ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΑ ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΓΡΑΦΗΣ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Μου δόθηκε αυτό το Σαββατοκύριακο η ευκαιρία να παρακολουθήσω δια ζώσης τις 23 ταινίες του φετινού Φεστιβάλ Φανταστικού Κινηματογράφου που περιόδευσε στη Θεσσαλονίκη. Σε γενικές γραμμές έμεινα ικανοποιημένος από το τεχνικό επίπεδο και το περιεχόμενο των ταινιών που παρακολούθησα και διέκρινα ξεκάθαρα βήματα προόδου στον τομέα της κινηματογραφικής αφήγησης από τη νέα γενιά Ελλήνων σκηνοθετών. Το γεγονός, ωστόσο, που μου τράβηξε περισσότερο απ όλα την προσοχή, ήταν ορισμένες αντιδράσεις των θεατών, που δεν συμβάδιζαν καθόλου με το περιεχόμενο και το είδος της ταινίας που έβλεπαν. Και εξηγούμε: παρακολουθούμε, για παράδειγμα μια ταινία με σαφώς δραματικό χαρακτήρα, ώσπου εμφανίζεται στο κάδρο, μια αδέσποτη κατσίκα. Από κάπου στην αίθουσα, ακούγονται γέλια. Λίγο αργότερα καίγεται και σκάει μια λάμπα πάνω από το κεφάλι του ήρωα, μια εξέλιξη, η οποία αντί να λειτουργήσει ως διακύμανση της δραματικής έντασης, προκάλεσε το γέλιο σ ένα άλλο σημείο της αίθουσας. Όταν δε εμφανίστηκε σε μια σκηνή μιας ταινίας, ο Γιάννης Ζουγανέλης, κρατώντας αυτή τη φορά ένα δραματικό ρόλο, ένα αυθόρμητο γέλιο ξέφυγε από το σύνολο σχεδόν των παρευρισκόμενων. Δεν του έδωσε το κοινό ούτε καν την ευκαιρία να δείξει ότι δε θέλει αυτή τη φορά να πει κάτι κωμικό, αλλά να δοκιμαστεί σε μια διαφορετική φόρμα. Αυτά τα λίγα, λοιπόν, θεωρώ, ότι είναι αρκετά για να καταδείξουν ότι μεγάλο μερίδιο ευθύνης για το τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει το ελληνικό σινεμά ανήκει στους θεατές, που έμαθαν να διαβάζουν τις εικόνες με τα στερεότυπα της τηλεοπτικής μανιέρας. Συγκεκριμένες παραστάσεις, γι αυτούς μπορεί να λειτουργούν μόνο κωμικά ή μόνο δραματικά, ενώ τελικά μέσα από αυτή την οπτική που αργά η γρήγορα επηρεάζει και τους δημιουργούς «αυτολογοκριτικά», αλλοιώνεται και φτωχαίνει η ίδια η κινηματογραφική άρθρωση. Στο χέρι των δημιουργών, όμως, εκείνων τουλάχιστον που δεν επέλεξαν το αντικείμενό τους για τα χρήματα και τη δόξα αλλά για την ίδια την απόλαυση της δημιουργίας, είναι να αντισταθούν σθεναρά σ αυτό το κύμα ομογενοποίησης των ερεθισμάτων που εξαπλώνεται ως απότοκο της κυρίαρχης ιδεολογίας.