ΟΙ ΙΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΣΟΦΟΤΕΡΑ ΤΑ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ (ΑΡΧΕΙΟ ATHENS24)

Σα χειμωνιάζει φοβόμαστε συνήθως λιγότερο τους ιούς. Αυτό συμβαίνει επειδή κάθε είδος πανικού ενδημεί και εξαπλώνεται ιδιαίτερα κατά τους θερινούς μήνες, οπότε και η πάσης φύσεως φημολογία μας πιάνει εξ απήνης, χαλαρούς και αποστασιοποιημένους, μπαίνοντας από την πίσω πόρτα και μας ρίχνει κατά κέφαλα. Μας αιφνιδιάζει και μας κυριεύει ασυμπτωματικά και αθόρυβα. Όμως το χειμώνα, όπου οι κεραίες μας είναι διαρκώς τεντωμένες και η ικανότητα συγκέντρωσης μας σε μια ασταθή και κάποιες φορές υποβλητική καθημερινότητα οξύνεται ενστικτωδώς, ο σπόρος του πανικού δεν επωάζει το ίδιο εύκολα. Η έξαρση των ιώσεων, που παρατηρείται όταν πέφτουν οι θερμοκρασίες, δεν συμβαδίζει ευτυχώς και με την έξαρση των συναισθημάτων μας και της εναγώνιας αναμονής ενός ενδεχόμενου κακού. Συμβατοί με την ανησυχία και το άγχος δεν νιώθουμε διαφορά στην ψυχολογία μας όταν είμαστε σφιγμένοι. Εντούτοις, τα πράγματα είναι λιγάκι διαφορετικά όταν υπάρχουνε στη μέση παιδιά, όπου η σωματική τους μνήμη δεν έχει αποκτήσει την πολεμική εμπειρία εναντίον των ιώσεων που αποκτούν με το πέρασμα των χρόνων τα μπαρουτοκαπνισμένα ανοσοποιητικά των ενηλίκων. Έμελλε σ αυτά λοιπόν να πρωτογνωρίσουν μια καινούργια μορφή γρίπης, όπως άλλωστε συμβαίνει σε κάθε σχεδόν γενιά. Η ψυχραιμία σ αυτές τις περιπτώσεις είναι ο καλύτερος σύμβουλος, ενώ αν προσπαθήσουμε να δούμε το ποτήρι μισογεμάτο θα μπορούσαμε να πούμε πως κάθε καινούργιος ιός που εμφανίζεται για να μας ανησυχήσει αποτελεί πεδίον δόξης λαμπρό για τον οργανισμό μας, που εμπλουτίζεται σε εμπειρία και προοπτική κάθε φορά που τον αντιπαρέρχεται. Άλλωστε ακόμα και οι ιοί είναι κομμάτια της ζωής. Κι όπως οι άσχημες εμπειρίες μας, μάς καθιστούν συχνά εξυπνότερους από πριν έτσι κι αυτοί οι απρόσκλητοι και συνήθως παθογόνοι «κοντορεβιθούληδες» κάνουν σοφότερα τα ανοσοποιητικά μας συστήματα.