ουσιαστική συσπείρωση γύρω από το πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα θα εξυπηρετούσε με το πιο αποτελεσματικό τρόπο τις εκλογικές φιλοδοξίες του ΣΥΡΙΖΑ, που σήμερα μοιάζει να προσπαθεί να ικανοποιήσει τις σποραδικές φιλοδοξίες των συνιστωσών του με αποτέλεσμα αντί να αποπνέει ένα συμπαγή χαρακτήρα, να μοιάζει ότι σταδιακά περιενδύεται την πατίνα της εξωκοινοβουλευτικής πολιτικής κουλτούρας. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι έχουν αποκτήσει ισχυρό λόγο στον προσδιορισμό της πολιτικής γραμμής, κάποιες τάσεις που δε θα τους έκανε μεγάλη διαφορά αν ο ΣΥΡΙΖΑ αποτύγχανε να μπει βουλή. Την ίδια ώρα, το συστηματικό άδειασμα του αρχηγού του ΣΥΝ παγιώνει εκτός των άλλων και την αίσθηση ότι οι λεγόμενες μάχες «στο πλευρό της νεολαίας» υπήρξαν από πλευράς των ιστορικών στελεχών της ριζοσπαστικής αριστεράς περισσότερο προσχηματικές στρατηγικές δημοσκοπικής κατανάλωσης, παρά επιλογή ουσίας. Έτσι, κατά μία έννοια, στο ΣΥΡΙΖΑ, κι αν εξαιρέσουμε τις πολιτικές διαστάσεις των διαφωνιών, βρίσκεται σε εξέλιξη και μία μάχη γενεών, οι οποίες αδυνατούν να γεφυρώσουν το χάσμα που υπάρχει μεταξύ τους, επιλέγοντας να βαδίσουν σε παράλληλες πορείες κατά μήκος αυτού. Με απλά λόγια, η παλιά φουρνιά πολιτικών της ριζοσπαστικής αριστεράς δεν ήταν στην πραγματικότητα ούτε τόσο μοντέρνα όσο ήθελε να δείχνει, αλλά ούτε και έτοιμη να αποδεχτεί την ηγεσία ενός 35άρη. Από την άλλη πλευρά οι πολίτες θέλουν πάντα να γνωρίζουν τι ακριβώς εκπροσωπεί αυτό που θα ψηφίσουν. Σε αυτή τη περίπτωση που η ενδεχόμενη επιλογή τους αποτελεί ένα πολυσυλλεκτικό σχηματισμό όπως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, η ανάγκη της γνώσης του ποιού των συνιστωσών γίνεται ακόμα πιο επιτακτική όταν αυτές αναρριχώνται από τη σχετική αφάνεια στην οποία περιέρχονται για να εκφράσουν φιλοδοξίες, απαιτήσεις, και πολιτικούς εγωϊσμούς που θολώνουν περισσότερο το τοπίο, δημιουργώντας αμηχανία στους υποστηρικτές της προσπάθειας.