Η ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΜΕ "ΑΡΧΕΣ" (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Ο Γκους Χίτινκ είναι ένας από τους πλέον επιτυχημένους προπονητές της εποχής. Έχοντας αφήσει έργο σε οποιαδήποτε ομάδα κι αν έχει αναλάβει μέχρι σήμερα βρέθηκε μεσούσης της αγωνιστικής περιόδου στην τεχνική ηγεσία της Τσέλσι, ως υπηρεσιακή λύση μέχρι το καλοκαίρι. Η αλήθεια είναι πως αυτή δεν ήταν μια δουλειά που ανέλαβε ο Ολλανδός τεχνικός με την ψυχή του, αλλά χαριστικά προς το φίλο του Ρομάν Αμπράμοβιτς, που του ζήτησε να συνεισφέρει με την πολύτιμη εμπειρία του ώστε να μη βγουν οι «μπλε» πρόωρα εκτός στόχων. Με τις ευλογίες φυσικά της ρωσικής ομοσπονδίας, που του επέτρεψε την παράλληλη απασχόληση, ο Χίτινκ ανέλαβε την ομάδα στη μέση της αγωνιστικής περιόδου και με ορισμένες στοχευμένες διορθωτικές κινήσεις, της προσέδωσε τη χαμένη της αυτοπεποίθηση και την έκανε πάλι κυριαρχική και ανταγωνιστική στο τερέν. Ώσπου, έρχεται η χθεσινή βραδιά να αποδείξει πως η χαρά από τη λύπη, όπως στη ζωή έτσι και στο ποδόσφαιρο χωρίζεται από ένα πολύ λεπτό νήμα. Ωστόσο, δεν είναι προς συζήτηση, μόνο ο οδυνηρός, για τους οπαδούς της, τρόπος με τον οποίο η Τσέλσι έχασε την πρόκριση στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, ούτε τα υποτιθέμενα διαιτητικά σφαλτσοσφυρίγματα, που έτσι κι αλλιώς ήταν μοιρασμένα στις δύο ομάδες. Περισσότερο κι από αυτά ακόμα, εντύπωση προκαλεί η περιστασιακή προσαρμογή της φιλοσοφίας του Ολλανδού τεχνικού, ο οποίος παραδοσιακά κτίζει ομάδες που συνηθίζουν να πατούν τη μπάλα κάτω και να επιτίθενται συστηματικά και ανεξαρτήτως αντιπάλου, ψάχνοντας διαρκώς την αντίπαλη εστία. Αυτή η Τσέλσι, όπως παρατάχθηκε και αγωνίστηκε στις δύο αναμετρήσεις κόντρα στην Μπαρτσελόνα, δεν ήταν σε καμία περίπτωση μια κλασική ομάδα του Χίτινγκ. Κι είναι πραγματικά μυστηριώδης, ο παρωχημένος κι αντιπαραγωγικός τρόπος με τον οποίο ο Ολλανδός τεχνικός επέλεξε να αντιμετωπίσει αυτές τις δύο αναμετρήσεις όταν κατά το παρελθόν, είχε οδηγήσει ομάδες του εναντίον μεγαθηρίων, και βγήκε κερδισμένος επιλέγοντας το δρόμο της δημιουργίας από εκείνον της σκοπιμότητας. Βέβαια κάποιος θα μπορούσε πει, και δε θα χε άδικο, πως κανείς δε θα τολμούσε να μιλήσει σήμερα για παρωχημένη τακτική και αντιποδόσφαιρο, που ειρήσθω εν παρόδω είναι τόσο εκνευριστικό και αποπροσανατολιστικό για την αντίπαλη ομάδα που συχνά καταφέρνει να δημιουργήσει περισσότερες ευκαιρίες από το δημιουργικό οίστρο, αν περνούσε εκείνο το τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων, χωρίς να φτάσει η μπάλα στα πόδια του χαρισματικού μέσου Αντρές Ινιέστα. Τελικά, όμως, για τους απλούς φιλάθλους, τους φίλους των συγκινήσεων του ποδοσφαίρου, η εξέλιξη αυτού του αγώνα υπήρξε ανακουφιστική, βλέποντας το ρομαντικό ποδόσφαιρο, το ποδόσφαιρο των αξιών, να ξεφεύγει από τη μέγγενη του κυνισμού και να πληρώνει με το ίδιο νόμισμα τους εκφραστές της μακιαβελικής εκδοχής του αθλήματος.